Από τα αγόρια της Wall Street μέχρι τους Christian gym bros και τη νέα επιστροφή της τρίχας στο queer internet, αυτό το πολυποστ δεν μιλά για τρία trends. Μιλά για το ίδιο το ανδρικό σώμα πριν προλάβει να γίνει δικό του, τη στιγμή που το προλαβαίνουν το βλέμμα, η εξουσία και η καύλα.
Η Wall Street τούς
πήρε από πίσω πριν
τολμήσουν να γίνουν
άντρες
Το πρόσφατο editorial Interview με τα gen z αγόρια της Wall Street μοιάζει με ακόμη ένα στιγμιότυπο πλούτου, στυλ και νεότητας. Στην πραγματικότητα, όμως, δείχνει κάτι πιο αμήχανο και πιο βίαιο: πώς η εξουσία γεννά, φωτίζει και φετιχοποιεί τα νεαρά ανδρικά σώματα πριν αυτά αποκτήσουν πρόσωπο.
Μια φωτογράφιση του Interview με τέσσερις νεαρούς εργαζόμενους του χρηματοπιστωτικού τομέα έγινε viral στη Νέα Υόρκη και άνοιξε μια σχεδόν αστεία, σχεδόν αποκαλυπτική συζήτηση γύρω από τον άγραφο ενδυματολογικό κώδικα της Wall Street. Το concept του περιοδικού ήταν σαφές: Meet the Finest Boys in Finance. Η αντίδραση ήρθε γρήγορα. Memes, χλεύη, παρατηρήσεις ότι οι πρωταγωνιστές έμοιαζαν να παραβιάζουν έναν από τους παλαιότερους κανόνες του corporate κόσμου: οι junior δεν ντύνονται ποτέ καλύτερα από τους ανώτερους τους.
Το Ιnterview Magazine τους έντυσε σαν pre-crash ήρωες, τους φώτισε σαν boyband μιας καπιταλιστικής εφηβείας, κι εκείνοι στάθηκαν εκεί με τη λεπτή αγωνία ανθρώπων που δεν έχουν μάθει ακόμη πώς να είναι εικόνα. Στα social, το πλήθος αποφάσισε μέσα σε λίγες ώρες πως είναι υπερβολικά αθώοι, υπερβολικά καλοντυμένοι, υπερβολικά “upward” για την ηλικία και τη θέση τους. Μα πίσω από τα memes υπήρχε κάτι πιο καθαρό: τέσσερις νεαροί άντρες που δοκίμασαν για μια στιγμή την εκδοχή του εαυτού τους που ο κόσμος τούς απαγορεύει.
Υπάρχει μια αλήθεια που κανείς δεν λέει καθαρά: η νεότητα πάντα -μας- καυλώνει. Οχι μόνο επειδή είναι όμορφη, αλλά επειδή το νεανικό σώμα κουβαλά ακόμη εκείνη την άγουρη, ασυνείδητη λάμψη της σάρκας που θυμίζει σε όλους τους υπόλοιπους κάτι χαμένο. Η εξουσία το ξέρει. Η πατριαρχία το ξέρει καλύτερα. Το χρήμα έχει χτίσει ολόκληρες ηπείρους πάνω σ’ αυτή τη γνώση.
Αυτά τα αγόρια μεγάλωσαν μέσα σε μια αδιάκοπη ινσταγκραμική σκηνοθεσία. Ο ψηφιακός καθρέφτης τους έμαθε νωρίς ότι το σώμα δεν είναι μόνο εργαλείο, ούτε μόνο περίβλημα. Είναι αφήγηση. Είναι performance. Είναι πιθανότητα. Κι όταν μια queer αισθητική, όχι ταυτότητα, αισθητική, τα συνάντησε, έγινε αυτό που γίνεται πάντα όταν η εξουσία ερωτεύεται τη νεότητα: η παλιά φρουρά των media τη σκηνοθέτησε απαλά, ενθαρρυντικά, λαίμαργα.
Οι φωτογραφίες είχαν κάτι από Men at Play gay porn περασμένο μέσα από fashion editorial φίλτρο. Οχι πορνό, αλλά τη μνήμη του πορνό. Οχι σεξ, αλλά την οργάνωση του βλέμματος πριν από το σεξ. Το queer βλέμμα έγινε εδώ ένα νέο power filter. Οι junior bankers, ήδη μαθημένοι σε φακούς, ring lights, εφαρμογές, προφίλ, αφέθηκαν χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση. Ισως γιατί διαισθάνθηκαν αυτό που διαισθάνεται κάθε εικοσάρης όταν του προσφέρουν μια πιο λαμπερή εκδοχή του εαυτού του: αν περάσω απέναντι, αν φύγω για λίγο από την καθημερινή αυτοπαρουσίαση και μπω στο media παιχνίδι, το σώμα μου θα μετρήσει περισσότερο.
