Πριν από 5,5 χρόνια, πριν ακόμη το Game of Thrones γίνει πυρετός και τηλεοπτική έξη για εκατομμύρια τηλεθεατές, οι βασικές ενστάσεις για το άγριο δημιούργημα του G.R.R. Martin αφορούσαν τη θέση της γυναίκας στην ιστορία του. Πολλοί βιασμοί, πολλές σκηνές υποτακτικού γυμνού και συμφεροντολογικού σεξ, πολλές ταπεινώσεις – όλα, βέβαια, με σαφείς αναφορές σε μεσαιωνικές πρακτικές και ήθη – είχαν παγιώσει την εντύπωση ότι το Game of Thrones δεν ήταν απλώς μία αντρική σειρά, αλλά ένα story, στο οποίο η γυναίκα είχε δόλιο ρόλο, κομμένο και ραμμένο στα προπατορικά πατρόν: σχεδόν πάντα ένα βήμα πίσω από τους άντρες του κάθε οίκου, κάποτε αφελής έως και χαζή, μηχανορράφα, γνώστρια του σεξ ως εργαλείου στρατηγικής, γενικώς ένα πλάσμα χαμερπές, παρασκηνιακό, βρώμικο, υποδεέστερο.
Με μία κάποια μαεστρία, υπερβολή και περηφάνεια παραπάνω – προφανώς, για να υπογραμμιστεί σκηνοθετικά και η αντίθεση – Benniof και Weiss εξαιρούσαν, και πάλι όχι πάντα, από αυτό το σπασμένο χαμηλό σκαλοπάτι, τη Λαίδη Κέιτλιν Σταρκ, περιβάλλοντας την με σεβασμό, αργότερα την Καλίσι και φυσικά τις αριστοκράτισσες πολεμίστριες από την Ντορν.
Ωστόσο, η 6η σεζόν που έφτασε στο τέλος της ήταν μια ανατροπή για το ποιος κανονίζει την πλοκή και όχι με νιαουρίσματα και κάτω από τα σεντόνια της βασιλικής παστάδας, αλλά ευθέως, πρόσωπο με πρόσωπο και με υπογραφή, και με τις ηρωίδες πλέον να βγαίνουν κυριολεκτικά από τη φωτιά για να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Στο τελευταίο, οι γυναικείοι χαρακτήρες υπογράφουν τη συνέχεια, την καταστροφή, την τακτοποίηση κρατικών και προσωπικών λογαριασμών και προοικονομούν ένα – επί της ουσίας – αιματηρό ξεκαθάρισμα, κάτι που να πονάει περισσότερο κι από όλους τους σωρούς με κομμένα κεφάλια και τεμαχισμένα πτώματα της τελευταίας σφοδρής μάχης στο Γουίντερφελ.
Ήδη από την αρχή αυτής της σεζόν η τηλεοπτική αφήγηση ήταν αμιγώς γυναικεία υπόθεση, έτσι που έστριψε το πράγμα προς Βορρρά, στους δράκους και την Καλίσι, αλλά κανείς δεν φαντάστηκε, εκτός κι αν έχει διαβάσει και την τυπωμένη εκδοχή της ιστορίας, τέτοια αποθέωση του woman power, μέσα σε 2 επεισόδια.
Στο τελευταίο, οι γυναικείοι χαρακτήρες υπογράφουν τη συνέχεια, την καταστροφή, την τακτοποίηση κρατικών και προσωπικών λογαριασμών και προοικονομούν ένα – επί της ουσίας – αιματηρό ξεκαθάρισμα, κάτι που να πονάει περισσότερο κι από όλους τους σωρούς με κομμένα κεφάλια και τεμαχισμένα πτώματα της τελευταίας σφοδρής μάχης στο Γουίντερφελ.
