Οι υπερπαγετωνικές (supraglacial) λίμνες που δημιουργούνται καθώς ο ζεστός καλοκαιρινός αέρας θερμαίνει την επιφάνεια του πάγου εξαπλώνονταν σε ολόκληρη τη Γροιλανδία για χρόνια. Για τους ερευνητές των παγετώνων, είναι ένα σημάδι της υπερθέρμανσης του πλανήτη και μια αιτία κατάρρευσης του στρώματος πάγου. Καθώς το θερμό νερό σταδιακά στραγγίζεται δια μέσου του πάγου, τον αποδυναμώνει και προκαλεί την κατάρρευσή του. Αυτή η διαδικασία πιστεύεται ότι είναι ένας από τους λόγους που τώρα η Γροιλανδία βλέπει τους παγετώνες της να λιώνουν με συνεχώς επιταχυνόμενο ρυθμό και έχει χάσει ένα τρισεκατομμύριο τόνους πάγου μεταξύ του 2011 και του 2014.
Αυτή η «γαλάζια απειλή» που σπάει τη μονοτονία του παγωμένου λευκού είναι μια ακόμη καταγραφή της μεγάλης αλλαγής η οποία αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη στον πλανήτη και έχει προκαλέσει παγκόσμια ανησυχία στην επιστημονική κοινότητα
«Πάντα είχα πάθος για τον πάγο. Είχα πάει στην Ισλανδία επτά ή οκτώ φορές, στην Αρκτική Νορβηγία και στη Γροιλανδία. Η συνεισφορά της Γροιλανδίας στην παγκόσμια άνοδο της στάθμης της θάλασσας είναι περίπου τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή που προέρχεται στην Ανταρκτική. Είδα πόσο γρήγορα το τοπίο άλλαζε και ήθελα να το καταγράψω», αναφέρει ο βραβευμένος φωτογράφος Timo Lieber στην εφημερίδα Guardian.
O Lieber έχει καταγράψει συγκλονιστικές εικόνες που τεκμηριώνουν την καταστροφική πορεία του πλανήτη και τις ραγδαίες αλλαγές που φέρνει η κλιματική αλλαγή.
«Συνεργάστηκα με το Scott Polar Research Institute στο Cambridge. Μου είπαν αυτές οι λίμνες με το βαθύ μπλε χρώμα εμφανίζονται κάθε καλοκαίρι και αυξάνονται σε αριθμό, όλο και πιο ψηλά επάνω στο κάλυμμα πάγου. Μου παρείχαν δορυφορικές εικόνες που έδειχνα τα σημεία. Αλλά ειλικρινά, με το που βρέθηκα εκεί θα μπορούσα να έχω πετάξει όλους τους χάρτες: υπάρχουν τόσες πολλές λίμνες, είναι τρομακτικό. Ένα τοπίο που θα περιμένατε να είναι παρθένα λευκό είναι απλά γεμάτο με μπλε», αναφέρει.
«Φανταστείτε να κάθεστε σε ένα ελικόπτερο χωρίς πόρτες, δεμένος με ένα λουρί και να γέρνει πάνω από το στρώμα πάγου της Αρκτικής. Δεν είναι ιδιαίτερα άνετα. Το ελικόπτερο κοστίζει επίσης περίπου 2.000 λίρες την ώρα για να πετάξει, έτσι κατέληξα να κάνω γυρίσματα ως επί το πλείστον με ένα αεροπλάνο δικινητήριο το οποία είχε μόνο μια μικρή τρύπα στο παράθυρο. Αυτό σήμαινε πως ο πιλότος έπρεπε να πετά με κλίση υπό γωνία περίπου 60 μοιρών για έτσι ώστε να είμαι σε θέση να φωτογραφίζω κάθετα προς τα κάτω», αναφέρει μιλώντας για την εμπειρία του.
«Οι εικόνες είναι σκόπιμα αφαιρετικές. Δεν ήθελα να είναι φωτογραφίες ντοκιμαντέρ. Θα πρέπει να τις παρατηρήσετε από πολύ κοντά για να βρείτε τις μικρές, κρυφές λεπτομέρειες που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε αυτό που βλέπετε. Είναι όμορφο, αλλά αυτό που δείχνουν είναι η αλλαγή του κλίματος στη χειρότερή της κατάσταση»
