Τι είχες, Γιάννη, τι είχα πάντα

Τι είχες, Γιάννη, τι είχα πάντα Facebook Twitter
Οτιδήποτε λέει δημόσια ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ερμηνεύεται και μεθερμηνεύεται μέχρι τελικής πτώσεως, συχνά με απόλυτο κριτήριο το αν είναι αρκούντως πατριωτικό.
0

ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΛΕΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ερμηνεύεται και μεθερμηνεύεται μέχρι τελικής πτώσεως, συχνά με απόλυτο κριτήριο το αν είναι αρκούντως πατριωτικό – γεγονός αστείο έως και εξωφρενικό, αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο είχε φερθεί στον ίδιο και στην οικογένειά του η ελληνική πολιτεία πριν γίνει σούπερ σταρ (ακόμα κι όταν έγινε, επιφανείς αξιωματούχοι όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είχαν κανένα πρόβλημα να χλευάζουν καγχάζοντας το… μη ελληνοπρεπές επίθετό του).

Εν πάση περιπτώσει, είπε κάτι προχθές το βράδυ ως κατακλείδα στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε μετά τον θριαμβευτικό αγώνα ενάντια στην Κροατία, που έστειλε την Εθνική στους Ολυμπιακούς του Παρισιού, το οποίο δεν είδα να μεταφράζεται και να διακινείται ευρέως (η συνέντευξη του Γιάννη παρέα με τον κόουτς της Εθνικής, Βασίλη Σπανούλη, έγινε στα αγγλικά). «Νιώθω κάποιες φορές», είπε καταλήγοντας, «ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που κάνουμε [οι Έλληνες] ως κουλτούρα και ως χώρα, που εγώ δεν τα κάνω τόσο πολύ. Δεν μου αρέσει να προτρέχω. Προτιμώ να βαδίζω ένα βήμα τη φορά».

Όσο για τα κριτήρια που έχουν να κάνουν με την επιλογή των σημαιοφόρων, δεν υπάρχει κάποιος αυστηρός νόμος –γραπτός ή άγραφος– που να τα καθορίζει.

Ίσως είχε αντιληφθεί ότι πριν ακόμα στεγνώσουν τα δάκρυα χαράς (δικά του και δικά μας) για την πρόκριση, είχε ξεκινήσει διαδικτυακώς ο κακός χαμός σχετικά με το ζήτημα του σημαιοφόρου (των σημαιοφόρων για την ακρίβεια) που θα ηγηθεί της ελληνικής αποστολής στο Παρίσι.

Ίσως ήταν ένας μάλλον εύσχημος και διακριτικός τρόπος να υποδηλώσει ότι η φούρια, η μανούρα, η συνωμοσιολογία και η εχθροπάθεια που μας διακρίνουν ως ράτσα –στοιχεία που η αρένα των social media αναδεικνύει στον ύψιστο βαθμό– δεν συνάδουν με την όαση σύμπνοιας και συλλογικής χαράς που θα έπρεπε να αποτελούν κάτι τέτοιες στιγμές. Ας περιμένουμε την (σημερινή) απόφαση της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής γι’ αυτό το «φλέγον» ζήτημα, που ξεχάσαμε πάλι ότι είναι τελείως εθιμοτυπικό.

Το ιδεοληπτικό και συχνά αγρίως σεξιστικό υβρεολόγιο που δέχτηκε –από «προοδευτικούς» κύκλους μάλιστα– η Μαρία Σάκκαρη (η οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σταθερά στην πρώτη δεκάδα της κατάταξης του παγκόσμιου τένις, κάτι ασύλληπτο για τα ελληνικά δεδομένα μέχρι και πολύ πρόσφατα) όταν αναδύθηκε το όνομά της ως επικρατέστερης συν-σημαιοφόρου, δεν περιγράφεται. Η αλήθεια είναι ότι ως επιτυχημένη τενίστρια –ασχέτως αν εμείς αποφασίσαμε ότι δεν ασχολούμεθα μ’ αυτό το δήθεν «σπορ της ελίτ»– είναι πολύ πιο αναγνωρίσιμη διεθνώς από άλλους πρωταθλητές μας, όπως και ο Γιάννης φυσικά, όπως και ο Τσιτσιπάς, μας αρέσει δεν μας αρέσει.

