Οι LGBT επιστήμονες νιώθουν πιο αποδεκτοί στο χώρο εργασίας τους

Οι LGBT επιστήμονες νιώθουν πιο αποδεκτοί στο χώρο εργασίας τους Facebook Twitter
1

Οι LGBT επιστήμονες νιώθουν πιο αποδεκτοί στο χώρο εργασίας τους Facebook Twitter

 

Οι λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικοί και τρανσέξουαλ (LGBT) επιστήμονες νιώθουν πιο αποδεκτοί στο χώρο εργασίας τους από ό,τι οι συνομήλικοί τους σε άλλα επαγγέλματα, σύμφωνα με νέα αμερικανική έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Homosexuality.

Ταυτόχρονα, διαπιστώθηκε ότι οι ερωτηθέντες σε επιστημονικούς τομείς με υψηλό ποσοστό γυναικών, όπως οι κοινωνικές επιστήμες, είχαν περισσότερες πιθανότητες να είναι ειλικρινείς με τους συναδέλφους τους, σε σύγκριση με εκείνους τους κλάδους που απασχολούνται περισσότεροι άντρες (όπως στους τομείς όπου κυριαρχούν οι ειδικότητες μηχανικών). Το αποτέλεσμα αυτό ίσως υποδηλώνει ότι εργαστήρια και εν γένει εργασιακοί χώροι, όπου απασχολούνται περισσότερες γυναίκες, έχουν την τάση να είναι πιο δεκτικοί σε επιστήμονες που δεν αντιστοιχούν στο στερεότυπο: straight άνδρας λευκής φυλής, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Jeremy Yoder, εξελικτικός οικολόγος στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, στο Βανκούβερ του Καναδά, ο οποίος είναι ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης.

Tο αποτέλεσμα αυτό ίσως υποδηλώνει ότι εργαστήρια και εν γένει εργασιακοί χώροι, όπου απασχολούνται περισσότερες γυναίκες, έχουν την τάση να είναι πιο δεκτικοί σε επιστήμονες που δεν αντιστοιχούν στο στερεότυπο: straight άνδρας λευκής φυλής

Η έρευνα «Queer in STEM» ανέλυσε τις εμπειρίες 1.400 ατόμων LGBT που εργάζονται στους ευρύτερους τομείς της επιστήμης, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών (STEM). Πιο συγκεκριμένα, το ερωτηματολόγιο περιελάμβανε 58 ερωτήσεις σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλική ταυτότητα, την επαγγελματική ζωή και κατά πόσον οι ερωτηθέντες θεωρούσαν ότι το εργασιακό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον τους ήταν δεκτικό ή εχθρικό ως προς τις προτιμήσεις και την ταυτότητα τους.

Οι συμμετέχοντες βαθμολόγησαν κατά πόσον είναι ανοιχτοί με τη σεξουαλική τους ταυτότητα σε μια κλίμακα από το 0 («δεν το έχω αποκαλύψει σε κανέναν από τους συναδέλφου μου") έως και το 5 («όλοι το γνωρίζουν ή έχουν μια ιδέα»). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (57%) είχαν εκδηλωθεί σε περισσότερους από τους μίσους τους συναδέλφους, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το γενικό εργατικό δυναμικό των ΗΠΑ είναι 47%.

«Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι αυτή η διαφορά είναι αληθινή», αναφέρει ο Yoder. «Σε επιστημονικούς χώρους εργάζεται ένα καλά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό και μπορείτε πιο άνετα να αναμένετε μια ανοικτή κουλτούρα απ' ό,τι αν είχατε πάρει ένα τυχαίο πεδίο από ολόκληρο το εργατικό δυναμικό των ΗΠΑ».

