Η Βούλα Χαριλάου ήταν (από) αλλού

Η Βούλα Χαριλάου ήταν (από) αλλού Facebook Twitter
Την είχαν χαρακτηρίσει «Ελληνίδα Βίβιαν Λι» λόγω μιας φυσιογνωμικής ομοιότητας με τη διάσημη σταρ και, ασχέτως των ερμηνευτικών της ορίων, πράγματι μπορεί μ’ ένα τρόπο να τη φανταστεί κανείς και ως Σκάρλετ Ο’ Χάρα και ως Μπλανς Ντιμπουά.
0

ΜΕΣΩ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ στο Facebook –μάλλον το κατεξοχήν «νεκρολογικό» μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ως πιο γηριατρικό ίσως– από τη θεατρική συγγραφέα Μάρω Μπουρδάκου και τον Πρόεδρο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών Σπύρο Μπιμπίλα κοινοποιήθηκε ο θάνατος της ηθοποιού Βούλας Χαριλάου, με μια μικρή δόση επίπληξης προς τους οικείους της, που «δεν έκαναν γνωστό ούτε καν στο ΣΕΗ» το μοιραίο, που συνέβη πριν από 20 μέρες.

Δεν κατάφερε λοιπόν η Βούλα Χαριλάου να παραμείνει σ’ αυτό το περίεργο limbo των πρώην επωνύμων που έφτασαν σε βαθύ γήρας, αλλά επειδή βρίσκονται «μακριά από τα φώτα» εδώ και αρκετές δεκαετίες (που είναι σαν αιώνες στο σύμπαν της δημοσιότητας) κανείς δεν ξέρει αν ζουν ή αν πέθαναν.

Κι εγώ για χαμένη (από τα εγκόσμια) προ πολλού την είχα, και ήταν σα να της ταιριάζει αυτή η ιδέα της μεγάλης λήθης, αφού και στο σινεμά πέρασε σαν διάττοντας αστέρας μέσα από κάποιες ελληνικές ταινίες και μετά χάθηκε προτού να δει το κοινό τη φυσιογνωμία της να αλλάζει.

Η πορεία της στην οθόνη κράτησε μια δεκαετία σκάρτη και έληξε το 1965, όταν ήταν 35 ετών. Στις τελευταίες της «εμφανίσεις» ως ηθοποιός, λίγα χρόνια αργότερα, σε θεατρικά έργα που ακούγονταν από το κρατικό ραδιόφωνο, δεν υπήρχε το πρόσωπο, μόνο αυτή η ιδιαίτερη, κλονισμένη φωνή.

Θυμάμαι παλιότερα να ακούγεται ακόμα ο απόηχος μιας παλιάς φήμης, σύμφωνα με την οποία ήταν η μόνη για την οποία έδειξε πραγματικό ρομαντικό ενδιαφέρον ο Μάρλον Μπράντο κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Είναι ένας αστικός μύθος που της ταιριάζει, ασχέτως αν συνέβη κάτι τέτοιο στ’ αλήθεια ή όχι.

Δεν είμαι ο μόνος (το έχω τσεκάρει) που τη θεωρούσε μια από τις πιο ελκυστικές περιπτώσεις που είχε τύχει να συναντήσει κατά την αδιάκοπη λιτανεία των ελληνικών ταινιών στην τηλεόραση. Ήταν πολύ ξεχωριστή η παρουσία της σ’ αυτές τις λίγες ταινίες που εμφανίστηκε και όπως πολλές εξέχουσες περιπτώσεις έμοιαζε την ίδια στιγμή πίσω και μπροστά από την εποχή της – μοντέρνα αλλά όχι σύγχρονη (δηλαδή του συρμού), ειδικά σε σχέση με τις υπόλοιπες Ελληνίδες πρωταγωνίστριες της ακμής του ελληνικού «βιομηχανικού» σινεμά. Μια άλλη τέτοια περίπτωση που μπορώ να σκεφτώ είναι αυτή της (κινηματογραφικής) Έλλης Φωτίου.

Έμοιαζε επίσης –ειδικά σε κάποιες ταινίες– σα να είναι (από) αλλού, σα να περιφέρει αδίκως μια ματαιωμένη λαχτάρα ή σα να λειτουργεί ως υποδειγματική goth ηρωίδα. Την είχαν χαρακτηρίσει «Ελληνίδα Βίβιαν Λι» λόγω μιας φυσιογνωμικής ομοιότητας με τη διάσημη σταρ και, ασχέτως των ερμηνευτικών της ορίων, πράγματι μπορεί μ’ ένα τρόπο να τη φανταστεί κανείς και ως Σκάρλετ Ο’Χάρα και ως Μπλανς Ντιμπουά.

Στην πρώτη της ταινία την είχε επιλέξει η (αιωνίως υποτιμημένη) σκηνοθέτρια Μαρία Πλυτά να παίξει την Ελίζα, την κόρη της Δούκισσας της Πλακεντίας στο ομώνυμο φιλμ του 1956, με τη γνωστή μακάβρια κατάληξη: μετά τον πρόωρο και τραγικό θάνατό της η μητέρα της τοποθέτησε σε μια ξύλινη λάρνακα το ταριχευμένο κορμί της για να την κρατήσει αιώνια «ζωντανή», φρικάροντας την Αθήνα της εποχής. «Και τοποθετήσασα αυτήν εντός θαλάμου του οίκου της, επαραμυθείτο ορώσα αυτήν η τάλαινα μήτηρ», όπως είχε γράψει ο Ι.Μ. Δραγούμης.

