Η Hayat Nazer ήταν στο δρόμο προς την Βηρυτό στις 4 Αυγούστου όταν σημειώθηκε η μεγάλη έκρηξη στο λιμάνι, η οποία σκότωσε 190 άτομα, τραυμάτισε πάνω από 6.000 και άφησε περισσότερους από 300.000 εκτοπισμένους κατοίκους από τα σπίτια τους.
Ο Λίβανος είχε ήδη βιώσει μήνες πολιτικής αναταραχής, οικονομικής κατάρρευσης και μάχης με την πανδημία κορωνοϊού και η έκρηξη ήταν το αποκορύφωμα. «Η έκρηξη ράγισε την καρδιά μου. Όλοι στο Λίβανο πληγωθήκαμε», δήλωσε η 33χρονη Nazer, στο CNN.
Όπως πολλοί κάτοικοι, η νεαρή καλλιτέχνης συμμετείχε στις προσπάθειες απομάκρυνσης συντριμμιών και αποκατάστασης στην πόλη. Τότε είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει μερικά από αυτά που βρήκε για να δημιουργήσει ένα γλυπτό που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους ανθρώπους της να ενωθούν για την ανέγερσή της Βηρυτού.
«Όταν αισθάνομαι έτσι, απλά προσπαθώ να βοηθήσω και να θεραπεύσω μέσα από την τέχνη, οπότε αυτός είναι ο τρόπος μου να αποδεχτώ την πραγματικότητα και να προσπαθήσω να βοηθήσω τους ανθρώπους μου», είπε.
Για εβδομάδες, η Nazer περπατούσε στους δρόμους της Βηρυτού, συλλέγοντας σπασμένα μέταλλα και γυαλιά και χαμένα αντικείμενα ανθρώπων για να τα χρησιμοποιήσει ως πρώτη ύλη για το γλυπτό. «Ταξίδεψα στα σπίτια των ανθρώπων που καταστράφηκαν από την έκρηξη και τους είπα πως θέλω να μου δώσουν οτιδήποτε μπορώ να συμπεριλάβω για τους κάνω μέρος του γλυπτού μου», είπε.
«Ήμουν σοκαρισμένη. Οι άνθρωποι μου έδωσαν πολύτιμα πράγματα, πράγματα από την παιδική τους ηλικία, κειμήλια των παππούδων τους που πέθαναν στον εμφύλιο πόλεμο, πράγματα που ήθελαν να διασώσουν για τα παιδιά τους. Τόσα πολλά συναισθήματα συμπεριλήφθηκαν σε αυτό το γλυπτό».
Όταν η Nazer είχε τελικά αρκετά αντικείμενα, τα ένωσε δημιουργώντας μια γυναίκα που υψώνει τη σημαία του Λιβάνου, με τα μαλλιά και το φόρεμά της να ανεμίζουν. Το γλυπτό, το οποίο ακόμα δεν έχει όνομα, έχει στη βάση του ένα κατεστραμμένο ρολόι κολλημένο στις 6:08, τη στιγμή της έκρηξης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Για τη Nazer, η διαδικασία ήταν μια μορφή κάθαρσης, κάτι που είχε κάνει και σε άλλες ταραχώδεις περιόδους της πατρίδας της. Όμως λέει πως τα έργα της καταστράφηκαν από τις αρχές καθώς θεωρήθηκαν κριτική προς την κυβέρνηση. Φοβάται ότι την ίδια μοίρα θα έχει και το τελευταίο της έργο. «Μετά από μια έκρηξη, μπορείτε να χτίσετε ξανά σπίτια και κτίρια, αλλά αυτό που δεν μπορείτε να επαναφέρετε είναι οι αναμνήσεις. Και καθ' όλη την ιστορία του Λιβάνου, η κυβέρνησή μας, σβήνει οτιδήποτε μας θυμίζει τι μας έχει γίνει», δήλωσε η Nazer.
«Αυτό είναι που κάνει αυτό το έργο τόσο ξεχωριστό. Υψώνουμε τις φωνές μας μέσω της τέχνης. Λέμε τις δικές μας ιστορίες».
