To Inside είναι ένα πολύ καλύτερο παιχνίδι από το Limbo. Και δεν στηρίζω αυτόν τον ισχυρισμό σε εύκολες συγκρίσεις, οι οποίες δεν μου αρέσουν κιόλας αφού πιστεύω ότι κάθε παιχνίδι και κάθε φανταστική ιστορία, η οποία «ζει» μέσα σε μια κονσόλα (ή κινητό ή κομπιούτερ) χάρη στις κινήσεις και τις σκέψεις ενός παίκτη, έχει τη δική του ξεχωριστή γοητεία. Αρκεί να βρει το κατάλληλο κοινό που θα την αναδείξει και θα κάνει το παιχνίδι να λάμψει. Το Limbo, το πρώτο (και μέχρι να βγει το Ιnside, μοναδικό) παιχνίδι από την δανέζικη εταιρεία Playdead αποτέλεσε έναν από τους πρώτους μεγάλους θριάμβους της ανεξάρτητης σκηνής των βιντεοπαιχνιδιών. Ήταν πανέμορφο, έξυπνο, καλοζωγραφισμένο και σχεδιασμένο με υπέροχες λεπτομέρειες, σκυθρωπό και στοιχειωμένο, με μια ανέμελη, σχεδόν αδιάφορη, αφηγηματική πλοκή που σε τύλιγε και δεν σε άφηνε να ανησυχείς μήπως «πεθάνεις» στις παγίδες (γιατί γρήγορα σε ξαναέβαζε στην πορεία της εξερεύνησης) και ουσιαστικά σε άφηνε ελεύθερο να χαθείς στην ιστορία του. Ήταν φανταστικό!
Αλλά το Inside είναι καλύτερο.
Εάν αναρωτιέστε γιατί επανέρχομαι στη σύγκριση του Inside με τον προκάτοχό του, θα πρέπει να ομολογήσω ότι γίνεται αυθόρμητα, αφενός γιατί είναι μια σύγκριση που γίνεται εύκολα (αφού και τα δύο παιχνίδια γεννήθηκαν από τον ίδιο developer), και αφετέρου γιατί τα δύο παιχνίδια μοιάζουν. Όπως και το Limbo, το Inside είναι ένα υπέροχο μελαγχολικό 2D platform: σάς φοράει τα παπούτσια ενός μικρού αγοριού το οποίο πρωταγωνιστεί σε μια μυστηριώδη ιστορία. Από ένα σκοτεινό δάσος θα βρεθείτε σε τόπους που μαγικά θα αλλάζουν καθώς προχωράτε, θα αισθάνεστε φιγούρες να σας πλησιάζουν, θα νιώσετε ότι κάτι σας απειλεί όσο βουτάτε στα άδυτα της πλοκής του. Και αυτή είναι η μαγεία του Inside: όσο χάνεστε στην πλοκή του πραγματικά θα σας κάνει να «νιώθετε» όλο και περισσότερο την ιστορία του.
Το Inside είναι ένα σταθερό γραμμικό παιχνίδι – θα περάσετε το μεγαλύτερο μέρος του τρέχοντας από αριστερά προς τα δεξιά, κατευθύνοντας τον ήρωα μέσα από περιστασιακά (και συχνά θανατηφορά) παζλ που εμποδίζουν την εξέλιξή σας, προτού προχωρήσετε στην επόμενη ακολουθία από παγίδες.
Από την αρχή του παιχνιδιού μέχρι να πέσουν οι τίτλοι του τέλους (το μοναδικό μειονέκτημα του Inside είναι ίσως το απότομο τέλος του) μην περιμένετε να ακούσετε ούτε μια λέξη ή να δαβάσετε κάποιο κείμενο. Δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο δρόμος. Και ενώ το Limbo ήταν φανερά μια ιστορία για ένα αγόρι που ψάχνει να σώσει την αδελφή του και μας έβαζε από την αρχή στην κεντρική του ιδέα, το Inside θέλει περισσότερο να μας τραβήξει στον κόσμο του από το να διηγηθεί την ιστορία ενός συγκεκριμένου χαρακτήρα.
Ευτυχώς, αυτή η αλλαγή στον προσανατολισμό του παιχνιδιού, δίνει μια μινιμαλιστική «ένταση» στο σύμπαν του Inside, το οποίο είναι είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη και πιο συναρπαστικά που έχω συναντήσει ποτέ σε ένα παιχνίδι. Όπου το Limbo ασχολείται πρωτίστως με μαύρες σιλουέτες σε ένα παραμυθένιο σκηνικό, ο κόσμος του Inside είναι ένα πολύ πιο συγκεκριμένος, κυριολεκτικά και παραστατικά, από ό, τι μάς έδειξε στο προηγούμενο παιχνίδι της η Playdead. Διστάζω να δώσω άλλες λεπτομέρειες, αφού θα είναι καλύτερα να τα ανακαλύψετε όλα αυτά μόνοι σας. Θα κλείσω λέγοντας μόνο ότι το υποβαθμισμένο και δυστοπικό σύμπαν του Inside, κρύβει τρομερές εκπλήξεις όπως είναι γεμάτο από άτομα που δεν καταλαβαίνεις τι ρόλο παίζουν παρά μόνο όταν πλησιάζεις στο τέλος.
Περισσότερες πληροφορίες για τα χαρακτηριστικά του Inside θα βρείτε εδώ.
σχόλια