Κανείς δεν είναι αθώος εδώ. Ούτε οι editors. Ούτε οι θεατές. Ούτε τα ίδια τα αγόρια, που είδαν τη φαντασίωση να τους αγγίζει και δεν τράβηξαν το χέρι τους. Ολοι απόλαυσαν κάτι. Αλλοι το δικαίωμα να κοιτούν. Αλλοι το δικαίωμα να φωτίζουν. Αλλοι το μεθυστικό σοκ του να γίνονται για λίγο πιο επιθυμητοί απ’ όσο τους επιτρέπει η θέση τους.
Μερικά από αυτά τα αγόρια ίσως είναι προνομιούχα, από πλούσιες οικογένειες, με όλο το πακέτο: ivy league πανεπιστήμια, κληρονομημένο networking κτλ. Ίσως και όχι. Σημασία έχει πως, μέσα σ’ εκείνα τα κοστούμια, έμοιαζαν περισσότερο με μοντέλα της εξουσίας παρά με όργανα της. Και αυτό είναι πάντα επικίνδυνο: όταν το σώμα μιμείται τη δύναμη πριν την αποκτήσει, κάποιος θα απαιτήσει να πληρώσει το τίμημα.
Ας φανταστούμε όμως τη καθημερινοτήτα τους, αυτή που δεν έδειξε η φωτογράφηση και το χαριτωμένο warholικό ερωτηματολόγιο του Interview magazine. Είναι πάντα βράδυ. Εκεί στο δωμάτιο, στο μπάνιο, στο ημίφως ένα από τα αγόρια (δεν έχει σημασία ποιο) στέκεται μπροστά στον καθρέφτη. Φοράει μονάχα το ακριβοπληρωμένο white brief του. Κουμπώνει τη LED μάσκα στο πρόσωπο σαν προσωπείο αρχαίας τελετουργίας. Το φως πάλλεται, κόκκινο–μπλε, σαν κάτι να ψήνεται κάτω από το δέρμα. Δεν μιλά. Δεν σκέφτεται. Απλώς ερεθίζεται με την ίδια του την εικόνα.
Σνιφάρει λίγη κόκα, όχι για να γίνει άλλος, αλλά για να πιστέψει για δέκα λεπτά πως δεν φοβάται τίποτα. Ανοίγει την κάμερα. Βάζει ένα dildo στον καλογυμνασμένο του κώλο με την περιέργεια, την τρέλα και την ύπουλη τρυφερότητα που έχουν μερικά σώματα στα είκοσι τέσσερα, όταν ακόμη πιστεύουν ότι η νύχτα μπορεί να γίνει πρόβα εξουσίας. Δεν είναι μια άσεμνηεικόνα. Είναι η σχεδόν αθώα στιγμή όπου η σάρκα καταλαβαίνει κάτι πριν το καταλάβει ο χαρακτήρας: είμαι επιθυμητός, αλλά δεν ξέρω ακόμη τι σημαίνει να το κυβερνήσω.
Η Wall Street δεν είναι πια μόνο το στεγνό τοπίο του παλιού κυνισμού. Ανήκει και σε νεαρούς άντρες που μεγάλωσαν με tutorial για skincare, με δαχτυλίδια φωτισμού, με την επίγνωση ότι το πρόσωπο είναι και κεφάλαιο και όπλο και αφήγηση. Εμαθαν να ποζάρουν πριν μάθουν να επενδύουν. Το κεφάλαιο της εικόνας προηγήθηκε από το κεφάλαιο του ρίσκου.
Αυτό ακριβώς αποκάλυψε το editorial. Οχι ότι οι νέοι χρηματιστές είναι ματαιόδοξοι. Αλλά ότι το σύστημα έχει αλλάξει υφή. Η επιθυμία δεν είναι πια παράπλευρη απώλεια της ισχύος. Είναι κομμάτι της λειτουργίας της. Και το queer αισθητικό φίλτρο, που κάποτε μπορούσε να λειτουργήσει ως εργαλείο αντίστασης, έγινε τώρα η σοφίτα όπου η εξουσία φυλάει τα καινούργια της φετίχ.
Το backlash δεν ήταν ηθικός πανικός. Ηταν αναγνωριστική βολή. Ο κόσμος είδε αυτά τα αγόρια και κατάλαβε ότι η επόμενη φουρνιά της εξουσίας δεν θα μπει στη σκηνή με το παλιό σκληρό προσωπείο. Θα μπει με φωτογενές δέρμα, με καλλιεργημένη αυτοσκηνοθεσία, με νεανικό πόθο που δεν ντρέπεται να μοιάζει με στρατηγική. Δεν είναι πια οι masters of the universe. Είναι τα boys of the feed.
