Το Ιράν παρερμήνευσε τον Ντόναλντ Τραμπ και το πλήρωσε, υποστηρίζει σε άρθρο γνώμης στους New York Times ο απόστρατος στρατηγός των Πεζοναυτών, Κένεθ ΜακΚένζι, πρώην επικεφαλής της United States Central Command (σ.σ. ένα από τα ενιαία διοικητικά κέντρα των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών).
Σύμφωνα με τον ΜακΚένζι, επί δεκαετίες η Τεχεράνη κατάφερνε να μπλοφάρει Αμερικανούς προέδρους, αποτρέποντας άμεσες επιθέσεις από μια υπερδύναμη, ενώ παράλληλα διεξήγαγε πολέμους δι’ αντιπροσώπων εναντίον γειτονικών χωρών και του Ισραήλ. Τα αμερικανικά πλήγματα του Σαββάτου, σημειώνει, αποδεικνύουν ότι η στρατηγική της «διαπραγμάτευσης κακής πίστης» έχει πλέον καταρρεύσει.
Ο ίδιος αποδίδει την κλιμάκωση σε «τακτικές καθυστέρησης και υπεκφυγές» της ιρανικής ηγεσίας και εκτιμά ότι αυτή τη φορά «παρεξήγησαν τον πρόεδρο».
Ιράν: Η παρακαταθήκη Σουλεϊμανί
Ο ΜακΚένζι τοποθετεί την αφετηρία των εξελίξεων στο 2020, όταν ο Αμερικανός προέδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ενέκρινε την επιχείρηση εξόντωσης του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, επικεφαλής της Quds Force (Δυνάμεων της Ιερουσαλήμ). Όπως υποστηρίζει, μετά τον θάνατό του η Τεχεράνη δεν ανέκτησε ποτέ τη συνοχή των δικτύων επιρροής που είχε αναπτύξει στην περιοχή.
Κατά τον ίδιο, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η αμερικανική στρατιωτική ισχύς στη Μέση Ανατολή συνδυάζεται με έναν πρόεδρο «που δεν διστάζει να τη χρησιμοποιήσει».
Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι ο βασικός στόχος της ιρανικής κρατικής στρατηγικής είναι η επιβίωση του καθεστώτος. Υπενθυμίζει πως ακόμη και ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, είχε αποδεχθεί εκεχειρία στον πόλεμο με το Ιράκ τη δεκαετία του 1980, προκειμένου να διασφαλίσει τη συνέχιση του θεοκρατικού καθεστώτος.
Αναφερόμενος στον θάνατο του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, τον χαρακτηρίζει «βαθιά καθοριστικό γεγονός» και υποστηρίζει ότι η συγκυρία δημιουργεί παράθυρο πίεσης χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Οι ΗΠΑ, όπως γράφει, πλήττουν στρατιωτικούς κόμβους, αποθήκες και εκτοξευτές πυραύλων, μειώνοντας σταδιακά την ικανότητα αντίδρασης της Τεχεράνης.
Ιράν: Τα σενάρια κλιμάκωσης
Ο ΜακΚένζι εκτιμά ότι το Ιράν διαθέτει περιορισμένες επιλογές στην «κλίμακα κλιμάκωσης». Μεταξύ αυτών, η ναρκοθέτηση των Στενών του Ορμούζ ή η ενεργοποίηση δικτύων που θα μπορούσαν να πλήξουν στόχους ακόμη και εκτός Μέσης Ανατολής.
Παρά τους κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία και την ασφάλεια των ΗΠΑ, ο ίδιος υποστηρίζει ότι χωρίς διαρκή πίεση «τίποτα δεν θα αλλάξει». Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο επανέναρξης διαπραγματεύσεων, αλλά «όχι μεταξύ ίσων», ζητώντας τερματισμό του πυρηνικού προγράμματος, περιορισμούς στους πυραύλους και αναγνώριση του Ισραήλ.
Καταλήγει ότι ο πόλεμος δεν είναι εύκολη επιλογή, όμως «υπάρχουν χειρότερα από τον πόλεμο», όπως η συνέχιση της εξαγωγής τρομοκρατίας και η καταπίεση του ιρανικού λαού.
Με πληροφορίες από New York Times