«Η μελέτη αυτή ανοίγει νέους ορίζοντες», αναφέρει η Kristen Renn, κοινωνικός επιστήμονας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, η οποία μελετά LGBT φοιτητές. Προσθέτει ότι τα συμπεράσματα «παρέχουν μία αίσθηση ασφάλειας και διευρυμένων δυνατοτήτων στην LGBT/queer νεολαία που διερευνά τη μελλοντική σταδιοδρομία της. Για όσους αναρωτιούνται, "Μπορώ να γίνω χημικός και να είμαι ανοιχτά ομοφυλόφιλος;" Η απάντηση είναι: Ναι. Και δεν θα είσαι μόνος/η.»

Μία άλλη συγγραφέας της μελέτης, η Allison Mattheis, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, προσπαθεί να καταλάβει τι κάνει κάποια περιβάλλοντα εργασίας πιο "φιλόξενα" από άλλα. Αυτή και ο Yoder διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες στην έρευνα ήταν πιο άνετοι όταν είχαν κάποιο είδος επίσημης υποστήριξης από τους εργοδότες τους, όπως δηλώσεις τους που καθιερώνουν μια κουλτούρα ανεκτικότητας στο χώρο εργασίας. Οι ερευνητές επικοινώνησαν με περισσότερους από 100 συμμετέχοντες για να αναλύσουν πρακτικές στο χώρο εργασίας που θα μπορούσαν να βοηθήσουν ετεροκανονικούς εργαζόμενους/εργοδότες να είναι πιο ανοιχτοί με τους LGBT συναδέλφους τους.

Υ.Γ.1: Παλαιότερες μελέτες έδειξαν ότι οι LGBT εργαζόμενοι που αισθάνονται πιο αποδεκτοί στον εργασιακό τους χώρο, είναι λιγότερο πιθανό να έχουν άγχος και να εκδηλώνουν αρνητική στάση απέναντι στους συναδέλφους τους.

 

Υ.Γ.2: Όπως καταδεικνύεται για άλλη μια φορά, η εκπαίδευση και η μόρφωση είναι δυνάμεις προόδου, ανέλιξης και οδηγούν σε μια πιο ανοιχτή/ανεκτική κουλτούρα. Στην Ελλάδα πως πάνε τα πράγματα αλήθεια; Γράψτε τη γνώμη και τις εμπειρίες σας κάτω στα σχόλια. 

1

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΠΕΞ Waacking: Ο street χορός της κουίρ κοινότητας σε ένα φεστιβάλ στην Αθήνα

Χορός / Το waacking είναι γκέι, στρέιτ, κουίρ, αγκαλιάζει τα πάντα

Χορογράφος και βασική συνεργάτιδα της Μαρίνας Σάττι, η Ειρήνη Δαμιανίδου διοργανώνει το πανευρωπαϊκό φεστιβάλ Follow the Waack, συστήνοντας στο ελληνικό κοινό το είδος που γεννήθηκε στα αμερικανικά γκέι κλαμπ.
M. HULOT
Κράτα με λίγο ακόμη. Κι εγώ θα κρατήσω εσένα/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Κράτα με λίγο ακόμη. Κι εγώ θα κρατήσω εσένα/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Η queer κουλτούρα λάμπει όταν θυμάται γιατί υπάρχει: γιατί κάτω από την εικόνα υπάρχει φροντίδα, κάτω από τη φροντίδα μνήμη, και κάτω από τη μνήμη η πιο σκληρή μας επιμονή η ανάγκη να συνεχίσουμε χωρίς να μικραίνουμε. Η νέα ΟΑΣΗ κινείται στη λεπτή γραμμή όπου το camp συναντά την αγρύπνια και η τρυφερότητα γίνεται πράξη.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Να μη ντρέπεσαι για τον εαυτό που υπήρξες/από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Να μη ντρέπεσαι για τον εαυτό που υπήρξες ― ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Το Παρά Πέντε που επιστρέφει ως pop-camp εξομολόγηση μιας γενιάς, ο queer πυρετός του Heated Rivalry, η απαλότητα της αραβικής ανδρικότητας του Al-Hosni, η ακατέργαστη νεότητα του Sorrenti και τη διαφάνεια του Βασίλη Μπούτσικου σε ένα κοινό νήμα: τις ιστορίες που μας κρατούν όταν η πραγματικότητα γίνεται αφόρητη.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Δεν περάσαμε και λίγες καταστροφές/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Δεν περάσαμε και λίγες καταστροφές/από τον Πάνο Μιχαήλ

