Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην Αυστραλία έχει χαρακτηριστεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, Malcolm Turnbull, εθνική ντροπή και φυσικά ο χαρακτηρισμός αφορά τα ολοένα και αυξανόμενα ποσοστά ενδο-οικογενειακής βίας. Όπως καταγράφεται σε θλιβερές στατιστικές και δημοσκοπήσεις, τα περιστατικά φτάνουν ακόμη και στον θάνατο και με μέτρα που για την ώρα δείχνουν ανεπαρκή για να αναχαιτίσουν αυτό που μοιάζει να δηλητηριάζει τον πυρήνα των αυστραλιανών οικογενειών.
Σύμφωνα με ντοκιμαντέρ που έγινε ακριβώς για να καταγραφούν τα αίτια της εξέλιξης ενός προβλήματος που παρουσιάζεται σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, μόνο τον περασμένο χρόνο, περισσότερες από 60 γυναίκες βρήκαν τραγικό θάνατο, ενώ μία στις τέσσερις γυναίκες καταγγέλλει ότι τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της έχει πέσει θύμα ενδο-οικογενειακής βίας.
«Η βία εναντίον των γυναικών είναι μία από τις μεγαλύτερες ντροπές της Αυστραλίας. Μπορούμε να πούμε ότι είναι και η εθνική μας ντροπή», δήλωσε πριν από λίγο καιρό ο πρωθυπουργός της χώρας, δίνοντας και το εναρκτήριο σύνθημα για μία μεγάλη καμπάνια ευαισθητοποίησης που στόχο έχει την ανα-παιδαγώγηση των Αυστραλών. Και φαντάζει παρανοϊκό πώς μία από τις πλουσιότερες, ίσως και πιο εντυπωσιακές χώρες του κόσμου, αντιμετωπίζει τέτοιο θέμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας δηλώνει ντροπιασμένος για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι γυναίκες στη χώρα του. Όχι ως δημόσια πρόσωπα, όχι ως πολιτικοί, αλλά ως πολίτες, μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, όταν η πόρτα κλείνει.
O Jerry Retford, νυν κινηματογραφιστής ταινιών που αφορούν στο μείζον πρόβλημα της ενδο-οικογενειακής βίας, έχει υπάρξει ο ίδιος θλιβερός πρωταγωνιστής ανάλογων περιστατικών. Θεωρεί ότι για τη γιγάντωση του προβλήματος ευθύνεται και το κράτος.
Τις θλιβερές στατιστικές συμπληρώνουν τα ποσοστά παιδιών που γίνονται μάρτυρες τέτοιων περιστατικών -περίπου μισό εκ. παιδιά κάθε χρόνο- τη στιγμή που η Anne Moore, CEO του Εθνικού Κέντρου Προστασίας Γυναικών, εξηγεί ότι η κατάσταση στη χώρα έχει ξεφύγει προ πολλού, κυρίως λόγω της τάσης των θυμάτων να μη ζητούν βοήθεια, ειδικά αν προέρχονται από εύπορες οικογένειες ή ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Όχι, όμως ότι συμβαίνει κάτι διαφορετικό, αν μία γυναίκα ή ένα παιδί προέρχονται από χαμηλότερη κοινωνική τάξη. Η σιγουριά ότι το επίσημο κράτος δεν θα μπορέσει να παρέμβει εγκαίρως και ότι η αστυνομία θα καλύψει το -όποιο- περιστατικό, συνήθως υπερισχύουν.
O Jerry Retford, νυν κινηματογραφιστής ταινιών που αφορούν στο μείζον πρόβλημα της ενδο-οικογενειακής βίας, έχει υπάρξει ο ίδιος θλιβερός πρωταγωνιστής ανάλογων περιστατικών. Έχοντας ήδη επιβαρύνει το ποινικό του μητρώο με τις κατηγορίες της επίθεσης εναντίον της συζύγου του και μ' έναν διαλυμένο γάμο στο ενεργητικό του, έχοντας παρακολουθήσει υποχρεωτικά προγράμματα διαχείρισης θυμού, θεωρεί ότι για τη γιγάντωση του προβλήματος ευθύνεται και το κράτος.
Όπως λέει, "το γεγονός ότι κατά κάποιο τρόπο, το κράτος περιθάλπει και πληρώνει για να βρεθεί ο δράστης σε πρόγραμμα διαχείρισης συμπεριφοράς μαρτυρά, σε ένα βαθμό, την παθογένεια του συστήματος. Πολιτικά δεν είναι καθόλου ελκυστικό, αλλά για την ώρα είναι ο μόνος τρόπος και το μόνο είδος βοήθειας που μπορεί να παρασχεθεί.
Κατά την Moore, πάλι, το εξαιρετικά ανησυχητικό είναι ότι για την ώρα δεν μπορεί να εντοπιστεί το βάθος της ενδο-οικογενειακής βίας στη σύγχρονη αυστραλιανή κοινωνία, τη στιγμή που το 2015 ήταν το έτος των περισσότερων θανάτων γυναικών από αυτή την αιτία. Όλοι συμφωνούν ότι πρόκειται περί εθνικής ντροπής, αλλά για την ώρα κανείς δεν μπορεί να εντοπίσει τα αίτια, αλλά ούτε και σε όλες τις περιπτώσεις να θεραπεύσει τα οδυνηρά συμπτώματα...
Με στοιχεία από το Al Jazeera