Και όλοι ξέρουμε πως ο αλγόριθμος αγαπά το δέρμα όσο αγαπά και το κεφάλαιο. Κάπου ανάμεσα στην πορνο-αισθητική, στη χρηματοοικονομική ηθική και στην καθημερινή αυτοπαρακολούθηση, η νέα ελίτ κάνει πρόβες μπροστά σ’ έναν καθρέφτη που δεν συγχωρεί τίποτα. Ούτε το στήθος που δεν φούσκωσε αρκετά. Ούτε το βλέμμα που δεν σκλήρυνε ακόμη. Ούτε τη στιγμή που η αθωότητα μοιάζει περισσότερο με branding παρά με αθωότητα.
Αυτά τα αγόρια δεν θα γίνουν τα θύματα του συστήματος. Θα γίνουν οι ιερείς του. Και το ξέρουν. Και αυτό τα καυλώνει ίσως περισσότερο κι από τη δική μας επιθυμία γι’ αυτά.
Στο τέλος μένει μόνο αυτή η εικόνα: αγόρια που φοράνε το μέλλον τους σαν jockstrap πεταμένο ύστερα από μια πρόβα οργίου με την εξουσία, και θεατές που εξοργίζονται μαζί τους επειδή, για μια στιγμή, τα πίστεψαν. Η νεότητα είναι πάντα μια πράξη πρόωρης αποκάλυψης. Δείχνει το σώμα πριν γίνει ιστορία, την επιθυμία πριν γίνει εργαλείο, το βλέμμα πριν μάθει το βάρος του.
Και κάπου εκεί, μέσα σ’ αυτή την πρόωρη εκσπερμάτωση όλων, το Μανχάταν κατεβαίνει για λίγο στο ύψος των ματιών τους.
Σαν να αναγνωρίζει ότι κάθε μελλοντική μορφή εξουσίας αρχίζει πρώτα ως φαντασίωση στο μπάνιο ενός νεαρού, καυλωμένου άντρα.
photo by Matt Weinberger
Ο Ιησούς
του
Σώματος
Οι Christian gym bros δεν ψάχνουν απλώς Θεό. Ψάχνουν έναν νόμιμο τρόπο να κοιτάξουν το ανδρικό σώμα. Τα #faithandfitness feeds και η αισθητική της Christian masculinity δεν αποκαλύπτουν μια απλή θρησκευτική στροφή, αλλά κάτι πιο αμήχανο και πιο βίαιο: έναν μηχανισμό όπου η ανδρική επιθυμία μεταμφιέζεται σε πειθαρχία, ο μυς σε ηθική και η πίστη σε άδεια να κοιτάξεις το ανδρικό σώμα χωρίς να καείς από αυτό.
Κάπου ανάμεσα στον Derek Lunsford που ξαπλώνει μετά τον τίτλο του Mr. Olympia και ρωτά τον Θεό γιατί τον κάλεσε ακριβώς σε αυτό το σώμα, στα χιλιάδες #faithandfitness feeds όπου ο ιδρώτας γυαλίζει πάνω στο στέρνο σαν μικρό θαύμα, και στους ψηφιακούς στρατούς της λεγόμενης Christian masculinity που ενώνουν πειθαρχία, πρωτεΐνη και Ιησού στο ίδιο scroll, δεν βλέπω θρησκευτική επιστροφή. Βλέπω μια νέα λατρεία της ανδρικής σάρκας.
Οχι της σάρκας όπως τη φοβήθηκε και την λέκιασε ο παλιός χριστιανισμός αλλά της σάρκας όπως τη θέλει ο καινούριος. Σφιγμένη. Δουλεμένη. Φωτισμένη από πάνω. Καθαρή μόνο και μόνο επειδή καυλώνει με τον εαυτό της. Ενα σώμα που ιδρώνει για να καθαρθεί, που φουσκώνει για να πειθαρχηθεί, που εκτίθεται για να βαφτιστεί αθώο.
Ενα σώμα που θέλει να ειδωθεί από άλλους άντρες με τη μεγαλύτερη δυνατή ένταση, αρκεί αυτή η ένταση να ονομαστεί πίστη, αγώνας, βελτίωση, μαρτυρία. Ποτέ πόθος. Ποτέ καύλα. Ποτέ το απλό, το επικίνδυνο ρήμα. Θέλω.
Οταν πέφτω πάνω σε αυτά τα feeds, δεν σκέφτομαι ότι η θρησκεία επέστρεψε. Σκέφτομαι ότι βρήκε καινούριο δέρμα. Οτι ξαναμπήκε στο ανδρικό σώμα όχι σαν χάρη αλλά σαν φόρμα. Σαν έλεγχο. Σαν λειτουργία, όπου αντί για θυμίαμα υπάρχει ατμός, αντί για εικόνισμα καθρέφτης, αντί για μετάνοια μια γονυκλισία στο ανδρικό σώμα.
