ΤΟ ΑΚΟΥΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, στα σχόλια αγνώστων αλλά και γνωστών, το βλέπεις στα τηλεοπτικά πάνελ, το διαισθάνεσαι στην ατμόσφαιρα. Το κοινωνικό savoir faire και τα προσχήματα έχουν πεθάνει. Τα μουρμουρητά έχουν γίνει άναρθρες κραυγές και το διαδίκτυο θυμίζει ραδιενεργό ζώνη όπου θρέφεται καθημερινά και γιγαντώνεται το σύγχρονο ακροδεξιό (ή άκρως συντηρητικό) μόρφωμα.
Η φαιά καφρίλα έχει νομιμοποιηθεί. Η ρητορική του μίσους (ενάντια στους μετανάστες, τους «ανώμαλους», τους «γύφτους») έχει απενοχοποιηθεί πλήρως. Συνεπώς, μοιάζει λιγότερο με συγκλονιστική διαπίστωση και περισσότερο με τυπική επικύρωση μιας τάσης που σέρνεται εδώ και χρόνια και πλέον μοιάζει να έχει κάνει μετάσταση σε διάφορα όργανα του κοινωνικού σώματος, το πόρισμα της δεύτερης πανελλαδικής έρευνας του Σημείου για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς, με στόχο την «ανίχνευση της απήχησης ακραία συντηρητικών ιδεών και στάσεων στον γενικό πληθυσμό».
Η φαιά καφρίλα έχει νομιμοποιηθεί. Η ρητορική του μίσους (ενάντια στους μετανάστες, τους «ανώμαλους», τους «γύφτους») έχει απενοχοποιηθεί πλήρως.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, ο σκληρός πυρήνας του συντηρητισμού βαθαίνει ως προς την ποιότητά του και διευρύνεται ως προς την απεύθυνσή του και η απήχηση της Ακροδεξιάς αυξάνεται, υπερβαίνοντας σαφώς τις καταγεγραμμένες εκλογικές επιδόσεις του χώρου, και πλησιάζοντας το 30% του γενικού πληθυσμού. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί τους μετανάστες και πρόσφυγες από μουσουλμανικές χώρες «απειλή για τον πολιτισμό και τις παραδόσεις μας».
Η πλειοψηφία επίσης θεωρεί ότι «οι Ρομά δεν μπορούν να ενσωματωθούν στην κοινωνία γιατί η παραβατικότητα είναι στοιχείο του πολιτισμού τους» και ότι «ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν πρέπει να φτάνει σε σημείο που να δένει τα χέρια της Αστυνομίας». Όπως επισημαίνεται στην έρευνα, στα ζητήματα που αποτελούν (ή μάλλον αποτελούσαν) προνομιακό πεδίο για την Ακροδεξιά (δηλαδή το μεταναστευτικό/προσφυγικό, τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα και ο «αντιτσιγγανισμός»), οι ακροδεξιές στάσεις διαχέονται με τρόπο «οριζόντιο», υιοθετούνται δηλαδή ακόμα και από τμήματα του πληθυσμού που αυτο-τοποθετούνται στην Αριστερά.
Ενώ όμως μοιάζει να θεριεύει η ακροδεξιά, κανείς σχεδόν δεν από τους ερωτηθέντες δεν φαίνεται πρόθυμος να τοποθετήσει εκεί τον εαυτό του, ασχέτως των θέσεων που ασπάζεται. Ο προσδιορισμός «ακροδεξιός» δεν εμφανίζεται καν στην έρευνα, ενώ εν μέρει τον έχει υποκαταστήσει η κατηγορία «δεν με εκφράζουν αυτοί οι διαχωρισμοί». Μια κατηγορία που την βλέπουμε και την ακούμε όλο και πιο συχνά, και συνήθως αντιλαμβανόμαστε από τα συμφραζόμενα το τι ακριβώς σημαίνει συνήθως. Είναι συχνά οι ίδιοι άνθρωποι που ξεπλένουν τη χούντα, σχετικοποιούν τον φασισμό και υγραίνονται με τους αυτάρχες σαν τον Τραμπ (ή τον Πούτιν).
Στην προηγούμενη αντίστοιχη έρευνα του 2022, «υπήρχε ένα 14,4% που δεν συμφωνούσε με καμία υπερσυντηρητική θέση. Τώρα το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί δραματικά (έπεσε στο 1,9%), πράγμα που σημαίνει πως πολλοί περισσότεροι άνθρωποι έχουν ξεπεράσει τα αναχώματα του κοινωνικού φιλελευθερισμού και αρχίζουν να περνούν, έστω και αποσπασματικά, στην πλευρά του συντηρητισμού, του φόβου, της αδιαφορίας, του μίσους. Επίσης, ένα ποσοστό που συμφωνούσε με λίγες υπερσυντηρητικές θέσεις τώρα συμφωνεί με περισσότερες, άρα οι αντιδραστικές ιδέες ριζώνουν όλο και περισσότερο στην ελληνική κοινωνία…». Με τις υγειές μας.