Θα ακολουθούσαν και κάποιοι άλλοι ρόλοι που έμοιαζαν να κατοχυρώνουν αυτό το ιδιαίτερο και μανιοκαταθλιπτικό κράμα αγνού ενθουσιασμού και παθολογικής κατήφειας που αντανακλούσε η παρουσία της. Η ρομαντική και πλανημένη Χαρούλα στην αστική ηθογραφία «Στουρνάρα 288», φυσικά η παρανοϊκά διχασμένη Άννα Μαργκό στον γκραν γκινιόλ στρόβιλο του «Εφιάλτη», η επιπόλαιη και πληγωμένη Βάνα στους «Αδίστακτους» (η τελευταία της ταινία), αυτό το έντονο, καλαίσθητο, πικρό και ερωτευμένο με τον φαταλισμό, νουάρ μελόδραμα του Ντίνου Κατσουρίδη.

Θυμάμαι παλιότερα να ακούγεται ακόμα ο απόηχος μιας παλιάς φήμης, σύμφωνα με την οποία ήταν η μόνη για την οποία έδειξε πραγματικό ρομαντικό ενδιαφέρον ο Μάρλον Μπράντο κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του ’50 (ή η μόνη με την οποία συνέβη κάτι, δεν ήταν ξεκάθαρο ακριβώς). Είναι ένας αστικός μύθος που της ταιριάζει, ασχέτως αν συνέβη κάτι τέτοιο στ’ αλήθεια ή όχι.


 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νέιθαν Φίλντερ

Daily / «The Rehearsal»: Η πιο κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως είναι και η πιο ιδιοφυής

Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα; Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα με χορηγό το HBO; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Το meta στα όρια του; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί τέτοια τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι άνδρες προτιμούν την Μάρθα Καραγιάννη

Daily / Οι άνδρες προτιμούν τη Μάρθα Καραγιάννη

Είναι κάτι στιγμές στις ταινίες της που μοιάζει σα να βρίσκεται εκεί για να χλευάζει τα μονότονα κλισέ των ανδρών, υπενθυμίζοντάς τους ότι αν πράγματι ισχύει το δόγμα «οι κύριοι προτιμούν τις ξανθές», τότε κακό του κεφαλιού τους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τζον Μάκενρο

Daily / Τζον Μάκενρο υπεράνω (και εναντίον) όλων

Το νέο ντοκιμαντέρ «McEnroe» είναι μια στιλάτη και διεισδυτική προσωπογραφία του πιο εκρηκτικού σταρ του τένις όλων των εποχών, που στα 63 του μοιάζει να βρίσκεται σε διάθεση αναστοχασμού, παραμένοντας συγχρόνως εκείνο «το κωλόπαιδο από τη Νέα Υόρκη» που όλοι αγαπήσαμε κάποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δικαίωμα στον θάνατο

Δημήτρης Πολιτάκης / Δικαίωμα στον θάνατο

Η «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» του 91χρονου Ζαν Λικ Γκοντάρ έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια κρίσιμη συζήτηση που συχνά παγιδεύεται σε ποικίλης μορφής ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

Daily / Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

«Το να ανάψεις ένα κερί στην εκκλησία είναι μια έμπρακτη δήλωση προσμονής και λαχτάρας» λέει ο Cave σ’ ένα νέο βιβλίο που καταγράφει, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους επιχείρησε να διαχειριστεί το πιο βαρύ πένθος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
figo

Daily / Ξύνοντας παλιές πληγές μετά από 22 χρόνια: Το ντοκιμαντέρ του Netflix για την «Υπόθεση Φίγκο»

Για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα ήταν ασύλληπτη η ιδέα ότι ο Λούις Φίγκο θα μπορούσε κάποτε να τους εγκαταλείψει, και μάλιστα για τον απόλυτο εχθρό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως συνέβη, και μάλιστα υπό τις πιο αμφιλεγόμενες και σκιώδεις συνθήκες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς 

Daily / Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς

Η Ελισάβετ ήταν προϊόν της Ιστορίας και σύμβολο μιας κληρονομικής (αιμομικτικής σχεδόν) τελετουργίας που συγκινεί ακόμα τα πλήθη, παρά τη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύει η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Mo: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία του να είσαι Άραβας στην Αμερική

Daily / «Mo»: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία τού να είσαι Άραβας στην Αμερική

Αυτοβιογραφικό σε σημαντικό βαθμό, το δημιούργημα του 41χρονου κωμικού Μο Αμέρ αφηγείται με χιούμορ αλλά και με πάθος τους μπελάδες, τους καημούς και τα βάσανα ενός Παλαιστίνιου στη σύγχρονη Αμερική, και μάλιστα στο Χιούστον του Τέξας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;  

Daily / Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;

Κόκκινο χτύπησε φέτος η γκρίνια και η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση με το gentrification της εμπειρίας των διακοπών, η οποία έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πλέον τα πιο αντιπαθή μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, ακόμα και στα μικρά νησιά, ή μάλλον ειδικά σ’ αυτά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Daily / Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Πριν από τέσσερις δεκαετίες ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήταν θεός. Και ήταν παντού. Και οι πάντες ανά τον πλανήτη τον αποθέωναν – εκτός από πολλούς συμπατριώτες του, ίσως και τους περισσότερους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