ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ λαμβάνει η νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές, καθώς σύμφωνα με την πρώτη επίσημη εκτίμηση αποτελέσματος κινείται στο 41%, έναντι 20% του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σημαντική άνοδος καταγράφει και το ΠΑΣΟΚ το οποίο κινείται πάνω από το 11,5%.
Ποια είναι, λοιπόν, τα πρώτα συμπεράσματα της σημερινής εκλογικής αναμέτρησης; Ο αναπληρωτής καθηγητής στο ΕΚΠΑ, Παναγής Παναγιωτόπουλος, αποκωδικοποιεί όλα όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής αλλά και γιατί κατέρρευσε ο ΣΥΡΙΖΑ.
«Αρχικά, πρέπει να επισημάνουμε -ως γενικό πολιτικό σχόλιο- ότι με τα αποτελέσματα που είδαμε είναι προφανές ότι κλείνει ο κύκλος του ριζοσπαστισμού που άνοιξε τον Δεκέμβρη του 2008, δηλαδή της περιόδου της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Αναμφίβολα, μιλάμε για μια προσωπική εκλογική επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη ενώ μπορούμε να πούμε ότι διαμορφώνεται μια κοινωνική συμμαχία η οποία θα στοχεύει στον εκσυγχρονισμό της χώρας και συντονισμό της με τα διεθνή διακυβεύματα».
«Παράλληλα, θα σας έλεγα ότι αριστερότερα της Νέας Δημοκρατίας είναι βέβαιο ότι θα αναζητηθεί πρόσωπο και φορέας που θα εκπροσωπεί αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις. Είναι ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι σε θέση να το πράξει. Συγχρόνως, είναι προφανές ότι θα ανέμενε κανείς την αποστράτευση του ίδιου καθώς και του πολιτικού κύκλου του μίσους που έχει δίπλα του και έχουν καθορίσει αυτή τη στρατηγική τοξικότητας».
«Είναι σίγουρο ότι ζούμε σε εποχές όπου το πολιτικό κόστος «πληρώνεται» αμέσως όταν επιλέγεις να αναδείξεις μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας. Ο κ. Τσίπρας περιέγραφε μια χώρα «μαύρη» η οποία ναι μεν έχει προβλήματα αλλά όπως βλέπουμε συνέρχεται και εισέρχεται σε μια περίοδο κανονικότητας, παγκοσμιοποίησης και ευρωπαϊκής κατεύθυνσης, δηλαδή να παρακολουθήσει καλύτερα τις παγκόσμιες τάσεις».
«Όσον αφορά την άκρα δεξιά, με τη θεσμική αποβολή Κασιδιάρη, παρατηρούμε ότι βγήκε εκτός πολιτικής αρένας».
Διακρίνει άραγε μια επιστροφή σε έναν παλαιού τύπου δικομματισμό ΝΔ – ΠΑΣΟΚ; Ο κ. Παναγιωτόπουλος απαντά: «Θα λέγαμε ότι υπάρχουν οι προοπτικές για τον σχηματισμό ενός καινούργιο κοινωνικού συμβολαίου το οποίο θα εκφράζει μια αντίστοιχη κοινωνική κινητικότητα χωρίς ωστόσο τον παλαιό κρατισμό. Επομένως, η κοινωνία θεωρεί ότι οι παραδοσιακοί εκφραστές της Μεταπολίτευσης ίσως είναι καταλληλότεροι ακόμη και στην αντιπαράθεση τους να υπηρετήσουν αυτό το αφήγημα και φυσικά όχι ένας πολιτικός που επιθυμεί να ανατρέψει τα κεκτημένα».
