Τον Ιούλιο του 1970, η ΥΕΝΕΔ πρόβαλε το πρώτο επεισόδιο του Καντσονίσιμα, και έτσι η Ελλάδα έμαθε τη Ραφαέλα Καρά και το πιο διάσημο Ιταλικό τηλεοπτικό σόου που έμπαινε στη δεύτερη δεκαετία του.
Φυσικά εμείς δε βλέπαμε τις περίφημες λοταρίες και τους δημοφιλείς διαγωνισμούς που έκαναν τόσο δημοφιλές το σόου, αλλά το… ζουμί του , περίπου μια ώρα με τα μουσικοχορευτικά νούμερα και την υπέροχη ξανθιά με τις αφέλειες και το τρελό μπρίο που ήταν η πρωταγωνίστρια και παρουσιάστρια, την πιο διάσημη Ιταλίδα σταρ της τηλεοπτικής σόου μπιζ της Ιταλίας, Ραφαέλα Καρά.
Το Καντσονίσιμα είναι αυτό που απογείωσε την καριέρα της Ραφαέλα Καρά και το μακροβιότερο τηλεοπτικό σόου της Ιταλικής τηλεόρασης από το 1958 έως το 1974, όταν άρχισε να φεύγει από τη μόδα και το ιταλικό τραγούδι. Το σόου ήταν μια υπερπαραγωγή αδιανόητη ακόμα και σήμερα και μια από τις παραγωγές που άνοιξαν το δρόμο, μετέπειτα, για την αυτοκρατορία του Μπερλουσκόνι.
Φώτα, σκηνικά, υπερθέαμα, απίθανοι γκεστ σταρς και γκραν σουξέ που φάνταζαν εξωπραγματικά ακόμα και στους ασπρόμαυρους δέκτες. Οι Ιταλοί είχαν αντιγράψει τις Χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, τις ακριβές τουαλέτες και διάσημους τραγουδιστές - καλεσμένους που έφτιαχναν τη συνταγή της επιτυχίας. Από τα πλατό του πέρασαν η Μίνα, ο Αλ Μπάνο, ο Μάσιμο Ρανιέρι, ο Τζιάνι Μοράντι, όσοι έγραψαν την ιστορία του ιταλικού τραγουδιού και του ιταλικού κινηματογράφου.
Μοναδική σταρ της βραδιάς κάθε εβδομάδα, αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια ήταν η Ραφαέλα Καρά. Μπορούσε να τα κάνει όλα, να παίξει, να χορέψει και να τραγουδήσει και η πρώτη της εμφάνιση στο Καντσονίσιμα απογείωσε την καριέρα της. Ήταν λαμπερή, οικεία και σέξι, καθόλου αριστερή σαν την Μίλβα, καθόλου ανδρόγυνη σαν την Πάτι Μπράβο, ήταν ένα θηλυκό με ακαταμάχητο σεξ απίλ, σχεδόν "λαϊκό" κορίτσι, συμπαθής και απλή, αυθόρμητη, με τα ξανθά μαλλιά και τις αφέλειες να στέλνουν στα κομμωτήρια για να αλλάξουν το χρώμα τους εκατομμύρια Ιταλίδες που εγκατέλειψαν το πρότυπο των μαύρων μαλλιών και της δραματικής ιταλικής ομορφιάς της Λόρεν και της Μανιάνι.
Η Ραφαέλα Καρά είχε μπρίο και θέρμη και ακαταμάχητη επιρροή στο κοινό που την λάτρευε σαν δικό του άνθρωπο. Η Καρά μέσα από το Καντσονίσιμα έγινε η πρώτη ποπ σταρ της Ιταλίας, δεν είχε την καλύτερη φωνή, δεν ήταν η πιο όμορφη, αλλά είχε κάτι παραπάνω: Ενέργεια και μαγνητισμό που έβγαλε το Ιταλικό τραγούδι από την μελωδία και του έδωσε και ρυθμό.