Ήδη από το επεισόδιο 9, όταν μένουν στην άκρη άντρες της σοφίας και της τακτικής, όπως ο Τύριον Λάνιστερ, για να συζητήσουν και να ομονοήσουν γυναίκες, όπως η Καλίσι και η Γιάρα Γκρέιτζοι, σε μια κουβέντα που μυρίζει φλερτ, αλλά και συμμαχία, έχει γίνει σαφές, ότι η αντρική ματιά θα πάει για λίγο καιρό περίπατο. (Σε αυτή τη συζήτηση, όσοι προτίμησαν να σταθούν στον υφέρποντα ερωτισμό των δύο γυναικών και να μη στήσουν αυτί στις κουβέντες περί αναθεώρησης και καταδίκης των πατρικών πεπραγμένων, σίγουρα δεν διαισθάνθηκαν την αιματοβαμμένη συνέχεια).
Όταν η Σάνσα, ίσως ο πιο άχρωμος, άβουλος και τρομοκρατημένος χαρακτήρας της σειράς, κλείνει πίσω της την πόρτα, έχοντας ταίσει στα σκυλιά τον δήμιο του αδελφού της και προσωπικό της βασανιστή, η πρόθεση των σεναριογράφων είναι απολύτως προβλέψιμη: ήρθε η σειρά των γυναικών του σίριαλ να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Είτε καίγοντας εχθρούς και αμφισβητίες της δύναμης του στέμματος, όπως η Σέρσι Λάνιστερ, είτε γλιτώνοντας το σαρκίο τους και την ίδια την υπόσταση του οίκου τους, όπως η μοναδική πλέον του οίκου των Ταϊρέλ, λαίδη Ολένα, είτε ταϊζοντας στους φονιάδες της οικογένειας τους, τη δική τους οικογένεια, όπως η Άρια Σταρκ. Αυτή κι αν ήταν μία πραγματική αποκάλυψη βάρβαρης ενηλικίωσης: από τη μέρα του αποκεφαλισμού του Νεντ Σταρκ μέχρι τη μέρα που η Άρια φοράει για πρώτη φορά φουστάνι, η μετάλλαξη είναι συγκλονιστική. Το κοριτσάκι δεν υπάρχει πουθενά και ειδικά μέσα στα φορέματα είναι που εκπαιδεύεται για να γίνει ο πιο θανατηφόρος και ψυχρός εκτελεστής, καλύτερα από άντρα, δηλαδή.
Αν δεν υπήρχε η κοινοπραξία – συνέργεια, (όπως και να ειπωθεί, σωστό θα είναι) ανάμεσα στην Καλίσι και τον συνετό Τύριον – και το προνόμιο της μικρής Λαίδης Λυάννα να προκρίνει και να εγκρίνει βασιλείς, θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για ένα χαριστικό επεισόδιο, ένα επεισόδιο αφιερωμένο στη γυναικεία εκδίκηση, ένα επεισόδιο για να καθίσει μισοτρελαμένη σχεδόν η Σέρσι στον Σιδερένιο Θρόνο, έχοντας χάσει τα πάντα και έχοντας επιβιώσει (;) από αυτές τις απώλειες.
Γνωρίζοντας, όμως, για τι ακριβώς διψάνε οι πριγκίπισσες της Ντορν, για το πώς διαμορφώνεται μέχρι στιγμής ο χάρτης του Γουέστερος και για το πόσα μέτωπα έχει ανοίξει καθεμία από τις συγκεκριμένες κυρίες (συμπεριλαμβανομένης και της θηριώδους Μπριέν), όχι. Η ιστορία θα πάει λίγο πιο μακριά με τους γυναικείους χαρακτήρες και κάποιοι, ας μην προλάβουν να απογοητευθούν: στα βιβλία υπάρχουν ακόμη αρκετές στιγμές γυναικείας έμπνευσης (και για το πεδίο των μαχών) που καμία σχέση με φουστάνια δεν έχουν... Υπομονή μέχρι του χρόνου την άνοιξη. Μέχρι τότε το Γουέστερος δεν χρειάζεται να σώσει τα κορίτσια του. Χρειάζεται να προστατευθεί από την πολύ ενδιαφέρουσα, λυσσαλέα ολοκαίνουργια κατάσταση που του επιφυλάσσουν.