Όσο για τα κριτήρια που έχουν να κάνουν με την επιλογή των σημαιοφόρων, δεν υπάρχει κάποιος αυστηρός νόμος –γραπτός ή άγραφος– που να τα καθορίζει. Έγραφαν διάφοροι και διάφορες ότι ο/η σημαιοφόρος πρέπει να είναι Ολυμπιονίκης, κάτι που φυσικά θα ακύρωνε άμεσα την «υποψηφιότητα» του Γιάννη. Ούτε είναι και υποχρεωτικό φυσικά ο/η σημαιοφόρος να είναι αθλητής του στίβου. Αυτό που εννοούσαν είναι ότι η σημαιοφόρος δεν μπορεί να έχει σχέση με τον γιο του πρωθυπουργού, γεγονός που την καθιστά αυτομάτως κατακριτέα και ύποπτη, κι ας πρόκειται για στοιχείο της προσωπικής και όχι της αθλητικής της ζωής.

Έτσι είναι όμως δυστυχώς. Το μαγαζάκι του τρόμου στα social (αλλά και στα «κανονικά») media δεν κλείνει ποτέ.

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Daily / Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Όταν βρεθεί κανείς σε μια οποιαδήποτε σχεδόν ήσυχη παραλία κατά το σούρουπο, τα ξεχνάει όλα, όχι επειδή γίνονται καπνός οι ευαισθησίες του, αλλά γιατί αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να το κάνει.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Να είσαι καλά Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Daily / Να είσαι καλά, Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Πέρα από τις συνταρακτικές σκηνές που δείχνουν τη «Φωνή» να υποκύπτει στη νευρολογική της πάθηση, το ντοκιμαντέρ «I Am: Celine Dion» μας υπενθυμίζει ότι η απόσταση ανάμεσα στο cool και το «ξενέρωτο» είναι πολύ σχετική.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

Δημήτρης Πολιτάκης / Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

«Η Ύδρα είναι μια φραγκοσυκιά γεμάτη πυρετό, όνειρα κι αγκάθια», έλεγε ο Σαχτούρης. Τώρα είναι γεμάτη κι από θηριώδη γιοτ, που μοιάζουν με πολεμικό στόλο της ίδιας σκιώδους υπερδύναμης, κι ας έχουν διαφορετικές σημαίες.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Απώλειες / Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Ό,τι κι αν έπαιζε ο Καναδός ηθοποιός, που πέθανε χθες στα 88 του, φιλτραριζόταν μέσα από κάτι βαθιά δικό του, σαν να απολαμβάνει ένα ιδιωτικό αστείο ή σαν να κρύβει επιτυχώς την υποψία ή τη βεβαιότητά του ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά (στον κόσμο).
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

Απώλειες / Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

«Θέλω να πιστεύω ότι οι ισχυρότεροι δεσμοί διατηρούνται για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί και όπου κι αν βρισκόμαστε», είχε πει μερικούς μήνες πριν από τον θάνατό της η γυναίκα που υπήρξε αιώνιο κι απαράμιλλο σύμβολο ομορφιάς, έκφρασης, ερμηνείας, ελευθερίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Στη μνήμη της αγαπημένης μου καθηγήτριας στο Γυμνάσιο 

Daily / Στη μνήμη της αγαπημένης μου καθηγήτριας στο Γυμνάσιο

Ένας καλός δάσκαλος –ειδικά στο εφηβικό ναρκοπέδιο της μέσης εκπαίδευσης– μεταδίδει γνώση, αλλά κυρίως μεταδίδει αντίληψη, ακόμα και στάση ζωής. Οι καλύτεροι όμως έχουν το σπάνιο και ανεξιχνίαστο χάρισμα να μεταδίδουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