ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΟΥ, πριν από τριάντα καλοκαίρια, τον Ιούλιο του 1995, νεόκοποι συντάκτες τότε, είχαμε σταλεί από το περιοδικό «01» στην Ίο ως «πολεμικοί ανταποκριτές» τρόπον τινά, με στόχο να καταγράψουμε μέσω… επιτόπιου ρεπορτάζ και μέσω των χαρακτηριστικών εικόνων που θα τραβούσε ο φωτογράφος μας, ο εξαίρετος Σπύρος Στάβερης, την ατμόσφαιρα πολυεθνικού νεανικού χάους, ηδονισμού και ξύλου για την οποία φημιζόταν ακόμα τότε το νησί.
Λόγω ηλικίας και προδιάθεσης όμως, περισσότερο συμμετείχαμε στο 24ωρο σκληρό πάρτι που διεξαγόταν τριγύρω μας και λιγότερο παρατηρούσαμε αποστασιοποιημένοι τα ρεκόρ ξεσαλώματος να καταρρίπτονται διαρκώς. Το ρεπορτάζ συνεπώς κρίθηκε ως ελλιπές και μετά από μια εβδομάδα περίπου επιστρέψαμε στο νησί (άλλο που δεν θέλαμε), πιο συγκεντρωμένοι αυτή τη φορά. Σε κάθε περίπτωση, το τελικό αποτέλεσμα –και ειδικά οι φωτογραφίες του Σπύρου– δικαίωσαν τον «κόπο» μας παρόλο που το πολυσέλιδο κομμάτι που δημοσιεύτηκε λίγο καιρό μετά μας έστειλε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Κυριολεκτικά.
Τριάντα χρόνια μετά, η απίστευτη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα καθιστά –και δικαίως και αδίκως– κάθε Ισραηλινό ύποπτο ή ακόμα και συνένοχο.
Ο τότε (και για πολλά χρόνια αργότερα νομίζω) δήμαρχος του νησιού, ο οποίος είχε ήδη στο μυαλό του τον «εξευγενισμό» και την «ανάπλαση» του νησιού με προοπτική την μετεξέλιξή του σε prime προορισμό (πρωτοπόρος πάντως, να τα λέμε κι αυτά, ο άνθρωπος έβλεπε μπροστά, το όραμα του είναι καθεστώς σήμερα σε όλες τις Κυκλάδες, ακόμα και στην πρώην «άγονη γραμμή», και μ΄ έναν τρόπο ειδικά σ’ αυτή), έγινε έξαλλος βλέποντας το δημοσίευμα και μας έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση.
Η δίκη έγινε στη Νάξο (άλλο φοβερό επεισόδιο αυτό, από το οποίο, ευτυχώς, δεν υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα) αθωωθήκαμε πανηγυρικώς και μάλιστα ο πρόεδρος του δικαστηρίου έκανε μνεία στο «πνευματώδες» γράψιμο μου. Όλα καλά. Απλά, γέλασε τελευταίος ο δήμαρχος, καθώς η Ίος άλλαξε εντελώς «φυσιογνωμία» τα επόμενα χρόνια.
Θυμήθηκα εκείνη την «αποστολή» στην Ίο επειδή από όλα τα ξένα παιδιά (συνομήλικα ως επί το πλείστον, από 20 ως 25 χρονών) με τα οποία συνομιλήσαμε και σε κάποιες περιπτώσεις κάναμε και παρέα εκείνες τις μέρες, και προέρχονταν από την Αυστρία, τη Σκανδιναβία, την Ιταλία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Ολλανδία και άλλες δυτικές δυνάμεις, τη μεγαλύτερη εντύπωση μας είχαν κάνει δυο κορίτσια από το Ισραήλ, ηλικίας 17 στα 18. Υπάρχει μια φωτογραφία σ’ εκείνο το κομμάτι που τις απεικονίζει να πίνουν αμέριμνες κάτω από τον ήλιο κρασί από το μπουκάλι στην παραλία του Μυλοπότα (υπάρχει και μια άλλη που τις δείχνει στο ταπεινό δίκλινο που είχαν νοικιάσει, λίγο πριν ετοιμαστούν για τη νυχτερινή έξοδο).
Πίσω τους ακριβώς, δύο αγόρια παίζουν κιθάρα, ο ένας με δεμένο το δεξιό γόνατο, πιθανόν από κάποια «σούπα» με το μηχανάκι. Τα αγόρια δεν ήταν μαζί τους, ούτε ήταν από το Ισραήλ, δεν θυμάμαι από πού ήταν – θυμάμαι όμως ότι τους είχαμε γνωρίσει εμείς στα κορίτσια, καθότι διενεργούσαμε και «συνοικέσια» ανάμεσα στα άτομα που προσεγγίζαμε για το ρεπορτάζ.
Τα κορίτσια από το Ισραήλ ήταν γλυκά και ξύπνια και cool, αυτό όμως που τις έκανε ακόμα πιο συμπαθείς ήταν η περίσταση των διακοπών τους.
Εκείνο ήταν το πρώτο τους καλοκαίρι μετά το σχολείο και το τελευταίο πριν ξεκινήσουν την (αυστηρά υποχρεωτική για όλους και για όλες) στρατιωτική τους θητεία. Οι τελευταίες εφηβικές τους διακοπές. Τις χαιρόμουν που ζούσαν το καλοκαίρι σα να μην υπάρχει αύριο, αλλά τις λυπόμουν κιόλας για το καθήκον που έπρεπε να επιτελέσουν σε λίγο καιρό.
Τι να απέγιναν άραγε; Και τι θα έλεγαν για τη χώρα τους σήμερα; Προφανώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, ούτε έχει και καμιά σημασία στην πραγματικότητα. Στο μυαλό μου θα είναι πάντα δυο μικρά κορίτσια που είχαν έρθει για τις «διακοπές της ζωής τους» σ’ ένα νησί γεμάτο διψασμένους πιτσιρικάδες απ’ όλο τον κόσμο, που είχε τη φήμη του πιο «ροκ» και του πιο «fun» μέρους στον κόσμο και που κανείς δεν ασχολούταν από πού προέρχεσαι.
Άλλο το τότε όμως, άλλο το τώρα. Τριάντα χρόνια μετά, η απίστευτη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα καθιστά –και δικαίως και αδίκως– κάθε Ισραηλινό ύποπτο ή ακόμα και συνένοχο. Δεν θα πέρναγε ποτέ από το μυαλό των Ισραηλινών κοριτσιών τότε στην Ίο να απολογηθούν για την εθνικότητά τους, όπως συνέβη αυτές τις μέρες στη Σαμοθράκη, όταν μια ομάδα Ισραηλινών που επισκέπτεται τα τελευταία χρόνια το κάμπινγκ του νησιού, τοιχοκόλλησε στις ντουζιέρες την εξής ανακοίνωση (στα αγγλικά) που κυκλοφορεί στα social media:
Hey guys,
Είμαστε κι εμείς πληγωμένοι και τρομοκρατημένοι από αυτά που συμβαίνουν στη Γάζα. Δεν υποστηρίζουμε τη γενοκτονία. Ντρεπόμαστε βαθιά για την σατανική σιωνιστική κυβέρνησή μας. Δεν τους ψηφίσαμε. Ευχόμαστε ο Μπίμπι να ήταν στη φυλακή για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας.
Όλοι οι Ισραηλινοί του κάμπινγκ.
