ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ στα μέσα του 14ου αιώνα αυτή η χαλαρή μεταφορά (ή meta-φορά) του «Δεκαήμερου» του Βοκάκιου στην πλατφόρμα του Netflix, αλλά οι αναφορές –πλάγιες και ευθείες– στα σύγχρονα ήθη είναι προφανείς, και όχι μόνο εξαιτίας της αργκό, της προφοράς των κεντρικών χαρακτήρων, αρκετοί από τους οποίους πάντως διατηρούν τα «μεσαιωνικά» ονόματα του πρωτότυπου έργου, αλλά και του σάουντραk που πηδάει ανέμελα από τον Βιβάλντι στους New Order.
Επίσης, η συγκεκριμένη σειρά και το σαρδόνιο πνεύμα που τη διαποτίζει –το φαρσικό και το σκαμπρόζικο στοιχείο αναδύεται ακόμα κι όταν τα πράγματα γίνονται πολύ σοβαρά– μοιάζουν ιδανικές για την περίοδο αυτή, μέσα στη ζάλη του βαθιού καλοκαιριού και την προσμονή των διακοπών.
Ο επόμενος κύκλος του White Lotus αργεί λίγο ακόμα, αλλά το Decameron, όσο παράδοξο κι αν μοιάζει αυτό εκ πρώτης όψεως, είναι ένα ικανοποιητικό υποκατάστατο, ως συνδυασμός μαύρης κωμωδίας και πολυτελούς θέρετρου.
Ώρες-ώρες μοιάζει με μεσαιωνικό reality αυτή η σειρά που στα οκτώ επεισόδιά της επιχειρεί, χωρίς να τα καταφέρνει πάντα με επιτυχία, να χωρέσει ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων, αποχρώσεων και ανατροπών.
Σ’ αυτό ακριβώς το «holiday state of mind» προσδοκούν να μπουν και οι κεντρικοί χαρακτήρες της σειράς, όπως λέει ένας εξ αυτών, ειδικά από τη στιγμή που οι υπόλοιπες επιλογές τους είναι εξαιρετικά δυσοίωνες.
Βρισκόμαστε στη Φλωρεντία την εποχή που θερίζει η Μαύρη Πανώλη ή ο «Μαύρος Θάνατος», όπως έμεινε στην ιστορία η μεγαλύτερη πανδημία όλων των εποχών, και μια ομάδα ευγενών, μαζί με το πολύ οικείο προσωπικό τους, καλούνται να αποδράσουν στην «όμορφη και αμόλυντη εξοχή» – εν προκειμένω μια βίλλα στην Τοσκάνη. Ο θάνατος όμως καραδοκεί κι εκεί, απλά με εντελώς διαφορετικό μανδύα.
Φυσικά –όπως και στις διακοπές– οι εξελίξεις μιας τέτοιας συγκατοίκησης που μοιάζει περισσότερο με πολυτελή καραντίνα, μπορεί να είναι εξαιρετικά απρόβλεπτες και τοξικές, ειδικά όταν δέκα άγνωστοι παγιδεύονται στο ίδιο μέρος για μια παρατεταμένη περίοδο. Νέες φιλίες συγκροτούνται, περίεργες δυναμικές εμφανίζονται, συμμαχίες αναπτύσσονται.
Επίσης όμως, ζευγάρια χωρίζουν, ταυτότητες κλέβονται, εγκλήματα διαπράττονται και όσοι και όσες επιβιώνουν της εμπειρίας, όταν βγαίνουν δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μπήκαν στη Βίλλα Σάντα. Από τη στιγμή που πατάνε το πόδι τους στην έπαυλη κατόπιν πρόσκλησης του μυστηριώδους οικοδεσπότη Βισκόντε Λεονάρντο, είναι σαν να παραδίδονται –με ή χωρίς τη θέλησή τους– σ’ έναν κυκεώνα κρυμμένων μυστικών, σεξουαλικής διέγερσης και υστερόβουλων σχέσεων.
Ώρες-ώρες μοιάζει με μεσαιωνικό reality αυτή η σειρά που στα οκτώ επεισόδιά της επιχειρεί, χωρίς να τα καταφέρνει πάντα με επιτυχία, να χωρέσει ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων, αποχρώσεων και ανατροπών. Από ένα σημείο και μετά, ειδικά προς το τέλος, το ύφος σκοτεινιάζει και γίνεται σχεδόν πένθιμο, με την κωμωδία ηθών να παραχωρεί διστακτικά τη θέση της σε μια ιδιότυπη υπαρξιακή –και ταξική– αλληγορία.
Οι ένοικοι της Βίλλας, αντιμέτωποι με την Αποκάλυψη, συνειδητοποιούν ότι είναι έρμαια συντριπτικών περιστάσεων, δεν χάνουν όμως το χιούμορ τους. Όπως υπολογίζει ένας από αυτούς, μπορούν να αντέξουν μέχρι και πέντε χρόνια απομονωμένοι στην έπαυλη. «Ίσως και έξι, με έναν περιορισμένο κανιβαλισμό», προσθέτει.
The Decameron | Official Trailer | Netflix
