ΌΤΑΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ημερολόγιο του κινητού 1η Οκτώβρη, συνειδητοποίησα πόσο μεγάλο κατόρθωμα ήταν το ότι επιβίωσα τον Σεπτέμβριο του 2025 στην Αθήνα.
Ένα αποτυχημένο surprise πάρτι γενεθλίων, ένα κρύωμα απομεινάρι από τις βουτιές του Αυγούστου, φάκελοι με λογαριασμούς από τράπεζες, σημειώσεις πάνω σε σημειώσεις, μια αποποίηση κληρονομιάς, ένα Ειρηνοδικείο και ένα Ερωτοδικείο. Το Ειρηνοδικείο το κέρδισα, το Ερωτοδικείο με καταδίκασε. Θα τα πούμε στο εφετείο, μανάρι!
Μπορεί εγώ και η γάτα μου η Σουσού να μην έχουμε ακόμα κατακτήσει τον κόσμο, αλλά τουλάχιστον είχαμε να περιμένουμε το πρώτο αυτοοργανωμένο trans pride της Αθήνας. Προσωπικά το περίμενα πολλά χρόνια· δέκα τουλάχιστον πέρασαν από όταν συζητούσαμε στις κουίρ τρανς συνελεύσεις το παπάκι (@) και το non binary ή το non cis, όταν ακόμα ζούσε η πρόεδρος του ΣΥΔ, Μ. Γαλανού, και είχαμε την πολυτέλεια να χωριζόμαστε σε «θεσμικές τρανς» και «αναρχοτράνς» ή σε «ντάνες» και μη.
Μόνο τα μέλη της κοινότητας, τα αλληλέγγυα άτομα, τα συνθήματα, οι αγκαλιές, τα χαμόγελα. Κανένα κοινοβουλευτικό πρόσωπο που αλιεύει ψήφους, κανένα απολιτίκ ανθυποσελέμπριτι από αυτά που κάθε Ιούνιο θυμούνται να φιλοξενήσουν στα κανάλια τους ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα.
Όταν ακόμα πιστεύαμε ότι η συνύπαρξή μας με έναν ομοεθνικιστικό καπιταλιστικό θεσμό όπως έχει εξελιχθεί το Athens Ρride στα είκοσί του χρόνια θα ήταν εφικτή μέσα από πολιτικές διαδικασίες, φιλικές/συντροφικές σχέσεις, εθελοντική εργασία και πολύχρωμα φυλλάδια που λένε «Άνδρας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι», «Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι».
Όταν ήταν οk να λέγεται «παρέλαση» και δεν ήταν οk να λέγεται «πορεία». Όταν είχαμε αριστερή κυβέρνηση με ακροδεξιά συγκυβέρνηση.
Όταν κάναμε το λάθος να εμπιστευτούμε ξανά και να συγχωρέσουμε ξανά όλο αυτό το σύστημα που με πρόφαση το ΛΟΑΤΚΙ+ brand και τα ανθρώπινα δικαιώματα καρπώνεται κέρδη από τις ανυπότακτες ζωές μας, κι αυτό μας επιβεβαίωσε οριστικά ότι δεν είναι εφικτή καμία ειρήνη με τους «εμπόρους» και καμία κοινότητα με την ομοκανονικότητα.
Το περασμένο Σάββατο η πλατεία Κλαυθμώνος ήταν γεμάτη χιλιάδες κόσμου που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της συνέλευσης για το πρώτο αυτοοργανωμένο trans pride της Αθήνας.
Ο όρος «τρανς» ερμηνεύεται πια μέσα από ένα ευρύτερο φάσμα και χωράει περισσότερες έμφυλες ταυτότητες από αυτές που μάθαμε εμείς οι μιλένιαλ όταν παρακολουθούσαμε στην τηλεόραση τις συνεντεύξεις της Τζένης Χειλουδάκη να μας διδάσκει τις τότε ορολογίες για τις ταυτότητες φύλου.
