Η νέα τετραετία και το σχέδιο του Μητσοτάκη για μια νέα «Νέα Δημοκρατία»

Η νέα τετραετία και το σχέδιο του Μητσοτάκη για μια νέα «Νέα Δημοκρατία» Facebook Twitter
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών, είναι προφανές πως αισθάνεται απελευθερωμένος απ’ όσα τον συγκρατούσαν από το να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε από την προηγούμενη περίοδο, τη διαμόρφωση μιας νέας «Νέας Δημοκρατίας», την οποία θέλει να φέρει στο φιλελεύθερο κέντρο.
0


ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τις προγραμματικές δηλώσεις στη Bουλή ο πρωθυπουργός παρουσίασε το σχέδιό του για την επόμενη τετραετία και προϊδέασε για το πολιτικό στίγμα που θέλει προσδώσει σε αυτή. Αφού έκανε μια ιστορική αναφορά στους πολιτικούς που θεωρεί ότι εκσυγχρόνισαν την Ελλάδα, αναφέροντας ονομαστικά τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εμμέσως εμφάνισε τον εαυτό του ως συνεχιστή του Κώστα Σημίτη, στον οποίο πίστωσε την ένταξη στην ΟΝΕ.

Μεγαλύτερη έκπληξη, όμως, ήταν η αναφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου για την εθνική συμφιλίωση και τη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ παρέλειψε κάθε αναφορά στους τελευταίους πρωθυπουργούς της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών, είναι προφανές πως αισθάνεται απελευθερωμένος απ’ όσα τον συγκρατούσαν από το να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε από την προηγούμενη περίοδο, τη διαμόρφωση μιας νέας «Νέας Δημοκρατίας», την οποία θέλει να φέρει στο φιλελεύθερο κέντρο. Δεν είναι μόνο οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ πολιτικοί στους οποίους έχει αναθέσει σημαντικά υπουργεία (Πιερρακάκης, Φλωρίδης, Μενδώνη, Χρυσοχοΐδης), είναι και η βάση των ψηφοφόρων που έχει αλλάξει. Διατηρεί μεν τον παραδοσιακό πυρήνα των ψηφοφόρων της ΝΔ που δεν εγκαταλείπει το κόμμα, όποια κι αν είναι η ηγεσία κάθε φορά, αλλά έχει προσελκύσει κι ένα μεγάλο μέρος του «εκσυγχρονιστικού κέντρου».

Η πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη περιορίστηκε στη διαχείριση, με τη δικαιολογία ότι της έτυχαν πολλές κρίσεις. Αν ο πρωθυπουργός θέλει να αφήσει το ιστορικό αποτύπωμά του ως πολιτικού που εκσυγχρόνισε την Ελλάδα, θα πρέπει να παραγάγει χειροπιαστό έργο, καθώς οι σχετικές δηλώσεις δεν αρκούν.

Αυτό είχε ως συνέπεια επί Κυριάκου Μητσοτάκη να έρθουν στη Νέα Δημοκρατία ψηφοφόροι που μέχρι τότε βρίσκονταν στα αριστερά της αλλά και να απολέσει ένα τμήμα δεξιών ψηφοφόρων λόγω του χώρου που άφησε ακάλυπτο με τη μετακίνηση αυτή. Για να περιορίσει τις απώλειες αυτές έχει δώσει ειδικό και προβεβλημένο ρόλο σε πρόσωπα με ακροδεξιά πολιτική καταγωγή, όπως ο Μάκης Βορίδης και οι άλλοι που προέρχονται από τον ΛΑ.Ο.Σ., οι οποίοι όμως επίσης έχουν αλλάξει αισθητά τη ρητορική τους και την έχουν προσαρμόσει στη γραμμή της ΝΔ. Είναι γεγονός ότι στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, στη νέα Βουλή που προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές, θα ασκείται αντιπολίτευση και από τα δεξιά της, και μάλιστα από τρία κόμματα. 

Η πολιτική στροφή Μητσοτάκη, που σιγά σιγά ολοκληρώνεται, δεν είναι χωρίς αντιδράσεις. Αρκετοί είναι εκείνοι που έχουν ενοχληθεί (και καραμανλικοί και σαμαρικοί), αλλά αυτές οι ενοχλήσεις ελάχιστα εκδηλώνονται δημόσια σε ένα κόμμα εξουσίας όπως η ΝΔ, όταν βρίσκεται στην κυβέρνηση, και με έναν πρόεδρο και πρωθυπουργό πολύ ισχυρό.

