Το Ιράν πλήττεται από ένα κύμα βίας και καταστολής που έχει συγκλονίσει τόσο τη χώρα όσο και τη διεθνή κοινότητα που παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις.
Εβδομάδες διαδηλώσεων συνοδεύονται από σκληρή απάντηση των ιρανικών αρχών, με πυροβολισμούς, συλλήψεις και τραυματισμούς. Ο ακριβής αριθμός των νεκρών παραμένει ασαφής, καθώς το διαδίκτυο έχει μπλοκαριστεί και πολλές πληροφορίες λογοκρίνονται.
Παράλληλα, μαρτυρίες γιατρών και προσωπικού νεκροτομείων αποκαλύπτουν την πραγματική κλίμακα της καταστολής, η οποία συχνά αποκρύπτεται συστηματικά.
Στην πόλη όπου εργάζεται ο Δρ. Αχμαντί, το τηλέφωνό του άρχισε να χτυπά την Τετάρτη 8 Ιανουαρίου. Οι τραυματισμένοι διαδηλωτές, φοβούμενοι τα νοσοκομεία καθώς η εγγραφή ως ασθενείς θα οδηγούσε σε ταυτοποίηση και σύλληψη, στράφηκαν σε αυτόν και τη σύζυγό του, που παρείχαν φροντίδα εκτός του κρατικού συστήματος.
Την πρώτη ημέρα τα τραύματα ήταν κυρίως επιφανειακά, όμως την επόμενη εμφανίστηκαν σοβαρά τραύματα από πυροβολισμούς και μαχαιριές, συχνά θανατηφόρα.
Σοκαρισμένος από τον αριθμό των νεκρών, περισσότερους από 40 μόνο στην πόλη του, ο Αχμαντί δημιούργησε ένα δίκτυο πάνω από 80 ιατρικών επαγγελματιών σε 12 από τις 31 ιρανικές επαρχίες για να καταγράψουν δεδομένα και να σχηματίσουν σαφέστερη εικόνα της βίας.
Οι παρατηρήσεις τους, σε συνδυασμό με μαρτυρίες από νεκροτομεία και νεκροταφεία, δείχνουν ότι οι επίσημοι αριθμοί υποεκτιμούν σοβαρά τον απολογισμό των νεκρών, ο οποίος μπορεί να ξεπερνά τους 30.000. Οι μαρτυρίες αποκαλύπτουν συστηματικές προσπάθειες συγκάλυψης από τις αρχές: πτώματα μεταφέρονται με φορτηγά παγωτού ή κρέατος, ομαδικοί τάφοι σκάβονται βιαστικά, ενώ εκατοντάδες σώματα φαίνεται να εξαφανίζονται από τα κρατικά νεκροτομεία. Γιατροί και προσωπικό νεκροτομείων περιγράφουν σκηνές χάους, με υπερφορτωμένα ψυγεία και τάφους και γρήγορες ομαδικές ταφές για να κρυφτούν τα στοιχεία.
Οι τραυματισμοί σε ασθενείς και πτώματα υποδεικνύουν σκόπιμες, συστηματικές δολοφονίες, με ορισμένα περιστατικά να φέρουν χαρακτηριστικά εκτελέσεων: πληγές από πυροβολισμούς σε κοντινή απόσταση ενώ τα θύματα ήταν ακόμα υπό ιατρική φροντίδα, κάτι που υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι πέθαναν ενώ βρίσκονταν υπό θεραπεία.
Παρά τις προσπάθειες του ιατρικού προσωπικού να καταγράψει τα γεγονότα, πολλοί φοβούνται ότι ο ακριβής αριθμός των νεκρών ίσως ποτέ να μην γίνει γνωστός, καθώς υπάρχει μια συγκροτημένη εθνική προσπάθεια απόκρυψης: αποθάρρυνση επίσκεψης στα νοσοκομεία, μεταφορά σωμάτων εκτός καταγεγραμμένων εγκαταστάσεων, περιορισμός της δυνατότητας καταγραφής αιτίας θανάτου.
Ο Αχμαντί συνοψίζει: «Αυτό δεν είναι μόνο μια προσπάθεια καταστολής των διαδηλώσεων, αλλά και της μνήμης».
Οι μαρτυρίες του, των συναδέλφων του και των εργαζομένων σε νεκροτομεία και νεκροταφεία σε όλη τη χώρα αποκαλύπτουν την τεράστια κλίμακα βίας και τον οργανωμένο χαρακτήρα της κρατικής καταστολής.
Με πληροφορίες από Guardian
