Τον θάνατο του Κώστα Διάκου γνωστοποίησε ο γιος του, με μία ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ο Κώστας Διάκος ήταν δικηγόρος και βασικό στέλεχος των Οικολόγων Πράσινων. «Ο πατέρας μου, Κώστας Διάκος από χθες έφυγε, ταξίδι σε έναν άλλο κόσμο που πάντα ονειρευόταν», γράφει ο γιος του, Γιώργος, στο Facebook, το μεσημέρι της Πέμπτης 23 Οκτωβρίου.
Με τη σειρά της, η συνεργάτις και Περιφερειακή Σύμβουλος Επικεφαλής του συνδυασμού «Πελοπόννησος Οικολογική» Δήμητρα Λιμπεροπούλου, αποχαιρέτησε τον Κώστα Διάκο από το δικό της προφίλ, παραθέτοντας φωτογραφία του, από το καλοκαίρι. «Αντίο φίλε» γράφει.
Ο Κώστας Διάκος εξέφρασε τις περιβαλλοντικές του ανησυχίες, με τη δράση του, πρώτα στους Οικολόγους Εναλλακτικούς και μετά στους Οικολόγους Πράσινους, των οποίων υπήρξε βασικό μέλος. Ήρθε στην Αθήνα, ως πρωτοετής στη Νομική, το 1966 -67. Μέσα σε λίγους μήνες ξεκίνησε η περίοδος της Δικτατορίας.
Για την πολιτική του δράση, θα έλεγε πριν μερικά χρόνια, στο ogdoo.gr, ότι:
«Όταν ήμουν μαθητής κινούμουν στο χώρο ενός προοδευτικού κέντρου περί τον Γεώργιο Παπανδρέου. Στη συνέχεια μπλέχτηκα στους Λαμπράκηδες. Μετά ήρθαμε στην Αθήνα και προέκυψε η χούντα. Επειδή μου είχε ζητήσει ο πατέρας μου να κάνω φροντιστήρια τα καλοκαίρια, πέτυχα τα Ιουλιανά. 1965. Εκεί ήταν η πρώτη ένταση. Τότε διαπίστωσα πολλά πράγματα και ριζοσπαστοποιήθηκα πολιτικά. Ήμουν στις τελευταίες τάξεις του λυκείου. Είδα πώς αλλάζουν οι πρωθυπουργοί, πώς φτιαχνόντουσαν οι πλειοψηφίες, το ξύλο που έπεφτε, προέκυψε η δολοφονία του Λαμπράκη εξού και η νεολαία με τον Θεοδωράκη μπροστά. Άρχισα να βλέπω όλα αυτά που χαρακτηρίζανε την Ελλάδα ως μια ξενοκρατούμενη χώρα χωρίς να της δίνουν τις ιδεολογικές και πολιτικές βάσεις που προκύπτουν από τον μαρξισμό, που μιλά για τον ιμπεριαλισμό, το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού κλπ. Υπήρχαν τα ανάκτορα που ουσιαστικά έκαναν κουμάντο. Η δικτατορία έδωσε και πρακτική αιτιολογία στη δραστηριότητά μου κι εκεί άρχισαν οι πρώτες κουβέντες. Αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι το 1968 η πρώτη αντίδραση απέναντι στη χούντα έγινε στη Νομική Σχολή Αθηνών και ήμουν εγώ από τους πρωτεργάτες. Μια επιτροπή φοιτητών είχαμε ένα αίτημα φοιτητικό το οποίο πήρε γρήγορα πολιτικές διαστάσεις κι έτσι αρχίσαμε να διαδηλώνουμε. Έτσι έγιναν οι πρώτες γνωριμίες και αρχίσαμε να συζητάμε. Εκεί αρχίζει να μπαίνει στον ιδεολογικό προβληματισμό μου ο Μαοϊσμός. Τότε άρχισα να έχω επαφές με κάποιους ανθρώπους και από την Καρδίτσα που ήταν στο χώρο αυτό».
