Η KYΡΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ πού και πού να καθαρίσει το σπίτι είναι από το ρωσόφωνο και επισήμως ρωσοκρατούμενο πλέον Ντόνετσκ (γνωστό κάποτε και ως Στάλινο) και όχι μόνο επικροτεί τη ρωσική επέμβαση, αλλά πιστεύει ότι καθυστέρησε κιόλας, σύμφωνα με τις εμπειρίες της από την Ανατολική Ουκρανία, όπου βρίσκεται, μεταξύ άλλων συγγενών, ο αδελφός της, ο οποίος πολέμησε το 2014 υπέρ της «ανεξαρτησίας» του Ντονμπάς.
«Το βράδυ ήταν πάντα κλειστά τα φώτα στα σπίτια για να μη δίνουν στόχο», μου λέει. Δεν επιχαίρει για τη στρατιωτική εισβολή, μια δικαίωση όμως τη νιώθει μετά την επίσημη αναγνώριση των αποσχισθεισών περιοχών από τη «μαμά Ρωσία».
Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε από μακριά την βαθιά φρίκη του πολέμου, μπορούμε όμως να δοκιμάσουμε να συναισθανθούμε την αγωνία κάποιου που είναι σαν κι εμάς, που έχει αντίστοιχες ευαισθησίες, ανησυχίες και αντιλήψεις, δεν ζει όμως στην Αθήνα αλλά στο Κίεβο και χθες ξύπνησε ξαφνικά μέσα σ’ έναν εφιάλτη.
Δεν το αναφέρω για να υπενθυμίσω θυμόσοφα ότι υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά (ο Πούτιν φρόντισε να μην υπάρχει), απλά σκέφτηκα πόσο εύκολα και ισοπεδωτικά κρίνουμε και πόσο αυτοματικά εργαλειοποιούμε ακόμα και τέτοιου είδους τραγωδίες για να ενισχύσουμε τις βεβαιότητες, τις προκαταλήψεις και τις ψευδαισθήσεις μας.
Οι Ρώσοι είναι φασίστες, οι Ουκρανοί είναι ναζί, ο Πούτιν είναι ο Χίτλερ (ή ο Στάλιν ή ο Τσένγκις Χαν, αλλά κυρίως ο Χίτλερ), ο πόλεμος είναι κάτι που μπορούμε να νιώσουμε από τις ανταποκρίσεις, τις αναλύσεις και τα έκτακτα δελτία ειδήσεων.
Οk, ο Πούτιν είναι ο διάβολος. Η Κίνα τότε τι είναι; Δεν λέμε, δεν κάνει, το κρατάμε εντός μας, από τη στιγμή που από αυτήν εξαρτάται ολόκληρη η εφοδιαστική και παραγωγική μας αλυσίδα. Χωρίς φυσικό αέριο θα τη βγάλουμε κουτσά στραβά φέτος, χωρίς όλα τα άλλα όμως;
Άβουλοι και περιδεείς μπροστά στις οθόνες και στα πληκτρολόγια φοράμε στο προφίλ μας το σήμα της ειρήνης ή ένα περιστέρι με κλαδί ή τη σημαία της Ουκρανίας (που έχει τα ίδια ακριβώς χρώματα με τον Παναιτωλικό) ή οι πιο ψαγμένοι, όπως είδα, τον πίνακα του Rothko, Untitled (Yellow and Blue) από το 1954.
Είδαμε επίσης το κίτρινο και το μπλε να φωτίζουν το κτίριο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες και την πύλη του Βρανδεμβούργου, την ώρα που οι Ουκρανοί πολίτες προσπαθούν απεγνωσμένα να αποφύγουν τον όλεθρο.
Σήμερα, Παρασκευή, διοργανώνει κι ένα αντι-ιμπεριαλιστικό happy hour το ΚΚΕ, δύο events σε ένα, δύο ποτά στην τιμή του ενός, με πρώτο σταθμό την πρεσβεία της Ρωσίας στα βάθη του Ψυχικού, πριν από την καθιερωμένη τελετουργία στο γνωστό στέκι με την αστερόεσσα κοντά στην πλατεία Μαβίλη.
Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε από μακριά τη βαθιά φρίκη του πολέμου, μπορούμε όμως να δοκιμάσουμε να συναισθανθούμε την αγωνία κάποιου που είναι σαν κι εμάς, που έχει αντίστοιχες ευαισθησίες, ανησυχίες και αντιλήψεις, δεν ζει όμως στην Αθήνα αλλά στο Κίεβο και χθες ξύπνησε ξαφνικά μέσα σ’ έναν εφιάλτη.
Μπορούμε επίσης να αναθαρρήσουμε κάπως και να εμπνευστούμε από τη γενναιότητα των νεαρών κυρίως Ρώσων («φλώρων», «περιθωριακών», «καλλιτεχνών», «ακτιβιστών», αλλά και απλών πολιτών) που βγήκαν χθες το βράδυ στη Μόσχα για να διαδηλώσουν κατά του πολέμου, γνωρίζοντας ότι το πιο πιθανό είναι να συλληφθούν ή και χειρότερα.
