Aπό την Α., για το LIFO.gr:
Παρίσι, παίρνω το μετρό, γραμμή 11, και κατεβαίνω στην Place des Fêtes, παναπεί στην Πλατεία των Γιορτών, βράδυ Φεβρουαρίου. Όλα αυτά για να δω μια παρέα Έλληνες, που ζουν, γράφουν, παίζουν μουσική, ζωγραφίζουν, εδώ, στην γαλλική πρωτεύουσα. Ο Δημήτρης Δασκαλοθανάσης, που έπαιξε πολλά χρόνια στις Μουσικές Ταξιαρχίες, παρουσιάζει το «Project Γεωγραφία/Geografía»», με βάση τον ομώνυμο δίσκο του που ηχογραφήθηκε στην Ελλάδα και στην Γαλλία.
Στο λόμπυ του θεάτρου ήδη πολύς κόσμος, φίλοι ή άγνωστοι που μοιράζονται τη ίδια περιέργεια, Γάλλοι κι Έλληνες, ανυπομονούμε. Όταν ανοίγουν οι πόρτες καταλαβαίνουμε πως η αίθουσα των 130 θέσεων δεν θα μας χωρέσει με τίποτε. Ο Γάλλος υπεύθυνος, με ευελιξία και άγνοια του κινδύνου καθαρά μεσογειακή, μας αφήνει να κάτσουμε στα σκαλιά, στο πλάι, στους διαδρόμους, εγώ κάθομαι κάτω, μπροστά στην σκηνή. Έτσι θα βλέπω τον ζωγράφο Οδυσσέα Κετσελίδη που στην διάρκεια της συναυλίας θα αυτοσχεδιάζει σε μεγάλους καμβάδες που στο τέλος θα καλύψουν το πάτωμα.
Στη σκηνή έξι μουσικοί, δυο κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, κρουστά, φλάουτο και η κοκκινομάλλα Κατερίνα Βλάχου στο τραγούδι. Η μουσική διαφορετική από αυτή που ακούμε από Έλληνες καλλιτέχνες στο Παρίσι: απόψε ακούμε έθνικ (ένα κομμάτι λέγεται «Όνσεν» όπως οι παραδοσιακές θερμές πηγές στην Ιαπωνία) με αυτοσχεδιασμούς στα κρουστά και στην ακουστική κιθάρα, λίγο μεσογειακό πειραγμένο ηχόχρωμα αλλά με ροκ γκρουβ, λίγο αναγεννησιακή μουσική με κάτι ιρλανδέζικο. Αξέχαστη η εικόνα με τα δυο φλάουτα και ο ήχος με τις δυο αντρικές φωνές σε ένα τραγούδι με αγγλικούς στίχους! Οκ, αν είχες τελειώσει αγγλική φιλολογία θα αναγνώριζες ένα σονέτο του Σέξπιρ «not mine own fears nor the prophetic soul...».
Ωραίοι μουσικοί, ωραία μουσική, η συναυλία τελειώνει και νομίζω σε όλους φάνηκε μικρή: «Déjà ? (κιόλας;)». Μπιζ, ξανά στην σκηνή για τρία τραγούδια, «τα δυο φλάουτα!» φωνάζω, και με ακούνε. Παρατεταμένα χειροκροτήματα, ενθουσιασμός, επευφημίες, «λίγο ακόμη!», στην σκηνή χαμόγελα. Ανάβουν τα φώτα, βλέπουμε τα μεγάλα πανώ που ζωγράφισε ο Οδυσσέας.
Το τραγούδι έλεγε: «Πάω εκεί που τελειώνει η θάλασσα κι αρχίζει το στεγνό χώμα. Πάω να χτίσω το σπίτι μου πάνω στην πέτρα να κρατήσει»: πού να κρατήσει πια, λέει η διπλανή μου, ούτε πέτρα πάνω στην πέτρα δεν έμεινε. Όσο κι αν την αποφεύγουμε η (ελληνική) πραγματικότητα επανέρχεται στο μυαλό μας, έστω και από σπόντα, Παρασκευή βράδυ, στο Παρίσι, στην Πλατεία των Γιορτών.
Πληροφορίες (από το δελτίο τύπου): Στη συναυλία παρουσιάστηκαν τραγούδια με μελοποιημένα από τον Δημήτρη Δασκαλοθανάση ποιήματα της Ήρας Φελουκατζή και δύο σονέτα του William Shakespeare. Έξη μουσικοί και ένας ζωγράφος συνεργάστηκαν για την καλλιτεχνική αυτή εκδήλωση που κατέκτησε το κοινό της γαλλικής πρωτεύουσα : - Δημήτρης Δασκαλοθανάσης, φωνητικά, μπάσο και φλάουτο - Κατερίνα Βλάχου τραγούδι, φλάουτο, απαγγελία ποίησης. - Μίνως Βουτσίνος, τραγούδι, πιάνο και πλήκτρα. - Ορέστης Καλαμπαλικης κιθάρα και τζουρά. - Γιάννης Τζιάλλας, ηλεκτρική κιθάρα. - Πιερ Ρηγόπουλος κρουστά. Εικαστική περφόρμανς, Οδυσέας Κετσελίδης.
σχόλια