Από το vertical ψηφιακό ορφανοτροφείο μέχρι το μεγάλο θέατρο του feed, από την εξάντληση των σωμάτων μέχρι την υπόγεια τέχνη που αρνείται να γίνει κεφάλαιο, το νέο πολυποστ της ΟΑΣΗΣ χαρτογραφεί το νέο queer τοπίο της μετα-πανδημικής ύπαρξης. Η ζωή δεν ζητά πια αφήγημα, ζητά αντοχή.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Ήταν λοιπόν και η Ουμ Καλσούμ λεσβία; Μια νέα ταινία αναζωπυρώνει τη συζήτηση

Τι διαβάζουμε σήμερα / Ήταν λοιπόν και η Ουμ Καλσούμ λεσβία; Μια νέα ταινία αναζωπυρώνει τη συζήτηση

Η κυκλοφορία μιας νέας ταινίας έφερε ξανά στο προσκήνιο ερωτήματα ταμπού γύρω από την ιδιωτική ζωή της πιο σεβαστής πολιτισμικής μορφής της Αιγύπτου, αλλά και γύρω από το τι επιτρέπεται να ειπωθεί γι’ αυτήν.
THE LIFO TEAM
*Ακόμη και το πιο σφοδρό ξυράφι υπήρξε κάποτε λουλούδι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Ακόμη και το πιο σφοδρό ξυράφι υπήρξε κάποτε λουλούδι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Από το σοκ της Peaches μέχρι τη σιωπηρή δύναμη σωμάτων που άντεξαν χωρίς να εξηγηθούν, ο Πάνος Μιχαήλ εξερευνά τι σημαίνει να κατοικείς το σώμα σου χωρίς διαπραγμάτευση. Ένα πολυποστ της ΟΑΣΗΣ για την επιθυμία ως πολιτισμό και την αντοχή ως μορφή αλήθειας.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Το δέρμα που κατοικώ/από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Το δέρμα που κατοικώ/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Σε αυτό το πολυποστ, ο Πάνος Μιχαήλ κοιτάζει τη σύγχρονη κουλτούρα μέσα από εκείνο το μικρό σκοτεινό διάκενο όπου κάτι λείπει και ακριβώς γι’ αυτό γίνεται ορατό. Από τη Charli XCX που παλεύει να ξαναβρεί το σώμα της μέσα στο ίδιο της το είδωλο, μέχρι τη Cindy Sherman που αποκάλυψε νωρίς τη βία της μίμησης· από τη σωματική ένταση του HYACYN μέχρι τη λαϊκή, ανθρώπινη ματιά του Martin Parr. Ένα queer πολυποστ για την επιμονή της παρουσίας σε μια εποχή που δεν αντέχει την ατέλεια.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Αγαπώντας τα αγρίμια της ζωής σου/από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Αγαπώντας τα αγρίμια της ζωής σου/από τον Πάνο Μιχαήλ

Τι ενώνει έναν σταρ, μια πόλη, ένα κορίτσι, έναν φωτογράφο, μια θεότητα και ένα βλέμμα; Τίποτα. Και τα πάντα. Ο Skarsgård γίνεται queer χώρος από αφέλεια. Η Αθήνα θυμάται το υπόγειό της. Η Corinne Day την εφηβεία όπως ήταν. Ο Hujar μια «τίποτα-μέρα» που έγινε μνήμη. Η Blanchett αλλάζει τον αέρα. Η Schafer τον τρόμο. Η ΟΑΣΗ δεν κυνηγά queer icons, αλλά τη στιγμή που η εικόνα τους σπάει. Γιατί εκεί αρχίζει η αλήθεια.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Όταν ο κόσμος καίγεται πιο γρήγορα από εμάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Όταν ο κόσμος καίγεται πιο γρήγορα από εμάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Στο νέο πολυποστ της ΟΑΣΗΣ, έξι μορφές γίνονται έξι κάρτες ενός tarot της εποχής:ο Jonathan Anderson που κοιτάζει το μέλλον, η Metropolis που χάνει την queer αφή της, η Greer Lankton που ξαναγεννά το σώμα της, ο Udo Kier που σπάει την εικόνα, ο William E. Jones που βλέπει την ιστορία στα σώματα, και η πρώτη queer γενιά του AIDS που επιστρέφει μέσα από το κείμενο του Βρασίδα Καραλή για να ενώσει όλες τις επόμενες.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Dievers Party: Πώς δυο φίλες έφτιαξαν τα πιο viral χορευτικά πάρτι της χρονιάς

