ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΓΙΑ για ένα καυτό κυριακάτικο match εξαντλήθηκαν όπως και όλοι οι μάτσο γυμνασμένοι συνομιλητές μου σε ακτίνα είκοσι χιλιομέτρων. Αφού ούτε η φωτογραφία με το σπιτικό τσίζκεϊκ φράουλας δεν είναι αρκετή για να αλιεύσει κάτι έντονο στα ρηχά νερά του online dating, αποφάσισα να πάω στο θέατρο. Η Σουσού νιαουρίζει στρεσαρισμένη όσο δένω τα κορδόνια στα μποτάκια μου, όπως πάντα όταν αντιλαμβάνεται ότι θα βγω από το κουκλόσπιτό μας.
Έξω στον κόσμο, λοιπόν, στον δρόμο προς το Μεταξουργείο και το ιστορικό θέατρο Άττις. Ιστορικό για το ελληνικό και παγκόσμιο θέατρο από το 1985, ιστορικό και για μένα από το 2008 που παρακολουθώ ανελλιπώς τις παραστάσεις και τα δρώμενα.
Φέτος, γιορτάζοντας σαράντα χρόνια του το Άττις ανεβάζει ξανά τη «Νόρα» του Θ. Τερζόπουλου, βασισμένη στο «Κουκλόσπιτο» του Χ. Ίψεν που γράφτηκε το 1879, με μια αλλαγή στη διανομή του 2019. Ανάμεσα στην πρωθιέρεια Σ. Χιλλ (Νόρα) και τον πρωθιερέα Τ. Δήμα (Κρόγκσταντ), ο νεοφώτιστος Ν. Ντάσης (Τόρβαλντ).
Στο χείλος της καταστροφής, η Νόρα γκρεμίζει με τα τακούνια της το είδωλο της τέλειας οικογένειας, διεκδικεί την «αποαγιοποίησή» της και αυτοαναγορεύεται «αγία των δρόμων».
Τα χαρτόκουτα των αστέγων στη λεωφόρο Πατησίων με αφυπνίζουν αργά αλλά σταθερά από το ζωτικό μου ψέμα πως είμαι μια αστή λόκαλ εργαζόμενη με ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, κάρτα ανάληψης, iΡhone και χρέη που περπατάει πάνω σε ψηλοτάκουνα μποτάκια και προνόμια με προορισμό την οδό Λεωνίδου. Διασχίζω πυκνοκατοικημένες περιοχές υψηλού ταξικού προσδιορισμού, όπως είναι η οδός Μάρνη. Οι χρήστες ψυχοδραστικών ουσιών με νωπά ρούχα και καρότσια φορτωμένα παπλώματα και λοιπά υπάρχοντα βρίσκονται στην περιοχή τους, μυρίζει φαλάφελ, χασίσι και βροχή. Στη στροφή της οδού Ακομινάτου διακρίνω επιτέλους ένα γνώριμο αθηναϊκό φως, είναι το διακριτικό φως της λάμπας ενός «studio», είμαι στον σωστό δρόμο.
Φτάνοντας έξω από το θέατρο Άττις, θα σταθώ καπνίζοντας στο απέναντι πεζοδρόμιο παρατηρώντας το μπες βγες του κοινού· πάντα το κοινό του Άττις με κοιτάζει με μια αινιγματική έκπληξη. Ευχάριστη ή δυσάρεστη δεν γνωρίζω, γνωρίζω όμως πως από τότε που είδα τη «Mademoiselle Julie» ένιωσα πως αυτός ο τόπος είναι η περιοχή μου.
Στη σκηνή η Νόρα Χελμερ στροβιλίζεται στα δυνατά χέρια του Τόρβαλντ, καταναλώνοντας με φρενήρη ρυθμό, απαριθμώντας με κραυγές «μωρού» και ψιθύρους «Εωσφόρου» υλικά αγαθά, υαλουρονικά, μπότοξ, ενυδατικές κρέμες για όλους τους τύπους δέρματος και παιχνίδια για τα δυο της παιδιά. Ο στροβιλισμός της θα διακοπεί απότομα καθώς οι ανακλινόμενες πόρτες της σκηνικής εγκατάστασης του Θ. Τερζόπουλου θα φέρουν στο φως μια αμαρτία του παρελθόντος, ένα δάνειο. Ένα miracle!
Ο τοκογλύφος Κρόγκσταντ την εκβιάζει πως θα αποκαλύψει στον Τόρβαλντ το κρυφό ανεξόφλητο δάνειο αν η ίδια δεν βάλει «βύσμα» για την προαγωγή του στην τράπεζα όπου ο σύζυγός της είναι διευθυντής.
Η Νόρα Χέλμερ χρωστά, όπως χρωστάμε όλες όχι μόνο στα χαρτιά κάποιας τράπεζας αλλά και στα κιτάπια της πατριαρχίας. Το χρέος της δεν περιλαμβάνει μόνο τα μετρητά που κάποτε ξοδεύτηκαν για την ανάρρωση του συζύγου της. Περιλαμβάνονται έξτρα χρεώσεις όπως φροντίδα, σεξ, χορός, τραγούδι – είναι ισόβια φεσωμένη με τη συντήρηση του οικοδομήματος της έγγαμης ζωής όπου οι ρόλοι της ως κόρης, συζύγου και μάνας εναλλάσσονται ασταμάτητα στη σκηνή του κουκλόσπιτου που τη φιλοξενεί. Όσο η ίδια στριμώχνεται ανάμεσα στις ανακλινόμενες πόρτες μεταμορφώνεται σε λέαινα, κόμπρα και σκιουράκι, άλλοτε τεντώνοντας τις ψηλοτάκουνες μπότες της κι άλλοτε τινάζοντας τα μαλλιά της σαν φίδια ανάμεσα σε άντρες που την περιφρουρούν.
Η Νόρα Χέλμερ δεν έχει δικαίωμα στο λάθος. Αυτό δεν την κατατάσσει στην κατηγορία «Σεμερτζίδου» αλλά μάλλον στην κατηγορία «Γυναίκα».
Στο χείλος της καταστροφής και συγχωρεμένη από τον Τόρβαλντ, θα γκρεμίσει με τα τακούνια της το είδωλο της τέλειας οικογένειας, θα διεκδικήσει την «αποαγιοποίησή» της στο εικονοστάσι της ετεροκανονικότητας και θα αυτοαναγορευθεί «αγία των δρόμων». Το ζωτικό της ψέμα θρυψαλιάζεται μετά μουσικής (Π. Βελιανίτης). Εγκαταλείπει το κουκλόσπιτο, τον κούκλο και τα κουκλάκια μέσα σε ένα κοστούμι-κουκούλι (Λουκία) που το φοράει σαν σάρκα σκαντζόχοιρου στη ράχη της, αποκαλύπτοντας με κάθε άκανθα τις πληγές της φυγής. Μπορεί να βρεθεί στην Πατησίων ή στην Ακομινάτου. Οπουδήποτε αλλού εκτός από το κουκλόσπιτό τους.
Δεν φταίει η Νόρα αν δεν υπάρχει κατάλληλη ενυδατική για τον παχύδερμο σύζυγό της. Φταίει μια κοινωνία που τη συνθλίβει ανάμεσα σε χαραμάδες όσο εκείνη εργάζεται σκληρά για να περφορμάρει έμφυλες προσδοκίες, συζυγικά καθήκοντα, μητρική στοργή και οικιακή οικονομία. Έκανα πολύ καλά που βγήκα στον κόσμο. Η Νόρα Χέλμερ έκανε πολύ καλά που βγήκε στον κόσμο. Εσύ; Πότε;
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