Οι άντρες δεν επιστρέφουν στον Χριστό για να ξαναδούν το πρόσωπο του Θεού. Επιστρέφουν για να ξαναδούν το σώμα τους μέσα σε έναν καθρέφτη που δεν θα τους κατηγορήσει.
Κι έτσι ο Χριστός ξαναγίνεται κορμί. Οχι το εξαντλημένο σύμβολο της ήττας, αλλά ένας θώρακας που αντέχει, ένας λαιμός που τεντώνεται, μια κοιλιά σφιγμένη σαν να μπορεί να συγκρατήσει το ίδιο το θείο μυστήριο. Ο μυώδης Ιησούς της νέας αρρενωπής πνευματικότητας δεν είναι απλώς πρότυπο δύναμης. Είναι άδεια θέασης. Αδεια να κοιτάξεις το ανδρικό σώμα με διάρκεια, με αφοσίωση, με σχεδόν ερωτική προσήλωση, χωρίς να καταρρεύσει η ηθική σκηνογραφία που σε κρατά ασφαλή.
Ο μυώδης Χριστός δεν είναι καινούριο εύρημα. Υπήρχε στη δυτική φαντασία ως σώμα δυνατό και τρωτό μαζί, σαν να λέει ότι η θυσία γίνεται πιο πειστική όταν περνά πρώτα από τη σάρκα. Απλώς τώρα κατέβηκε από τον πίνακα στο reel. Από την αγιογραφία στο algorithm. Από το λιβάνι στη γυαλάδα της προπόνησης.
Οι Christian gym bros δεν βλέπουν τον Χριστό ως πράο μάρτυρα αλλά ως τον μόνο άντρα που μπορεί να σηκώσει το βάρος της εποχής. Εναν Ιησού που δεν γυρίζει το άλλο μάγουλο αλλά τεντώνει τους ώμους σαν να παίρνει θέση για deadlift. Δεν έχει σημασία τι δίδαξε. Σημασία έχει τι επιτρέπει. Επιτρέπει να κοιτάξεις το ανδρικό σώμα με ένταση, αρκεί να λες πως κοιτάς πρότυπο και όχι πειρασμό. Discipline, όχι longing. Μίμηση, όχι καύλα.
Κι όμως το σώμα ξέρει πάντα νωρίτερα από τη γλώσσα τι συμβαίνει.
Η θρησκεία γίνεται αξεσουάρ, η πίστη προέκταση των δικεφάλων, ο σταυρός ένα σημάδι μεταφυσικής στύσης. Ενα κορμί που γυαλίζει. Το φως του κινητού. Μια αλυσίδα που μετακινείται πάνω στο ιδρωμένο στέρνο με τον ρυθμό της αναπνοής. Ενα μπλουζάκι που κολλάει στον θώρακα σαν να προσπαθεί να συγκρατήσει αυτό που φουσκώνει από κάτω. Ο ιδρώτας σαν απόδειξη πίστης και σαν κάτι πολύ κοντινό σε αγίασμα. Ο μυς ως επιχείρημα. Ο μυς ως πέπλο. Ο μυς ως καθαγιασμένο άλλοθι.
Γι’ αυτό η πίστη και το γυμναστήριο κολλάνε τόσο καλά μεταξύ τους. Γιατί μαζί φτιάχνουν τον πιο νόμιμο χώρο ανδρικής θρησκευτικής προσήλωσης στο ανδρικό σώμα. Καθρέφτες. Μέταλλο. Υγρασία. Ανάσες. Βλέμματα που δεν συστήνονται ποτέ ως βλέμματα. Ενα πνευματικό darkroom.
Εκεί όπου μπορείς να κοιτάξεις έναν άντρα έντονα , αρκεί να πεις ότι κοιτάς τον bro - σου. Εκεί όπου μπορείς να τον θαυμάσεις, αρκεί να πεις ότι τον μιμείσαι. Εκεί όπου μπορείς να νιώσεις το σώμα σου να αντιδρά, στη θέα του αντρικού σώματος αρκεί να το ονομάσεις gym routine.
Ο μυς γίνεται κάλυμμα. Η προσευχή γίνεται λεζάντα. Και ο πόθος, αφού περάσει μέσα από τον Θεό, βγαίνει από την άλλη πλευρά καθαρός, γυαλισμένος, ηθικός. Δεν χρειάζεται να πεις θέλω να τον αγγίξω. Λες θέλω να του μοιάσω. Δεν λες με αναστατώνει. Λες με εμπνέει. Δεν λες με καυλώνει. Η επιθυμία βέβαια δεν εξαφανίζεται. Απλώς αλλάζει όνομα. Οι christian gym -bros δεν ψάχνουν Θεό, ας μην γελιόμαστε. Ψάχνουν έναν τρόπο να σταθούν όσο πιο κοντά γίνεται στο ανδρικό σώμα χωρίς να καούν από αυτό.