Το πρώτο πανό της πορείας, «Αυτο-οργανωνόμαστε τα διεμφυλικά ενάντια σε καμπάνιες και ροζ ξεπλύματα - Με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά», ήταν αντιπροσωπευτικό της πολιτικής της ταυτότητας και η εικόνα του πλήθους η ζωντανή απόδειξη.
Κανένας χορηγός, καμία διαφήμιση, κανένα αχρείαστο θορυβώδες DJ set, καμία διαφήμιση προϊόντων συμπερίληψης.
Μόνο τα μέλη της κοινότητας, τα αλληλέγγυα άτομα, τα συνθήματα, οι αγκαλιές, τα χαμόγελα. Κανένα κοινοβουλευτικό πρόσωπο που αλιεύει ψήφους, κανένα απολιτίκ ανθυποσελέμπριτι από αυτά που κάθε Ιούνιο θυμούνται να φιλοξενήσουν στα κανάλια τους ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα.
Κανένας-καμία wannabe influencer από αυτούς/-ές που κυκλοφορούν στις πορείες με μια γκουμούτσα στα χέρια, καταγράφοντας και ενοχλώντας, προκειμένου να αποδείξουν με content στα social media την υποστήριξή τους και να βγάλουν το μεροκάματο του μόχθου.
Μια καθαρά πολιτική συγκέντρωση, χωρίς ταμείο εσόδων και εξόδων, χωρίς την αιγίδα του δήμου Αθηναίων, χωρίς φιλανθρωπικό χαρακτήρα, χωρίς την ομπρέλα μιας ΜΚΟ ή ενός ιδρύματος.
Ακόμα και η βροχή δεν «έσπασε» τον κόσμο, την καλή διάθεση και τη συνείδηση με την οποία στάθηκε από τις 16:00 έως ότου ξεκινήσει η πορεία.
Ξεκινήσαμε από την Κλαυθμώνος και ανεβήκαμε τη Σταδίου προς το Σύνταγμα· εκεί η πορεία έκανε στάση σε ένδειξη συμπαράστασης στον απεργό πείνας Π. Ρούτσι και στις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών.
Προτού η πορεία ολοκληρωθεί στην Κλαυθμώνος, σταθήκαμε στην οδό Zackie oh aka «Γλάδστωνος».
Η οργή, η χαρά, ο παλμός της πορείας έφτασαν στο αποκορύφωμά τους καθώς σχηματίστηκε ένας κύκλος/stage performing και η Χράζα με την ντουντούκα της έδινε το τέμπο στα συνθήματα. «Η Zackie ζει, τσακίστε τους ναζί» και «Αυτό είναι σωστό, κλοτσιές με δωδεκάποντα να βάλετε μυαλό».
«Έχεις τρέξει ποτέ με δωδεκάποντα τακούνια;» με ρωτάει ο Νίκος. «Τι να σου περιγράψω απ’ όλα αυτά που έχω κάνει με δωδεκάποντα τακούνια», απαντάω.
Σε αυτό το σημείο ακριβώς συμπυκνώθηκε η άγρια ομορφιά της πόλης της Αθήνας, που κάθε μέρα βρίσκει έναν νέο τρόπο να μας ξεσπιτώσει ή να μας εξορίσει από το πολιορκημένο, περιζήτητο, ακριβό κέντρο.
Εκεί που είδαμε τον Ζακ Κωστόπουλο να δολοφονείται, εκεί όπου χρόνια μετά «μυρίζει» θάνατο και κανιβαλισμό, εκεί ακριβώς τα δωδεκάποντα τακούνια τρύπησαν την άσφαλτο και συνέχισαν την τρανς παράδοση της Αθήνας.
Ό,τι μάθαμε, το μάθαμε με το σώμα και ό,τι πάθαμε, το πάθαμε στο σώμα.
Πένθος - γιορτή - αγώνας - καύλα και η τρανς Αθήνα μας ελεύθερη!
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