Η Ραφαέλα Καρά είχε και το χαρακτηριστικό της «αντιστάρ», κανένας μύθος για τη ζωή της δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Έφερε στην ιταλική ψυχαγωγία ένα τόνο οικογενειακό, την αγαπούσαν όλοι : παιδιά, μπαμπάδες που έβλεπαν μόνο ποδόσφαιρο, γυναίκες νοικοκυρές, ολόκληρες οικογένειες. Και η ίδια λάτρευε τις νοικοκυρές που δεν την είδαν ποτέ, όταν φορούσε και τα πιο προκλητικά ρούχα, σαν απειλητική «αντίπαλο».
Η ίδια είχε πει το 1974: Δεν εμπνέομαι από κανέναν ιδιαίτερα, με εμπνέουν και τους αγαπώ όλους. Με τραγούδια και σκετς που είχαν έμπνευση από τα μιούζικαλ του Χόλιγουντ τραγούδησε και χόρεψε το Ma Che Musica Maestro, φορώντας ένα ντε πιες ρούχο με την κοιλιά έξω, κάτι που εξόργισε το Βατικανό και τη συντηρητική διεύθυνση του RAI, του εθνικού ιταλικού τηλεοπτικού σταθμού όπου μεταδιδόταν το Canzonissima. Αλλά κανένας δεν μπόρεσε να κάνει έστω μια μικρή κίνηση για να την περιορίσει, η θεαματικότητα ήταν απίστευτη - όλη η Ιταλία έβλεπε το σόου, έτσι την επόμενη χρονιά η Καρά τραγουδούσε το Tuca Tuca, αγγίζοντας με νόημα διάφορα μέρη του σώματός της καθώς το τραγούδι εξελισσόταν.
Δεν ήξεραν με ποιο τρόπο να το κινηματογραφήσουν για να μη σκανδαλίσουν την ιταλική οικογένεια που το παρακολουθούσε. Όμως το κοινό ενθουσιάστηκε με την χορογραφία γιατί η Καρά, άθελά της, είχε φέρει στις οθόνες την αγνή χαρά του σεξ και η λογοκρισία σήκωσε τα χέρια ψηλά. Ο χορός συνεχίστηκε ενισχύοντας την επιτυχία της με τον μεγάλο σταρ-θρύλο της χώρας Αλμπέρτο Σόρντι, να απαιτεί να υπάρχει ο αισθησιακός σχεδόν χορός της στην εμφάνισή του στο σόου.
Η Ιταλία της χρωστάει ότι έγινε μια χώρα διάσημη για το τηλεοπτικό αυτό σόου, που δημιούργησε παράδοση και αντιγράφηκε κατά κόρον τις επόμενες δεκαετίες, με τα στούντιο της ΡΑΙ να γίνονται εμβληματικά για τα σόου που έδειχναν και τις Ιταλίδες να της χρωστάνε αυτό που τους έδειξε με τον πιο φυσικό τρόπο: ότι η επιθυμία για σεξ δεν είναι σκανδαλώδης, ότι είναι εντάξει να ερωτευτείς έναν ομοφυλόφιλο άντρα και ότι όλες οι σχέσεις δεν είναι ακριβώς υγιείς όπως νομίζουμε. Στο βάθος έκανε πολλά περισσότερα και χωρίς να ισχυρίζεται ότι είναι φεμινίστρια για να ξεκλειδώσει και να απελευθερώσει την Ιταλίδα καθολική γυναίκα της μεσαίας και της εργατικής τάξης που την παρακολουθούσε ευλαβικά κάθε εβδομάδα και δεν αντέγραφε μόνο ρούχα και μαλλιά αλλά άρχισε να υποψιάζεται ότι μπορεί να ζητήσει -και να πάρει- περισσότερα.
Το 1976, τραγούδησε τη μεγάλη διεθνή επιτυχία της A Far l'Amore Comincia Tu και ήταν έκκληση για δράση, για τις γυναίκες, για να κάνουν τους εραστές τους να καταλάβουν τι θέλουν στο κρεβάτι. Είναι η πρώτη, η πιο λαμπερή, η λιγότερο φθαρμένη σταρ της Ιταλικής τηλεόρασης. Μέχρι σήμερα που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών.
