Ο ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ τόσο στα σοβαρά τον εαυτό του που πιστεύει ότι έφτασε η ώρα για να διοικήσει ό,τι έχει απομείνει από τoν ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια, γιατί όχι, και την ίδια τη χώρα! Το δικαίωμα στο όνειρο μπορεί να το έχει οποιοσδήποτε και ως εδώ δεν υπάρχει κάτι μεμπτό, όσο ακραίο και ευφάνταστο κι αν είναι ένα τέτοιο σενάριο. Σίγουρα όμως θα φέρει πολλά χαμόγελα στους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά και –το κυριότερο– πολλά συμπεράσματα για το πού έχει οδηγηθεί η πολιτική ζωή της χώρας και το ποιους από το πολιτικό προσωπικό επιλέγει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, βλέποντας στο πρόσωπό τους σωτήρες που θα το βγάλουν από τα πολλαπλά αδιέξοδα. Γιατί ο Πολάκης έχει σημαντική επιρροή στην κοινωνία.
Ο Πολάκης, όπως αφήνει να εννοηθεί δημόσια, αλλά και όπως επιβεβαιώνει στις κατ' ιδίαν συζητήσεις του, είναι έτοιμος να θέσει θέμα ηγεσίας στην πρώτη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και να διεκδικήσει τη θέση του προέδρου, επιχειρώντας να ανατρέψει τον Στέφανο Κασσελάκη, τον οποίο (κυρίως μαζί με τον Νίκο Παππά) στήριξε φανατικά για να εκλεγεί πρόεδρος τον περασμένο Σεπτέμβριο. Έπεσε σε λάθος προφανώς, ομολογεί τώρα, και αναλαμβάνει να διορθώσει αυτό το λάθος με ένα νέο για τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική ζωή λάθος. Θα γελοιοποιήσει και θα απαξιώσει πολιτικά ακόμα περισσότερο ένα κόμμα που, επικαλούμενο αριστερό πρόσημο, κυβέρνησε αυτήν τη χώρα, έδωσε ελπίδες σε εκατομμύρια ανθρώπους και προκάλεσε πρωτοφανείς διαψεύσεις προσδοκιών.
Ο Πολάκης διαθέτει μεγάλη δύναμη στην κοινωνία αλλά και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κασσελάκης, που υποδύεται τον σκληρό με τους υπόλοιπους εσωκομματικούς αντιπάλους, στον Πόλακη φέρεται με πολιτικά απολύτως κομψό τρόπο.
Αν θα τα καταφέρει ο Πολάκης και σε τι βαθμό θα συμβεί αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν αφορά αυτό το σημείωμα, αφού ο υπογράφων θεωρεί πως το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο Πολάκης ως πρόσωπο, ως πολιτική αισθητική και ως κουλτούρα, αλλά όλοι εκείνοι που ακολουθούν τον Πολάκη και σε αυτόν βλέπουν τον πολιτικό που θα τους βγάλει από τα αδιέξοδα και θα αποτελέσει την εναλλακτική λύση απέναντι σε μια δεξιά και αποτυχημένη κυβέρνηση, που φθείρεται συνεχώς και παρ' όλα αυτά διαπιστώνει πως δεν υπάρχει επαρκής και αξιόπιστος αντίπαλος.
Ο Πολάκης αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα εκπροσώπου ενός κορυφαίου λαϊκισμού, τον οποίο γνωρίζει ο τόπος και η πολιτική ζωή εδώ και πολλά χρόνια. Είναι η συνέχεια του αυριανισμού, μια σχολής δημοσιογραφίας που μετατράπηκε σε σχολή πολιτικής, η οποία καθιερώθηκε με σταθερές βάσεις από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και απέκτησε βαθιές ρίζες. Δεν αφορά μόνο ένα κόμμα, ούτε περιορίστηκε σε έναν μόνον πολιτικό χώρο, όμως δύσκολα θα πίστευε κανείς πριν από τη μεγάλη οικονομική κρίση ότι θα έβρισκε πρόσφορο έδαφος σε ένα κόμμα που έλεγε πως είναι αριστερό. Συνέβη και αυτό.
Ο Πολάκης, που εκφράζει αυτήν τη σχολή, διαθέτει μεγάλη δύναμη στην κοινωνία αλλά και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κασσελάκης, που υποδύεται τον σκληρό με τους υπόλοιπους εσωκομματικούς αντιπάλους, στον Πολάκη φέρεται με πολιτικά απολύτως κομψό τρόπο, δεν τολμάει να του απαντήσει στο ίδιο πνεύμα με το οποίο αυτός τον αμφισβητεί, σχεδόν του ζητάει να τα βρουν. Ο Κασσελάκης φοβάται τον Πολάκη όσο δεν φοβήθηκε ούτε τα στελέχη που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά ούτε φυσικά τους εναπομείναντες αμφισβητίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί ο Κασσελάκης να έχει άγνοια για πολλά άλλα θέματα, αλλά έχει πλήρη συνείδηση του γεγονότος ότι ο Πολάκης δεν έχει απλώς ένα αρκετά ισχυρό ρεύμα στην κοινωνία αλλά και στο ίδιο το εσωτερικό του κόμματος, ακόμα και στην Κεντρική Επιτροπή, στην οποία έχει προϊδεάσει ότι θα φέρει το θέμα της ηγεσίας.
Τι θα συμβεί στον ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο σύντομο διάστημα δεν είναι εύκολο να προβλεφθεί· άλλωστε, εκτός από τον Πολάκη, αρκετά ακόμα στελέχη αμφισβητούν τον σημερινό πρόεδρό τους (από τα οποία τα περισσότερα τον στήριξαν για να εκλεγεί, δείχνοντας εντυπωσιακή αφέλεια αλλά και σκοπιμότητα). Είναι και ο παράγοντας Τσίπρας, ο οποίος έφερε τον Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα βρίσκεται εγκλωβισμένος και ανίσχυρος για ουσιαστικές παρεμβάσεις. Όμως, αρκεί να κατανοήσουμε ότι αυτό που εκφράζει ο Πολάκης, ένας συνδυασμός λαϊκισμού, αμετροέπειας και ενίσχυσης των ταπεινότερων ενστίκτων αλλά και του θυμικού, το οποίο παρουσιάζει ως πολιτική πρόταση και συμπεριφορά, είναι αποδεκτό από μεγάλο μέρος της κοινωνίας, το οποίο επιπλέον πιστεύει ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα έχει σχέση με την αριστερά.
Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη ασφάλεια τις εξελίξεις σε αυτό το κόμμα, το οποίο έχει καταφέρει να απασχολεί για έναν χρόνο αρνητικά τη δημοσιότητα και να οδηγήσει μεγάλες ομάδες της κοινωνίας σε απόλυτη απογοήτευση, αρνητισμό και απομάκρυνση από την ενεργό πολιτική. Αυτό που μπορεί να επιβεβαιώσει κανείς με ασφάλεια είναι ότι ο λαϊκισμός έχει ισχυρά ερείσματα σε έναν χώρο που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός.
