Το ίδιο βράδυ της τελευταίας Κυριακής του Μαΐου θα κάνουν πρεμιέρα στο HBO τα τελευταία επεισόδια των δύο πιο έγκριτων σειρών που συνεχίζουν να προβάλλονται στην πλατφόρμα. Φινάλε του τέταρτου κύκλου αλλά και φινάλε οριστικό και αμετάκλητο και για τις δύο. Και παρότι πρόκειται για διαφορετικά «φρούτα», τόσο το Succession όσο και το Barry βαδίζουν προς το απρόβλεπτο –αλλά προβλέψιμα συνταρακτικό– τέλος τους με τις μηχανές τους σε πλήρη ανάπτυξη.
Τεχνικά και μόνο (και σύμφωνα με τις παρωχημένες κατηγορίες των βραβείων Emmy) μπορεί να ανήκουν σε διαφορετικά είδη, καθόλου ξεκάθαρο όμως δεν είναι, ειδικά σε κάποια επεισόδιά τους, ποιο από τα δύο είναι το «δράμα» και ποιο η «κωμωδία».
Το πρόσωπο και η ψυχή (ή η συνείδηση) του Barry είναι οπωσδήποτε ο συν-δημιουργός, πρωταγωνιστής (στον ομώνυμο ρόλο ενός επαγγελματία εκτελεστή και πρώην πεζοναύτη που σε μια απέλπιδα αλλά μάταιη προσπάθεια να ξεφύγει από τους δαίμονες και τα τραύματά του μπλέκεται στο θεατρικό και στη συνέχεια στο χολιγουντιανό σύστημα του Λος Άντζελες με κωμικοτραγικά αποτελέσματα) αλλά και σκηνοθέτης πολλών επεισοδίων μιας σειράς που έχει συχνά αγγίξει την τελειότητα – δραματουργικά, σκηνοθετικά, ερμηνευτικά και σε κάθε άλλο πιθανό επίπεδο.
Το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό αλλά και συγκινητικό επίσης, όπως κάθε (σπάνια) φορά που βλέπει κανείς να πραγματώνονται θεαματικά σε μια μυθοπλασία τόσου υψηλού επιπέδου φιλοδοξίες και εμπνεύσεις.
Γνωστός πριν από το Barry ως ιδιοφυής κωμικός, ο πολυτάλαντος και πολυσχιδής Μπιλ Χέιντερ έχει πάρει ήδη δύο Emmy για την ερμηνεία του στη σειρά και τρία βραβεία του Σωματείου Σκηνοθετών της Αμερικής (DGA) για επεισόδια που έχει σκηνοθετήσει.
Ένα από αυτά (το επεισόδιο με τίτλο 710N, το έκτο του τρίτου κύκλου) περιέχει την πιο εντυπωσιακή σεκάνς καταδίωξης/δράσης που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια είτε στην τηλεόραση είτε στο σινεμά – γεγονός εντυπωσιακό αλλά και χαρακτηριστικό μιας σειράς που μοιάζει να μπορεί να κάνει τα πάντα τέλεια (δράμα, μελόδραμα, ψυχόδραμα, ρομαντική κομεντί, κωμωδία καταστάσεων, σάτιρα ηθών, θρίλερ, αστυνομικό) και με τον πιο υπερβατικό τρόπο.
Έχοντας κάνει άλματα από κύκλο σε κύκλο και με τον πήχη να φτάνει στο ταβάνι και να το ξεπερνάει κάθε φορά, ο Χέιντερ ανέλαβε τη σκηνοθεσία όλων των επεισοδίων του τρέχοντος τελευταίου κύκλου, κατοχυρώνοντας ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό σύμπαν και σπρώχνοντας την πλοκή και τους χαρακτήρες σε απάτητες περιοχές.
Το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό αλλά και συγκινητικό επίσης, όπως κάθε (σπάνια) φορά που βλέπει κανείς να πραγματώνονται θεαματικά σε μια μυθοπλασία τόσου υψηλού επιπέδου φιλοδοξίες και εμπνεύσεις.
Παρά τις διαρκείς ανατροπές και τις αριστοτεχνικές μεταβολές τόνου, το τραύμα του κεντρικού ήρωα και οι τρόποι διαχείρισής του (μπορώ να γίνω κανονικός άνθρωπος έχοντας αφαιρέσει ανθρώπινες ζωές;) παραμένει πάντα ο βασικός κινητήριος μοχλός μιας αφήγησης που σε κάποιο επίπεδο, παρά το σαρδόνιο και συχνά σπαρταριστό χιούμορ της, ανοίγεται σε βαθιά νερά που προηγουμένως είχαν κολυμπήσει μόνο οι Sopranos.