Αυτό είναι που με κάνει να τουςκατανοώ περισσότερο. Οχι η υποκρισία τους. Το πόσο απεγνωσμένα εφευρίσκουν έναν θρησκευτικό μηχανισμό όπου η ομοερωτική τους επιθυμιά δεν χρειάζεται να ακυρωθεί. Αρκεί να μεταμφιεστεί. Να βαφτιστεί πίστη. Να φορέσει σταυρό. Να σηκώσει κιλά. Να κάνει το βλέμμα άσκηση και τον ιδρώτα μαρτυρία.
Ομως εδώ αρχίζει και η βία. Γιατί όταν το σώμα γίνεται πεδίο σωτηρίας, γίνεται ταυτόχρονα και πεδίο εξουσίας. Κάθε μυς που χτίζεται, κάθε προσευχή που γίνεται πειθαρχία, κάθε σταυρός που φοριέται ως δύναμη και όχι ταπείνωση, κάνει την πνευματικότητα εργαλείο πολιτικής ταυτότητας. Το ανδρικό σώμα, έτσι οργανωμένο, παύει να είναι σώμα. Γίνεται σύνορο. Λέει ποιος χωρά, ποιος αποκλίνει, ποιος είναι “σωστός”, ποιος είναι απειλή.
Οι christian gym bros δεν αναζητούν απλώς έναν Θεό να τους θυμίσει ότι είναι αρκετοί. Αναζητούν έναν Θεό που να τους λέει ότι οι άλλοι δεν είναι. Οτι υπάρχει σωστός τρόπος να είσαι άντρας, σωστός τρόπος να στέκεσαι, να επιθυμείς, να πειθαρχείς. Κι εκεί η πίστη παύει να είναι παρηγοριά. Γίνεται μηχανισμός διαλογής.
Αυτή η hyper-masculine αναγέννηση δεν γεννιέται στο κενό. Τρέφεται από κάθε κοινωνικό σεισμό που διαλύει τα προνόμια της παλιάς αρρενωπότητας: τη γυναικεία χειραφέτηση, τις queer κατακτήσεις, τη ρευστότητα του φύλου, την απώλεια του ανδρικού μονοπωλίου στην εργασία και στον δημόσιο λόγο. Ο άντρας που δεν ξέρει πια τι σημαίνει να είναι άντρας επιλέγει έναν Χριστό που το “ξέρει”. Ή, ακριβέστερα, επιλέγει μια εικόνα του Χριστού που του επιτρέπει να το πιστέψει.
Η νέα αρρενωπή θρησκευτικότητα δεν μιλά για αγάπη. Μιλά για ρόλους. Δεν μιλά για ταπείνωση. Μιλά για τάξη. Δεν μιλά για σωτηρία. Μιλά για επιστροφή. Στον πατέρα, στο παρελθόν, στην εξουσία που κάποτε θεωρούνταν δεδομένη.
Αλλά κάθε επιστροφή κουβαλά πανικό. Τον πανικό ότι αυτό που θέλεις να επαναφέρεις έχει ήδη χαθεί. Οτι ο “παραδοσιακός άντρας” είναι πια performance, όχι βεβαιότητα. Οτι χρειάζεσαι έναν Θεό για να κρατήσεις όρθια μια εικόνα που τρέμει.
Κι όσο πιο σκληρή γίνεται αυτή η πίστη, τόσο πιο εύθραυστος φαίνεται ο πυρήνας της. Τα σώματα μοιάζουν έτοιμα για μάχη, αλλά οι καρδιές μοιάζουν έτοιμες να ραγίσουν. Η βεβαιότητα είναι επιτελεστική. Η ανησυχία, υπόγεια. Κάτω από τον θώρακα υπάρχει ακόμη κάτι που τρέμει. Κάτι που δεν λύνεται ούτε με πειθαρχία ούτε με πρωτεΐνη ούτε με τον Πατέρα. Κάτι που δεν ζητά μόνο νόημα. Ζητά και άγγιγμα.
Κι αυτό είναι ακριβώς το σημείο που δεν επιτρέπεται να ομολογηθεί. Γιατί κάτω από το σώμα και κάτω από την πολιτική υπάρχει κάτι πιο αρχαίο. Ενας φόβος που δεν έχει κοινωνικό όνομα. Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε άντρα που αισθάνεται πως ό,τι τον στηρίζει μπορεί να εξαφανιστεί. Η δύναμη, η εικόνα, η θέση του στον κόσμο. Μια στιγμή όπου καταλαβαίνει ότι τίποτα από όσα χτίζει δεν τον εγγυάται. Αυτός είναι ο πρωτογενής φόβος. Και γι’ αυτό είναι μεταφυσικός.
