Ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ο πιο αδηφάγος θηρευτής που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης μας είναι ο άνθρωπος.
Καταναλώνοντας πάνω από το ένα τρίτο των σπονδυλωτών της Γης, αυτός ο θηρευτής αποδεικνύεται το πιο αδηφάγο αρπακτικό που έχει γνωρίσει ποτέ ο πλανήτης κι αυτό έχει συγκλονιστικές οικολογικές επιπτώσεις.
Νέα έρευνα διαπιστώνει ότι η κατανάλωση εκ μέρους του ανθρώπου – θηρευτή δημιουργεί ένα αποτύπωμα 1.300 φορές μεγαλύτερο από οτιδήποτε άλλο έχει καταγραφεί. Ωστόσο, μόνο το ήμισυ περίπου από αυτό που καταναλώνεται είναι για τροφή.
Αυτός ο θηρευτής, λοιπόν, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον άνθρωπο. «Το πολιτισμικό φαινόμενο οδηγεί στην υπερεκμετάλλευση ενός άγριου είδους», εξηγεί ο οικολόγος Μπόρις Γουόρμ του Πανεπιστημίου Dalhousie. Αναφέρει δε ένα τρανταχτό παράδειγμα αυτού του γεγονότος στην Ινδονησία, όπου η ζήτηση για άγριες κουκουβάγιες εκτοξεύτηκε μετά την προβολή των ταινιών φαντασίας «Harry Potter» όπου εμφανίζονται πολλές φορές τα συμπαθή πτηνά. «Αυτό οδήγησε σε ένα κύμα εκμετάλλευσης της άγριας κουκουβάγιας για να εξυπηρετηθεί αυτή η αύξηση της ζήτησης», λέει ο Γουόρμ, σημειώνοντας ότι το ίδιο συνέβη και με τα ψάρια υφάλου μετά την κινηματογραφική επιτυχία animation «Finding Nemo». «Μέσα από τη γοητεία που ασκούμε σε αυτά τα είδη, μερικές φορές τα αγαπάμε μέχρι θανάτου», αναφέρει.
Ζώα στα εργαστήρια θύματα του θηρευτή
Εκτός από την τροφοδότηση της βιομηχανίας κατοικίδιων ζώων, η χρήση των ζώων σε φάρμακα και άλλα προϊόντα είναι πλέον τόσο συνηθισμένη που αποτελεί βασική ανησυχία για τα απειλούμενα είδη σε πολλές περιοχές σε όλο τον κόσμο. Ανεξάρτητα από τους επιδιωκόμενους σκοπούς, η απομάκρυνση αυτών των ζώων από τη φύση έχει τον ίδιο ακριβώς αντίκτυπο με τη θήρευση σε ένα οικοσύστημα.
Δεν έχει μόνο άμεσο αποτέλεσμα με την απομάκρυνση των ζώων από το φυσικό τους χώρο, αλλά προκαλεί και αλλαγές στη συμπεριφορά όσων παραμένουν, την επονομαζόμενη οικολογία του φόβου. Η προσπάθεια για αποφυγή της θήρευσης προκαλεί συμπεριφορικό, φυσιολογικό και γνωστικό στρες που μπορεί να επηρεάσει την επιβίωση και την αναπαραγωγική επιτυχία ενός ζώου. Έτσι, η αυξημένη θήρευση πολλαπλασιάζει και αυτούς τους στρεσογόνους παράγοντες. Προηγούμενες έρευνες δείχνουν ότι τα κυνηγημένα από τον άνθρωπο είδη επιδεικνύουν μερικές από τις πιο απότομες αλλαγές χαρακτηριστικών, που έχουν παρατηρηθεί ποτέ σε άγριους πληθυσμούς.
Αυτό μπορεί δυνητικά να αλλάξει βασικά χαρακτηριστικά που παρέχουν σημαντικές λειτουργίες οι οποίες με την σειρά τους στηρίζουν ολόκληρα οικοσυστήματα. «Η αφύσικη επιλογή των ζώων από τους ανθρώπους- θηρευτές θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια σειρά από επιπτώσεις σε όλα τα οικοσυστήματα», εξηγεί ο οικολόγος Ρομπ Κουκ του Κέντρου Οικολογίας και Υδρολογίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανέφερε ως παράδειγμα για την απειλή εξαφάνισης από τα μεγαλοφυτοφάγα ζώα όπως ο Μαύρος Ρινόκερος, έως μεταναστευτικά αρπακτικά όπως οι μεγάλοι καρχαρίες.
Όλα αυτά συμβάλλουν στο γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε πλέον η κυρίαρχη κινητήρια δύναμη της εξέλιξης στη Γη.
«Είμαστε ένας εξαιρετικός θηρευτής, καθώς το φάσμα των θηραμάτων μας - ο συνολικός αριθμός των ειδών που κυνηγάμε - είναι της τάξης των 15.000 μόνο για τα σπονδυλωτά και χρησιμοποιούμε πολλά από αυτά με μη βιώσιμο τρόπο, σε βαθμό που απειλεί την επιβίωσή τους», λέει ο Γουόρμ. « Είμαστε ο πιο επιδραστικός θηρευτής σε πολλά οικοσυστήματα», καταλήγει.