Μουσική / Dievers Party: Πώς δυο φίλες έφτιαξαν τα πιο viral πάρτι της χρονιάς

Η Βάσω Καζαντζίδου και η Μαρινέλα Αμπντουραχμάνι γνωρίστηκαν τυχαία σε ένα αθηναϊκό κλαμπ. Δύο χρόνια μετά, αυτή η συνάντηση γέννησε ένα από τα πιο δημοφιλή mobile queer events σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Μοντ Ρουαγιέ: «Πού θα βρίσκονται σε δέκα χρόνια όλοι αυτοί που μας επιτίθενται;»

Lgbtqi+ / Μοντ Ρουαγιέ: «Πού θα βρίσκονται σε δέκα χρόνια όλοι αυτοί που μας επιτίθενται;»

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο «Τρανσφοβία» που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, η τρανσφεμινίστρια Μοντ Ρουαγιέ επιχειρεί να καταγράψει τη νέα πραγματικότητα για την τρανς συνθήκη και τα τρανς δικαιώματα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κοντά στην άγρια καρδιά αυτού του κόσμου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Κοντά στην άγρια καρδιά αυτού του κόσμου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Οκτώ ιστορίες που κοιτούν την εποχή κατευθείαν στα μάτια και βλέπουν λίγο πιο βαθιά απ’ όσο θα περίμενες. Η Tina Brown που ξεγυμνώνει την αλήθεια των new media, ο Tillmans που κρατά ένα τραγούδι αθάνατο, η νύχτα του Chengdu που χάνεται μπροστά μας, το wool-camp σαν μικρή τελετουργία επιβίωσης, ο Hujar που φωτογράφιζε ψυχές, η Swinton που κουβαλά φως για όσους έφυγαν, ο νέος «Φρανκενστάιν» ως καθρέφτης της πατριαρχίας και ο Λαπαθιώτης που βρίσκει ξανά στόμα στη σκηνή. Διαφορετικά μεταξύ τους, συντονίζονται σαν ένας χάρτης του τώρα, λαμπερός, σκοτεινός, ακριβής.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
 Αν δεν μπορείς να μας νικήσεις, θα μας κοιτάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Αν δεν μπορείς να μας νικήσεις, θα μας κοιτάς/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Στην εποχή όπου η πρόοδος μιμείται την ευαισθησία για να επιβιώσει,το queer βλέμμα γίνεται η μόνη αξιόπιστη μέθοδος διάκρισης. Από την Ελεωνόρα Μελέτη και τη Τζένη Χειλουδάκη, δύο καθρέφτες μιας κοινωνίας που φοβάται να ρευστοποιηθεί ως τη σιωπηλή αξιοπρέπεια του Orlando, τη Róisín Murphy, τον Daniel Obasi, το t-fags και τη Δήμητρα της Λέσβου, οι εικόνες του κόσμου αποκαλύπτουν το αόρατο ρεύμα που τις διαπερνά: την πειθαρχία της τρυφερότητας.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Να γυρνάς προς το αληθινό αφού έχεις καεί από το ωραίο/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Να γυρνάς προς το αληθινό αφού έχεις καεί από το ωραίο/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Κάθε εποχή χτίζει τα φώτα της για να φωτίσει τον τρόμο της. Η Fruit Gillette τραγουδά μέσα απ’ το εργοτάξιο, η Vaginal Davis εισβάλλει στο μουσείο, ο Λάνθιμος αναζητά χαρά, ο Χόκνεϊ καπνίζει σαν να κρατά ακόμη το χρώμα του κόσμου. Ο Πάνος Μιχαήλ κοιτάζει την Ελλάδα όπως κοιτάς ένα φλας που σε τυφλώνει.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Αναγνωρίζωντας σε σένα τον ωραιότερο ευατό σου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Αναγνωρίζοντας σε σένα τον ωραιότερο εαυτό σου/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Ο θάνατος του Διονύση Σαββόπουλου δεν ήταν απλώς ένα πολιτισμικό γεγονός. Ήταν η τελετή λήξης ενός αιώνα που πίστεψε πως η Ελλάδα μπορούσε να εξηγηθεί μέσα από τους μύθους της. Αυτό το πολυπόστ της ΟΑΣΗΣ χαρτογραφεί τη χώρα που επέμενε να υπάρχει μέσα του, από τις εθνικές κηδείες των ’90s μέχρι τη διάχυτη queer Ελλάδα του 2025, από τον Bowie και τη Μελίνα μέχρι τα σημερινά queer σώματα που χορεύουν μέσα σε pixels και φως. Μια αφήγηση για το πένθος, τη μνήμη και την επιμονή μιας χώρας να επιβιώνει μέσα από τη συγκίνηση.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Ο ευά παπαδάκης φέρνει την ποίηση στα Ζαγοροχώρια