Δεν είναι ο θάνατος. Δεν είναι η αποτυχία. Είναι το κενό. Η αίσθηση ότι μέσα του υπάρχει μια τρύπα που δεν γεμίζει ούτε με κατορθώματα, ούτε με μυς, ούτε με πίστη. Από εκεί ξεκινά η ανάγκη για εξουσία. Η δύναμη δεν είναι επιβολή. Είναι άμυνα απέναντι στην άβυσσο. Το σώμα δεν είναι επίδειξη. Είναι μια φυλακή προστασίας. Πανοπλία ραμμένη πάνω σε κάτι που φοβάται να μείνει ακάλυπτο.
Ο άντρας που ασπάζεται έναν αρρενωπό Θεό δεν ζητά σωτηρία. Ζητά απόδειξη ότι η ύπαρξή του έχει πυρήνα. Οτι πίσω από τη φανέλα, πίσω από τον λαιμό που σφίγγει, πίσω από το βλέμμα που φοβάται να διαβαστεί λάθος, υπάρχει κάτι που δεν θα διαλυθεί αν πάψει να ελέγχεται. Οτι αν μια μέρα χαλαρώσει ο μυς, αν πέσει το φως, αν κοπεί το gym feed, δεν θα μείνει μόνος με ένα σώμα που δεν ξέρει πια πώς να κατοικήσει.
Και όμως, το κενό δεν γεννιέται μόνο από έλλειψη. Γεννιέται και από επιθυμία. Ο άντρας φοβάται γιατί επιθυμεί. Επιθυμεί το βλέμμα των άλλων αντρών, την αναγνώριση, τον θαυμασμό, την επιστροφή του κόσμου σε μια μορφή όπου δεν θα χρειάζεται να αποδεικνύει ποιος είναι.
Κάτω από όλα αυτά υπάρχει το επικίνδυνο αίτημα. Να τον δουν χωρίς να τον κατασπαράξουν. Να τον θαυμάσουν χωρίς να τον εξευτελίσουν. Να τον κρατήσουν μέσα στο βλέμμα χωρίς να του αλλάξουν το όνομα. Να τον ποθήσουν χωρίς να καταρρεύσει η ιστορία που λέει στον εαυτό του για το τι είναι.
Γι’ αυτό και η αρρενωπή πίστη έχει αυτή την παράξενη ιερότητα. Είναι μια ομολογία φόβου που δεν μπορεί να ειπωθεί δυνατά. Ο άντρας δεν επιστρέφει στον Χριστό επειδή πιστεύει. Επιστρέφει επειδή φοβάται πως χωρίς έναν αρσενικό Θεό θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τον εαυτό του. Και ίσως, ακόμη χειρότερα, τη λαχτάρα του. Το σημείο όπου το θέλω να του μοιάσω πλησιάζει επικίνδυνα το θέλω να τον αγγίξω. Και τότε όλη η μηχανή της πίστης παίρνει μπρος για να πνίξει ακριβώς αυτό. Υμνοι, reps, σταυροί. Η σωστή λεζάντα στο λάθος ρίγος.
Στο πιο ήσυχο σημείο αυτής της διαδρομής αποκαλύπτεται κάτι απλό και σπαρακτικό. Ο άντρας δεν θέλει να είναι κυρίαρχος. Θέλει να είναι ακέραιος. Δεν θέλει να ελέγχει. Θέλει να αντέχει. Δεν θέλει να νικά. Θέλει να μην χαθεί.
Κι εκεί, στο όριο όπου ο μυς τρέμει πριν λυγίσει, εμφανίζεται μια γνώση που δεν χωρά σε ιδεολογίες. Το σώμα παύει να είναι σύμβολο και γίνεται ξανά σώμα. Κρέας. Ανάσα. Καύλα. Κάτι που μπορεί να αγγιχτεί, να τραυματιστεί, να ποθηθεί. Κάτι που δεν σώζεται για πάντα μόνο και μόνο επειδή σφίγγεται. Η πιο μεγάλη ειρωνεία είναι ότι σε κάθε επανάληψη, σε κάθε ανάσα, σε κάθε άσκηση που γίνεται προσευχή, ο άντρας δεν προσπαθεί να γίνει ισχυρός. Προσπαθεί να μη φανεί η επιθυμία του.
