Άλλη μια δήλωση του Πέτρου Τατσόπουλου έρχεται να δημιουργήσει μια «αθηναϊκή» αναστάτωση, καθώς σε συνέντευξη του στο περιοδικό Crash, ο βουλευτής και συγγραφέας δηλώνει: «Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα και η Χ.Α. με λέει αδελφή!!!».

 

«Δηλαδή, τι άλλο να πω; Τώρα, στα γεράματα, να βγάζω φωτογραφίες με τα παιδιά μου ή με τις συζύγους μου, για ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι «αδερφή» στους φασίστες που τους βολεύει, γιατί όταν είσαι κακός στην Ελλάδα πρέπει να είσαι σε όλα κακός. Δηλαδή, να είσαι και ηλίθιος και «αδερφή» και τραμπούκος και μοχθηρός και όλα» προσθέτει ο-πολυγραφότατος στο Facebook πλέον- βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που ήδη έχει αναρτήσει στη σελίδα του και σχόλιο επί των λεγομένων του στο περιοδικό: «Σιγά τη μεγαλόπολη».

 

Μετά τις έντονες αντιδράσεις όμως, έπειτα από τη δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου τμήματος από τη συνέντευξη, καθώς το περιοδικό δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, ο Π.Τατσόπουλος, είπε, ότι από μια αρκετά ενδιαφέρουσα μακροσκελή συνέντευξη απομονώθηκε αυτό το σχήμα λόγου για να την πλασάρουν. «Βεβαίως, μεγάλο παιδί είμαι, θα έπρεπε να το περιμένω -όπως και τον παρεπόμενο κανιβαλισμό. Γηράσκω αεί διδασκόμενος στη χώρα της σοβαροφάνειας και της μοχθηρίας».

Όσο για τα επικριτικά σχόλια στη συνέντευξη, ο βουλευτής και συγγραφέας σχολιάζει: «Βαράτε, βαράτε... Σας υπόσχομαι εφεξής να μιλάω σαν τον Αβραμόπουλο, υποκριτές του κώλου».

 

 

Εν τω μεταξύ ο Πέτρος Τατσόπουλος είχε ανεβάσει και ένα σχόλιο με αφορμή τη δίωξη στην κόρη του πρύτανη Γ. Μπαμπινώτη που επίσης δημιούργησε αντιδράσεις.

 

«Υπάρχει νέμεση για τους ταρτούφους, που στηρίζουν την καριέρα τους στο γλείψιμο»

 

Αφού αρχικώς εύχεται, να «είναι μια ακόμη πλεκτάνη η υπόθεση», στη συνέχεια κάνει λόγο για "κάποιου είδους νέμεση για ταρτούφους και υποκριτές που στηρίζουν όλη τους την καριέρα στο γλείψιμο.»

 

 

Το post του Πέτρου Τατσόπουλου αναφέρει:

 

«Να διευκρινίσω ευθύς εξ αρχής ότι δεν αισθάνομαι χαιρεκακία με την είδηση αυτή -και μακάρι να αποδειχτεί ότι είναι μια ακόμη πλεκτάνη. Δεν μου βγάζεις πάντως από το μυαλό -εάν λάβω υπόψη μου πολλά, κυρίως αμερικανικά (αλλά όχι μόνο) παραδείγματα, με πιο πρόσφατη την περίπτωση Πετρέους- ότι υφίσταται κάποιου είδους νέμεση για τους ταρτούφους, εκείνους τους υποκριτές που στηρίζουν όλη τους την καριέρα στο γλείψιμο και το κανάκεμα της εξουσίας, καθώς και στην κολακεία μιας ανυπόφορα συντηρητικής μικροαστικής κοινής γνώμης. Αν υπάρχει Θεός, ναι, είναι χιουμορίστας.»