Εικαστικά / Ο ευά παπαδάκης φέρνει την ποίηση στα Ζαγοροχώρια

Το πρώτο διεθνές πολυθεματικό φεστιβάλ ποίησης «Σολοικισμός», έρχεται το Σάββατο 25 και την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2025 στον Ελαφότοπο, στα Ζαγοροχώρια. Ο εμπνευστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του μίλησε στη LifO.
M. HULOT
*Η θαυμάσια απειλή του να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Η θαυμάσια απειλή τού να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι/ από τον Πάνο Μιχαήλ

Η θεία Σταματίνα είπε intersex και η Ελλάδα σώπασε για ένα δευτερόλεπτο, όσο χρειάζεται για να αλλάξει εποχή. Ο Γιώργος Καπουτζίδης δεν έκανε επανάσταση, έκανε κάτι πιο σπάνιο: έμαθε σ’ ένα έθνος να μιλά με τρυφερότητα. Κι αυτό, σε μια χώρα που ακόμη συγχέει τη φωνή με τη βία, είναι σχεδόν θαύμα.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ

σχόλια

1 σχόλια
Είναι μάλλον λογικό στον ευρύτερο χώρο της επιστήμης η αποδοχή στη διαφορετικότητα να είναι ισχυρότερη. Κατά κανόνα (με τις απαραίτητες εξαιρέσεις ασφαλώς), οι πνευματικοί ορίζοντες ενός επιστήμονα είναι πιο ευρείς. Το ανάποδο συμβαίνει σε εργασίες όπου δεν απαιτείται κατάρτιση, ευρύ γνωστικό πεδίο και εξειδίκευση. Εκεί τα στερεότυπα είναι πιο ισχυρά και η αποδοχή στο διαφορετικό γεμάτη αγκάθια.Όσον αφορά την αποδοχή με βάση το φύλο, νομίζω ότι ένας gay άνδρας πιο εύκολα θα εμπιστευόταν μία (straight ή gay) γυναίκα για να ανοιχτεί, παρά έναν straight άνδρα. Στην Ελλάδα, νομίζω ότι η αποδοχή ή η μη αποδοχή έχει να κάνει και με μία ακόμη παράμετρο, που είναι το ηλικιακό φάσμα. Όσο πιο νέοι στην ηλικία (ανεξαρτήτως φύλου), τόσο και πιο δεκτικοί στο διαφορετικό, και όσο πιο μεγάλοι, τόσο και πιο κουμπωμένοι.Αυτό νομίζω αποτελεί μια κάποια ελπίδα.