ΧΘΕΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 10 Σεπτεμβρίου το παιδί μου ζει την τελευταία ημέρα των διακοπών του και φτιάχνουμε μαζί ροζ μακαρόνια με παντζάρι. Έχουμε βάψει το μάρμαρο της κουζίνας, το τραπέζι και τον νεροχύτη. Το πάτωμα είναι γεμάτο ψίχουλα και ροζ λεκέδες. Σήμερα έχει αγιασμό. Τη Δευτέρα ξεκινάει σχολείο. Περιμένω κι εγώ, όπως σχεδόν όλοι οι γονείς που γνωρίζω, τα σχολεία να ανοίξουν με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό, σαν βιβλικός ήρωας τη στιγμή της αποκάλυψης.
Υπάρχει ένα σημείο καμπής μετά την παιδική χαρά, το πάρκο, τη ζωγραφική, τα βιβλία δραστηριοτήτων και τα αυτοκόλλητα, και κυρίως μετά τις oκτώ συνεχόμενες ώρες Ρaw Ρatrol στην τηλεόραση, που οι γονείς ξεκινάμε τις «σπιτικές δημιουργικές δραστηριότητες»: ας φτιάξουμε πλαστικά βραχιολάκια με μικροσκοπικά πολύχρωμα λαστιχάκια που θα σκορπίσουν στο πάτωμα και θα τα βρίσκουμε στον εμετό της γάτας για μήνες/ Ας ζωγραφίσουμε με τέμπερες τα χαρτιά, το τζάμι και τον τοίχο / Ας φτιάξουμε ροζ μακαρόνια με παντζάρι / Ας φτιάξουμε άλλο ένα lego που θα πατήσουμε κατά λάθος με τις γυμνές μας πατούσες ένα βράδυ ουρλιάζοντας.
Πλέον ζούμε στην εποχή του ύστερου καπιταλισμού. Δουλεύουμε όλοι και δεν υπάρχουν απαραίτητα παππούδες και γιαγιάδες στην επαρχία ή οπουδήποτε. Επίσης, κάνουμε παιδιά μεγαλύτεροι, άρα οι γονείς μας είναι κι αυτοί μεγάλοι. Ποιο ζευγάρι 75 και 80χρονων έχει τις αντοχές για να προσέχει ένα 5χρονο παιδάκι για εβδομάδες ολόκληρες;
Τα παιδιά στην Ελλάδα έχουν συνολικά δεκαεπτά εβδομάδες διακοπών. Σε αντίθεση με τις περισσότερες βορειοευρωπαϊκές χώρες, που οι εβδομάδες αυτές είναι μοιρασμένες στη διάρκεια του χρόνου, στην Ελλάδα οι δώδεκα από αυτές είναι μαζεμένες το καλοκαίρι.
Ναι, φυσικά και πήγαμε διακοπές.Φυσικά και δώσαμε το νεφρό μας για να πάει έναν μήνα summer camp, για να κάνει εκδρομές, κολύμπι, να φτιάξει σπιτική πίτσα και να κουρευτεί μόνος του με το ψαλίδι [«Τι να σας πω (παύση), κάναμε χαρτοκοπτική (παύση), Γύρισα το κεφάλι μου κι αυτός είχε ήδη αρπάξει το ψαλίδι», μου είπε στο τηλέφωνο η δασκάλα]. Κάπως έτσι πέρασαν έξι εβδομάδες.
Μας απέμειναν άλλες έξι, κατά τις οποίες δουλεύαμε και έπρεπε να επιστρατεύσουμε κάθε πιθανό τέχνασμα και τεχνική, καθώς και γιαγιάδες, παππούδες, ξαδέρφες και θείες.
Τι έκανα εγώ σε δώδεκα εβδομάδες διακοπών τη μακρινή δεκαετία του ’90; Από τα 7 έως τα 14 περίπου πήγαινα κατασκήνωση στο Σούνιο ή στο Καπανδρίτι. Ζούσαμε σε σκηνές ή σε ξύλινα σπιτάκια. Πίναμε αραιωμένο γάλα ΝΟΥΝΟΥ, τρώγαμε βιομηχανικού τύπου μαρμελάδα και νερόβραστο φαγητό από υπερφυσικά καζάνια. Οι γονείς μου με αποχαιρετούσαν πρόθυμα, αλλά στα λιγοστά επισκεπτήρια με χάιδευαν, με αγκάλιαζαν σφιχτά και μου έφερναν απαγορευμένα πράγματα, όπως το περιοδικό «Σούπερ Κατερίνα» που περιείχε άρθρα όπως «Πώς να τον κάνεις να σε ερωτευτεί τρελά!» και «Ποιο είδος κουρέματος σου ταιριάζει αν έχεις τετράγωνο πρόσωπο». Μετά πήγαινα στη γιαγιά μου στην Κέρκυρα μέχρι να έρθουν οι γονείς μου για να κάνουμε όλοι μαζί διακοπές. Το βασικότερο απ’ όλα, βέβαια, ήταν πως η μητέρα μου δεν δούλευε – μέχρι τα 7 περνούσα τα καλοκαίρια μου κυρίως μαζί της.
Πλέον ζούμε στην εποχή του ύστερου καπιταλισμού. Δουλεύουμε όλοι και δεν υπάρχουν απαραίτητα παππούδες και γιαγιάδες στην επαρχία ή οπουδήποτε. Επίσης, κάνουμε παιδιά μεγαλύτεροι, άρα οι γονείς μας είναι κι αυτοί μεγάλοι. Ποιο ζευγάρι 75 και 80χρονων έχει τις αντοχές για να προσέχει ένα 5χρονο παιδάκι για εβδομάδες ολόκληρες;
Και κάπως έτσι καταλήγεις να μαγειρεύεις ροζ μακαρόνια με παντζάρι παρέα με ένα πεντάχρονο σε ένα διαμέρισμα στα Ιλίσια.