Κάτω από την πανοπλία, κάτω από τον ιδρώτα, κάτω από την εικόνα του αρρενωπού Θεού, ψάχνει έναν τρόπο να συμφιλιωθεί με το ίδιο του το βάρος. Οχι για να σώσει τον κόσμο. Αλλά για να σώσει εκείνο το μικρό, αδύναμο κομμάτι του εαυτού του που ακόμη πιστεύει ότι μπορεί να αγαπηθεί χωρίς να αποδείξει τίποτα. Και ίσως εκεί, στο πιο γυμνό σημείο αυτής της αναζήτησης, η πίστη παύει να είναι αρρενωπή ή πολιτική. Γίνεται απλώς ένας τρόπος να αντέχεις την ύπαρξη.
Οχι στον Χριστό που έχει δικέφαλους, αλλά στο σώμα που για μια στιγμή σταματά να περιμένει μια ανάσταση που δεν θα έρθει ποτέ και αναζητά μια στύση που πάντα έρχεται στην ώρα της.
Η πουτσοτρίχα που δεν
ντρέπεται
Το bush posting δεν είναι trend. Είναι μια μικρή, τριχωτή βλασφημία απέναντι στο luxury φασισμό της τέλειας, ανηδονικής επιφάνειας Στο σημερινό queer internet, όπου ακόμη και η καύλα μοιάζει να έχει media kit και account manager, η πουτσότριχα επιστρέφει σαν αυτό που δεν μπορεί να απορροφήσει πλήρως η πλατφόρμα: μια λεπτομέρεια "βρόμικης", γελοίας και απολύτως ανθρώπινης αλήθειας
Κάποια στιγμή το queer internet άρχισε να ξανακοιτάζει την τρίχα σαν να ξαναβρίσκει μια παλιά, slutty φιλενάδα. Όχι με μανιφέστα. Με ανοιχτά πουκάμισα, με στέρνα που δεν είχαν αποτριχωθεί μέχρι εξαφάνισης, με σώματα που άφηναν επάνω τους λίγη σκιά, λίγο παραπάνω δέρμα, μια απόδειξη ότι δεν είναι απλώς ψηφιακό ομοίωμα αλλά κάτι που ιδρώνει πριν καν το αγγίξεις. Το Out magazine το είχε ήδη μυριστεί, βάζοντας τη νέα queer γενιά ηθοποιών, όπως τον Jonathan Bailey, τον Omar Ayuso και τον Jordan Firstman, να ποζάρουν γεμάτοι τρίχα και με την υπόσχεση ότι κάπου εκεί μέσα υπάρχει ακόμα άνθρωπος και όχι μόνο brotox.
Και μετά ήρθε το GQ και κατέβασε το κάδρο λίγο χαμηλότερα, γράφοντας για το περίφημο man bush, για την πουτσότριχα δηλαδή, τραβώντας το βλέμμα προς εκείνο το σκοτεινό σύνορο όπου τελειώνει η αισθητική και αρχίζει η επικράτεια του σώματος. Κι εκεί, ξαφνικά, η υφή έγινε σκάνδαλο. Μια τρίχα, μια σκιά, μια μικρή βουβωνική μουρμούρα, και να σου όλο το feed να παριστάνει πως σοκάρεται.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς έγινε, αλλά κάποια στιγμή αρχίσαμε να φερόμαστε στο σώμα μας σαν να ήταν update. Όλα να γλιστρούν. Όλα να είναι λεία. Όλα να είναι καθαρά με τον τρόπο που είναι καθαρό ένα showroom, ένα καινούργιο χειρουργείο, η ροή κάποιου που φοβάται πιο πολύ την αμηχανία απ’ τον θάνατο. Τίποτα να μην πετάει. Τίποτα να μη μαρτυρά ότι κάτω από την εικόνα υπάρχει σώμα, ιδρώτας, τρίχα, κακή απόφαση, μια καύλα που δεν έχει περάσει από focus group. Το λάστιχο να κάθεται σωστά. Το bulge να φαίνεται όσο πρέπει. Το δέρμα να γυαλίζει ακριβώς εκεί όπου το βλέμμα σταματά και λέει: ναι, αυτό είναι αποδεκτό. Η επιθυμία να παρουσιάζεται σαν premium υπηρεσία ευεξίας: λίγο thigh, λίγο hip bone, λίγο υπαινιγμός βρομιάς, αλλά πλυμένος, ευγενικός, ευπώλητος. Και τότε, σαν κακό νέο για τον πολιτισμό της glossy αποστείρωσης, ξαναφαίνεται η πουτσότριχα. Όχι σαν ατύχημα. Σαν επιστροφή της σωματικής τάξης των πραγμάτων.
