Στη Νέα Υόρκη, 24 χρόνια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, μια νέα γενιά ανεβαίνει στο βήμα του μνημείου στο Ground Zero, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη. Είναι παιδιά που δεν έζησαν τα γεγονότα, αλλά κουβαλούν το βάρος μιας υπόσχεσης: να μην ξεχάσουν ποτέ.
Η 10χρονη Ντανιέλ Ρίτσεζ πέρσι διάβασε ονόματα θυμάτων που σκοτώθηκαν πριν εκείνη γεννηθεί. Το τελευταίο όνομα ήταν εκείνο του θείου της, Τζίμι Ρίτσεζ, πυροσβέστη της Νέας Υόρκης που χάθηκε στις επιχειρήσεις διάσωσης. «Θείε Τζίμι, μιλάμε για σένα συνέχεια και πόσο σπουδαίος ήσουν. Μακάρι να σε είχα γνωρίσει», είπε συγκινημένη.
Η οικογένεια Ρίτσεζ, με μακρά παράδοση στους πυροσβέστες, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετάβασης. Ο παππούς, ο πατέρας και τα αδέλφια του θύματος στάθηκαν όλοι κατά καιρούς στο βήμα. Τώρα, τα ανίψια του Τζίμι – παιδιά που γεννήθηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου – αναλαμβάνουν να πουν τα ονόματα των νεκρών.
Τα παιδιά που «γνωρίζουν» τους ήρωες χωρίς να τους έχουν δει
Η Κάιλι Κόριγκαν, επίσης 10 ετών, διάβασε πέρσι το όνομα του παππού της, ενός απόστρατου αξιωματικού της Πυροσβεστικής, που εργαζόταν στους Δίδυμους Πύργους. «Μας λείπεις τόσο πολύ και ευχόμαστε να σε είχαμε γνωρίσει», είπε, έχοντας στο πλευρό της τον πατέρα της, αξιωματικό του FDNY.
Οι ιστορίες τους αποτυπώνουν πώς τα παιδιά μαθαίνουν να γνωρίζουν τους συγγενείς-ήρωες μέσα από αφηγήσεις, οικογενειακά τραπέζια και τις ετήσιες τελετές. Μαθαίνουν πως ο θείος ή ο παππούς τους ήταν πυροσβέστης, αστυνομικός, ήρωας που έσωζε ζωές. Και παρότι ποτέ δεν συναντήθηκαν, μιλούν γι’ αυτούς σαν να είναι παρόντες.
Η τελετή που διαρκεί ώρες
Κάθε χρόνο, σχεδόν 3.000 ονόματα διαβάζονται στο μνημείο δίπλα στους υδάτινους καταρράκτες που θυμίζουν τα αποτυπώματα των Δίδυμων Πύργων. Υπάρχουν μουσικές με γκάιντες, η ανάκρουση του εθνικού ύμνου, σιωπές μνήμης. Η συμμετοχή στο τελετουργικό αποφασίζεται μέσω κλήρωσης από το Μουσείο και Μνημείο της 11ης Σεπτεμβρίου.
Τα παιδιά προετοιμάζονται μήνες πριν: λαμβάνουν τη λίστα με τα ονόματα που θα διαβάσουν, αλλά και ηχογραφήσεις για να μάθουν την ορθή προφορά. Η πρόβα μοιάζει με «καλοκαιρινή εργασία», αλλά η στιγμή της ανάγνωσης μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους έχει βάρος ιεροτελεστίας.
Για τις οικογένειες των θυμάτων, η μετάβαση στις νέες γενιές δεν είναι τυπική· είναι η διαβεβαίωση ότι οι ήρωες δεν θα ξεχαστούν. «Τον αναφέρουμε συνέχεια στο σπίτι, οπότε τα παιδιά νιώθουν συνδεδεμένα μαζί του», λέει η γιαγιά Ρίτσεζ για τον Τζίμι.
Η νέα γενιά μπορεί να μην έχει εικόνες της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά με κάθε λέξη που διαβάζει στο μικρόφωνο, στέλνει το μήνυμα ότι η μνήμη δεν θα χαθεί. Ότι η υπόσχεση «ποτέ ξανά» παραμένει ζωντανή.
