ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ διέρρευσε μέσω ανώνυμων πηγών που μίλησαν στους New York Times και στο Billboard (ποτέ δεν βγαίνουν επίσημες ανακοινώσεις γι’ αυτά τα πράγματα) η πληροφορία ότι ο Μπρους Σπρίνγκστιν (ξε)πούλησε ολόκληρο τον κατάλογο του έργου του στην Sony Music αντί του ποσού των 500 εκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτό θα πει “renegade” («ασυμβίβαστος»), έπιασα τον εαυτό μου να σαρκάζει πικρά, ανακαλώντας τον τίτλο (“Renegades: Born in the USA”) του βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τις συνομιλίες του «Αφεντικού» με τον Μπαράκ Ομπάμα, όπως είχαν καταγραφεί στο κοινό τους podcast.
Έχει κάτι το βαθιά άχαρο και ξενέρωτο και ελαφρώς θανατερό όλη αυτή η πρεμούρα που έχει πιάσει εσχάτως τους καλλιτέχνες που σημάδεψαν με τα τραγούδια τους τη ζωή μας να ξεπουλήσουν με μια ζαριά τα τραγούδια αυτά, πριν απομακρυνθούν σφυρίζοντας από το ταμείο.
Δεν είναι ο πρώτος ροκ σταρ που το κάνει ούτε θα είναι ο τελευταίος. Αντιστοίχως έχουν πράξει τα τελευταία χρόνια πολλοί επιφανείς δημιουργοί και ερμηνευτές κάποιας ηλικίας, από τον Πολ Σάιμον και τους Fleetwood Mac μέχρι τους Red Hot Chili Peppers και τον Ντίλαν, ο οποίος κατείχε μέχρι προχθές το σχετικό ρεκόρ με το ποσό των 300 εκατομμυρίων δολαρίων που φέρεται να πήρε από τη Universal τον Δεκέμβριο του 2020 για το σύνολο των ηχογραφήσεων του.
Ακόμα και οι νεκροί το κάνουν, μέσω των πληρεξούσιων και των κληρονόμων τους. Τον περασμένο μήνα είχε ακουστεί ότι στα σκαριά βρίσκεται ανάλογη συμφωνία ύψους 200 εκατομμυρίων λιρών για τον κατάλογο του Bowie.
Μοιάζει λίγο επηρεασμένη από μια τύπου «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει» (ή «ας ξοφληθούμε όσο είναι καιρός») αντίληψη αυτή η διαδικασία, ενώ και το αποκαλυπτικό κλίμα των καιρών, με αποκορύφωμα την πανδημία, σίγουρα θα έχει παίξει κάποιο ρόλο.
Όπως σημειώνουν διάφορα σχετικά δημοσιεύματα, με την επικράτηση του streaming που τείνει να παγιωθεί, θα μπορούσαν θεωρητικά οι καλλιτέχνες να εξετάσουν μακροπρόθεσμα το ζήτημα, προσβλέποντας σε υψηλά κέρδη στην πορεία, και να μην αποχωριστούν τόσο άδοξα τα δικαιώματα του ίδιου τους του έργου. Δύσκολο να πεις όμως όχι σε τέτοια ποσά, ειδικά όταν βρίσκεσαι ηλικιακά σε μια φάση που θες να αφήσεις πίσω σου ξεκάθαρα και χειροπιαστά περιουσιακά στοιχεία.
Έχει όμως κάτι το βαθιά άχαρο και ξενέρωτο και ελαφρώς θανατερό όλη αυτή η πρεμούρα που έχει πιάσει εσχάτως τους καλλιτέχνες που σημάδεψαν με τα τραγούδια τους τη ζωή μας να ξεπουλήσουν με μια ζαριά τα τραγούδια αυτά, πριν απομακρυνθούν σφυρίζοντας από το ταμείο. Δικά τους είναι, θα πει κανείς, ό,τι θέλουν τα κάνουν.
Δεν διαφωνώ, απλά κι εμείς, το κοινό, δικαιούμαστε να νιώθουμε λίγο άβολα με την ιδέα ότι όλη αυτή η συναισθηματική (και οικονομική) επένδυση δεκαετιών στο πρόσωπο ενός αγαπημένου τραγουδοποιού δεν ήταν εν τέλει παρά η συμμετοχή μας σε ένα εξαιρετικά επικερδές συνταξιοδοτικό πλάνο.