Γιατί το internet του 2026 δεν είναι απλώς ψεύτικο. Είναι αποστειρωμένο από επιλογή. Έχει πάθει εμμονή με τη γυαλισμένη επιφάνεια, με το σωστό crop, με το σωστό φως, με την καύλα που παρουσιάζεται σαν να έχει media kit και δικό της account manager. Ακόμα και η δίψα του βλέμματος πρέπει να μοιάζει σαν να έχει PR team. Να μη στάζει. Να μη βρομά. Να μη θυμίζει ότι η επιθυμία, όταν εμφανίζεται στ’ αλήθεια, δεν έρχεται με deck. Έρχεται λοξά. Με ύφασμα που κόβει στη βουβωνική χώρα, με τζιν χαμηλωμένο μισό πόντο πιο κάτω απ’ όσο σηκώνει η “αξιοπρέπεια” του app, με δέρμα που κολλάει, με ένα λάστιχο που λες κι ανοίγει ένα μικρό πρόστυχο στόμα και από κάτω μια σκοτεινή λωρίδα τρίχας που ακυρώνει ολόκληρο το σκηνικό. Ένα τόσο δα τσουλούφι, κι όλο το οικοδόμημα της λείας επιφάνειας αρχίζει ξαφνικά να μοιάζει με νευρικό ψέμα.
Εκεί ακριβώς αρχίζει η ομορφιά της πουτσότριχας. Όχι ως σύμβολο. Ως προσβολή. Ως μικρός σαρκικός λεκές πάνω στην καθαριότητα της ροής. Η πουτσότριχα δεν ζητά έγκριση. Δεν λέει «κοιτάξτε με, είμαι empowering». Λέει κάτι πολύ πιο άχρηστο για το marketing department της επιθυμίας: είμαι εδώ και χαλάω τη γραμμή. Είμαι εδώ και θυμίζω ότι το σώμα δεν είναι λογότυπο, δεν είναι preset, δεν είναι η ευγενική beta εκδοχή της επιθυμίας σου. Είναι σώμα. Με υφή. Με κακούς τρόπους. Με εκείνη τη προστυχιά που δεν θα γίνει ποτέ keynote presentation.
Και φυσικά είναι camp. Όχι επειδή γελάμε με την τρίχα. Επειδή η ίδια η σκηνή ξέρει πόσο γελοίο είναι το αντικείμενο του σκανδάλου. Μια τρίχα. Μια λωρίδα. Μια σκιά πάνω από το παντελόνι. Και παρ’ όλα αυτά, εκεί σκαλώνει ολόκληρη η ηθική της ψηφιακής καθαριότητας σαν βερμούδα ένα νούμερο μικρότερη. Ο κόσμος αντέχει πρόθυμα πρόσωπα φτιαγμένα σαν AI renders. Αντέχει κορμιά τόσο λεία που μοιάζουν με εκθέματα ενός νέου luxury φασισμού. Αντέχει όλη αυτή τη νεκροφιλία της τέλειας επιφάνειας. Αλλά μια σκοτεινή λωρίδα τρίχας τον κάνει να σαστίζει. Γιατί εκεί τελειώνει η άνεση της αφαίρεσης. Υπάρχει το κάτω μέρος του ανθρώπου. Το μέρος που δεν σηκώνει corporate language, δεν θέλει να γίνει content pillar, δεν ενδιαφέρεται να είναι inspirational. Το μέρος που λέει, με τον πιο αληθινό τρόπο, ότι είμαστε ακόμα κρέας.
Κι αυτό είναι που μου φαίνεται σχεδόν τρυφερό μέσα στην πλήξη του σημερινού internet. Όχι η απελευθέρωση. Βαριέμαι αυτή τη λέξη. Η επιμονή. Η επιμονή του σώματος να κάνει φασαρία εκεί όπου το interface ζητά ησυχία. Να μη γίνει όμορφη μεταφορά ή σωστό panel discussion για το natural body. Να μείνει αυτό που είναι: μια μικρή σαρκική ανυπακοή πάνω στην κοιλιά της ροής.
Γι’ αυτό το bush posting δεν μου φαίνεται ούτε χαζό ούτε επιφανειακό. Μου φαίνεται ακριβώς τόσο λυσσασμένα ηλίθιο όσο χρειάζεται για να ξαναμπεί λίγη ζωή στην οθόνη. Μια ροή γεμάτη λείες προθέσεις χρειάζεται κάπου κάπου μια μικρή, τριχωτή βλασφημία. Όχι δήλωση. Όχι μανιφέστο. Μόνο μια σκοτεινή φούντα που ψιθυρίζει στο βλέμμα: η πουτσότριχα είναι ακόμα εδώ, αγάπη μου.
Η πουτσότριχα που δεν ντρέπεται δεν είναι trend. Είναι ο τελευταίος λεκές πραγματικότητας πάνω στο ατσαλάκωτο πουκάμισο του internet. Μια μικρή κηλίδα από δέρμα, ιδρώτα και σάρκα πάνω στη νέα θρησκεία της λείας επιφάνειας.
Και προσωπικά, ελπίζω να μην πλυθεί ποτέ