Η αλλαγή της ΝΔ και η εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πολιτικού συνεχιστή του Κώστα Σημίτη (ακόμα και αν δεν το εξέφρασε ρητά, αλλά με τον έμμεσο τρόπο που το έκανε), με κύριο στόχο τον εκσυγχρονισμό της χώρας, θα κριθεί στην πράξη. Ακόμα περισσότερο θα κριθεί ως προς το αν εξαγγελίες όπως αυτή της μεταρρύθμισης και ενίσχυσης του ΕΣΥ γίνουν πράξη. Στην πρώτη τετραετία, πάντως, μεταρρυθμιστικό έργο δεν έγινε, πλην κάποιων βημάτων στην Ψηφιακή Πολιτική, όπου η χώρα είχε μείνει πολύ πίσω. Η απαράδεκτη κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο ΟΣΕ και αποκαλύφθηκε με το δυστύχημα των Τεμπών είναι ενδεικτική, καθώς παρόμοια είναι η κατάσταση και σε πολλούς ακόμα τομείς του Δημοσίου.

Η πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη περιορίστηκε στη διαχείριση, με τη δικαιολογία ότι της έτυχαν πολλές κρίσεις. Αν ο πρωθυπουργός θέλει να αφήσει το ιστορικό αποτύπωμά του ως πολιτικού που εκσυγχρόνισε την Ελλάδα, θα πρέπει να παραγάγει χειροπιαστό έργο, καθώς οι σχετικές δηλώσεις δεν αρκούν. 

Πολιτικά, ωστόσο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πάει ένα βήμα μπροστά και αυτό οι πολιτικοί του αντίπαλοι δεν πρέπει να το υποβαθμίσουν αλλά να το αναλύσουν σωστά, αν θέλουν να τον αντιμετωπίσουν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης όχι μόνο αιφνιδιάστηκαν από την επισημοποίηση της πολιτικής μετακίνησης κατά τη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων αλλά τα περισσότερα δεν την έχουν ερμηνεύσει ακόμα κι έχουν μείνει στην παλιά στρατηγική, αφήνοντάς του τον χώρο που θέλει για να κινείται ελεύθερα. 

Ο Νίκος Ανδρουλάκης αισθάνεται δικαιωμένος για την εκτίμησή του ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ο μεγαλύτερος χορηγός του Μητσοτάκη, αλλά αυτό δεν του λύνει το πρόβλημα. Στο ΠΑΣΟΚ, το δίλημμα για πολλούς είναι αν θα ασκήσουν τώρα μια σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση, προκειμένου να πείσουν ότι αυτοί είναι οι γνήσιοι εκφραστές και του κοινωνικά φιλελεύθερου κέντρου και των εκσυγχρονιστών (από το πολιτικό ρεύμα των οποίων προέρχεται και ο Νίκος Ανδρουλάκης) ή αν θα μετακινηθούν προς μια πιο αριστερή και ριζοσπαστική αντιπολίτευση, προκειμένου να καλύψουν ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται σε αποδρομή. Είναι όμως αυτή η σωστή συνταγή; Ο Κώστας Σημίτης, υποστηρίζουν παλιοί συνεργάτες του, είχε καταφέρει να κυριαρχήσει πολιτικά, προσελκύοντας ψηφοφόρους από δεξιά και από αριστερά, χωρίς να μετακινηθεί από τις θέσεις του. 

Στον ΣΥΡΙΖΑ τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στο εσωτερικό και στη μάχη της διαδοχής και ελάχιστα παρατηρούν τι κάνει η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το μοναδικό στέλεχος που ξεχώρισε, μίλησε για τις αιτίες της ήττας πολιτικά και φάνηκε να εμπνέει αρκετό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς, ο Διονύσης Τεμπονέρας, δεν θα είναι υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος. Οι υπόλοιποι, για την ώρα, δεν έχουν δώσει σαφές πολιτικό στίγμα και μιλούν αρκετά γενικά και αόριστα, προκειμένου να ψαρέψουν σε όλες τις δεξαμενές των τάσεων, ενώ αποφεύγουν να αναφερθούν στα αίτια της ήττας. Κυρίως όμως κανένας (πλην Τεμπονέρα) δεν μιλά για το τι πρέπει να αλλάξουν και πως θα αντιμετωπίσουν τη ΝΔ που αλλάζει διαρκώς κάτω από τα ραντάρ τους.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η νέα βουλή και η νέα θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη

LiFO politics / Η νέα Βουλή και η νέα θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη

Ο κοινοβουλευτικός συντάκτης Γιώργος Λυκουρέντζος μιλάει στη Βασιλική Σιούτη για τη νέα Βουλή και όσα άλλαξαν μετά τις πρόσφατες εκλογές, καθώς και για τα συμπεράσματα από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και το στίγμα που έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