Όπως σε πολλές παλιές πόλεις, κάτω από την επιφάνεια του Παρισιού υπάρχει ένα εκτεταμένο δίκτυο κυκλοφορίας που αρχικά χρησίμεψε ως νεκροταφείο, άλλοτε ως καταφύγιο και τώρα ως πόλος έλξης επισκεπτών.
Υπάρχει επίσημη είσοδος αλλά και πολλές κρυφές σε διάφορα σημεία της πόλης, μέσα από καταπακτές, φρεάτια ή μέσα από κτήρια.
Πλέον είναι υποχρεωτικό οι επισκέπτες να είναι συνοδευμένοι από οδηγούς ενώ υπάρχει και αστυνομία που κάνει περιπολίες, όχι μόνο λόγω βανδαλισμών αλλά επειδή κανείς δεν είναι σίγουρος ότι δε θα χαθεί.
Μέρος των Αθλίων του Βίκτορα Ουγκώ διαδραματίζεται στις κατακόμβες.
Εκτός από τους θαρραλέους τουρίστες που δεν πάσχουν από κλειστοφοβία, υπάρχουν και οι φανατικοί που λέγονται cataphiles. Συγκεντρώνονται κάτω από τη γη για πάρτυ ή για να απολαύσουν ένα αλλόκοτο ταξίδι στο χρόνο. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς έχουν και κλειδιά για ορισμένες εισόδους.
Οι cataphiles έχουν κανόνες σαν το fight club:
- Ό,τι κατεβαίνει, πρέπει να ξανανέβει-δεν αφήνουν σκουπίδια.
- Μην μιλάς για τη ζωή σου στην επιφάνεια. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τη δουλειά σου και για το που πήγες σχολείο.
- Μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Οι διάδρομοι είναι ατελείωτοι. Οποιοσδήποτε μπορεί να χαθεί.
