Στην αρχή μοιάζει με άλλη μια παρέα που πίνει πριν βγει. Υστερα το Βουκουρέστι ανοίγει από μέσα. Ενας διάδρομος βγάζει σε αυτοσχέδιο καραόκε, ένα εγκαταλειμμένο γραφείο γίνεται πίστα, ένα μισοσκότεινο δωμάτιο γεμίζει σώματα που μοιάζουν να έχουν βρει για λίγες ώρες τον δικό τους νόμο.
Το Waves Penetrate Me Fiercely, το νέο φιλμ του Geo Aghinea, δεν κοιτά αυτή τη νύχτα απ’ έξω. Κατεβαίνει μέσα της και την αφήνει να αναπνεύσει.
Το 24χρονο Geo Aghinea, τρανς δημιουργός, μουσικός και σχεδιαστής ήχου που έφυγε στα 16 του από το Τίργκου Οκνα για το Βουκουρέστι και αργότερα βρέθηκε στο Λονδίνο, περιγράφει στο Dazed μια κοινότητα που έμαθε να συναντιέται κυρίως τη νύχτα και από στόμα σε στόμα.
Το ίδιο λέει ότι πολλοί queer άνθρωποι στην πόλη καταλήγουν σε πρόχειρους ή κρυφούς χώρους, μέσα σε παλιά μπλοκ, άδεια γραφεία και κτίρια με κόκκινη σήμανση που προορίζονται για κατεδάφιση. Δεν το παρουσιάζει σαν εξωτική παραδοξότητα. Το παρουσιάζει σαν τον τρόπο με τον οποίο μια κοινότητα φτιάχνει μόνη της τον χώρο που δεν της δόθηκε έτοιμος.
Εκεί ακριβώς το φιλμ βρίσκει τη δύναμή του. Δεν είναι ούτε μια καταγγελία με βαριά γράμματα ούτε μια στιλιζαρισμένη καρτ ποστάλ υπόγειας παρανομίας. Είναι ένα πορτρέτο ελευθερίας που ξέρει ότι η ελευθερία αυτή δεν είναι αυτονόητη. Οι πιέσεις υπάρχουν στο φόντο, σαν μόνιμος βόμβος, αλλά το Aghinea επιλέγει να φωτίσει πρώτα τη χαρά, τη συντροφικότητα, τη σωματική εγγύτητα και το αίσθημα ότι, έστω για λίγες ώρες, ένας ολόκληρος κόσμος μπορεί να σταθεί όρθιος μόνος του. Μόνο στο τέλος, όταν το πρωινό φως επιστρέφει και όλοι κάθονται για φαγητό σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο, μπαίνει ξανά στο κάδρο η πραγματικότητα της ημέρας και του κοινωνικού βλέμματος.
Η ιστορία του φιλμ είναι και προσωπική. Πολλά από τα πρόσωπα που εμφανίζονται σε αυτό ανήκουν στην περίοδο εκείνη που στο Βουκουρέστι άρχισε να διαμορφώνεται μια πρώτη αίσθηση κοινότητας και αυτογνωσίας.
Εκείνες οι νύχτες, σε μπαρ, καταφύγια και απρόσμενα σημεία της πόλης, ήταν για εκείνο η πρώτη πραγματική εμπειρία κοινότητας. Ακόμη και ο τίτλος, Waves Penetrate Me Fiercely, δεν είναι απλώς ποιητικός. Συνδέεται με τη δική του σχέση με την ακοή και τη μουσική, αφού έχει μιλήσει ανοιχτά για την απώλεια ακοής με την οποία ζει από πολύ μικρή ηλικία και για την αίσθηση ότι πρέπει να προλάβει τη μουσική, να τη ζήσει και να τη σπρώξει όσο μπορεί.
Γι’ αυτό και το φιλμ δεν λειτουργεί μόνο ως αισθητηριακό πορτρέτο μιας υπόγειας σκηνής. Λειτουργεί και ως μικρό ντοκουμέντο για το πώς επιμένει η queer ζωή σε μια χώρα που εξακολουθεί να μένει πίσω σε βασικά ζητήματα ισότητας.
Η Ρουμανία έχει αποποινικοποιήσει την ομοφυλοφιλία από το 2001, αλλά δεν αναγνωρίζει γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, ενώ η πίεση προς την πολιτεία παραμένει ισχυρή: στο Pride του Βουκουρεστίου το 2025 κατέβηκαν περίπου 30.000 άνθρωποι ζητώντας ίσα δικαιώματα, την ώρα που η χώρα παραμένει χαμηλά στον χάρτη της ILGA-Europe για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.
Το Waves Penetrate Me Fiercely έρχεται λοιπόν σε μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή. Από τη μία κοιτά προς τα πίσω, σε μια νύχτα που έμαθε να επιβιώνει μέσα σε πίσω δωμάτια και μισοερειπωμένους χώρους. Από την άλλη κοιτά προς τα έξω, καθώς το όνομα του Aghinea αρχίζει να βγαίνει από αυτό το υπόγειο τοπίο σε ένα πιο δημόσιο πεδίο, καθώς ετοιμάζεται να εμφανιστεί στο Roundhouse του Λονδίνου στις 17 Απριλίου, στο πλευρό της Imogen Heap.
Οχι σαν κάποιος άνθρωπος που αφήνει πίσω του εκείνον τον κόσμο, αλλά σαν κάποιος που τον κουβαλά μαζί του, με όλο τον ηλεκτρισμό, τη στοργή και την αγωνία του.
με στοιχεία από Dazed, Roundhouse, Reuters, ILGA-Europe
