Η ιστορία του Detroit: Become Human θέλει να αγγίξει κοινωνικά ζητήματα, όπως η κατάχρηση εξουσίας και ο διαχωρισμός. Με τη μόνη διαφορά ότι οι βασικοί ήρωές του είναι ανδροειδή, που πρέπει να κάθονται στο πίσω μέρος των λεωφορείων (εκεί που κάποτε στοιβάζονταν οι μαύροι) και στα οποία δεν επιτρέπεται η είσοδος σε πολλές εγκαταστάσεις της μητρόπολης.
Στο Ντιτρόιτ του Μίτσιγκαν, στο Ντιτρόιτ του 2038. Μια πόλη με μακρά ιστορία στο φυλετικό και κοινωνικό διαχωρισμό, μια πόλη που κάποτε οι Αφρο-Αμερικανοί βίωσαν ακριβώς τα ίδια είδη διακρίσεων όπως αυτά που βιώνουν τώρα στο παιχνίδι τα ανδροειδή.
Από την αρχή της ιστορίας καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει ένταση, επειδή τα ανδροειδή επηρεάζουν αρνητικά την αγορά εργασίας. Οι άστεγοι στους δρόμους δεν λένε απλά ότι πεινάνε, λένε ότι έχασαν τις δουλειές τους επειδή τα ρομπότ πήραν τη θέση τους. Μόνο που σε αυτό το νέο παιχνίδι παίζετε την ιστορία του από την οπτική γωνία των ανδροειδών και από την πρώτη στιγμή μαθαίνετε τα πολύπλοκα συναισθήματα της ανθρωπότητας προς εσάς.
Το Detroit: Become Human θα μπορούσε να είναι πολλά: ένας μακρινός απόγονος μιας ιστορίας του Phillip K. Dick ή ακόμα και τρία διαφορετικά επεισόδια ενός διαδραστικού Black Mirror. Στην πραγματικότητα είναι μια προσπάθεια να δοκιμάσει μια διαφορετική πρόταση η βιομηχανία βίντεο παιχνιδιών. Αλλά, βασικά, μια προσπάθεια να δουν οι δημιουργοί του εάν οι άνθρωποι θέλουν να «διασκεδάζουν» ενώ σκέφτονται, ταυτόχρονα, σοβαρά κοινωνικοπολιτικά θέματα.
Κάποιοι υπερ-πλούσιοι έχουν αγκαλιάσει τα ρομπότ και τα έχουν βάλει με ευκολία στη ζωή τους. Την ίδια ώρα, άλλοι διαμαρτύρονται για την ύπαρξή τους και καταφεύγουν σε βίαιες πράξεις εναντίον τους για να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους.
Άρα, ως ανδροειδή σε ένα φουτουριστικό Ντιτρόιτ δεν θα αισθάνεστε ασφαλείς να περπατάτε στο δρόμο, καθώς ποτέ δεν θα ξέρετε ποιον θα συναντήσετε στο δρόμο σας και εφόσον υπάρχει μια συνεχής υπενθύμιση της θέσης σε αυτόν τον κόσμο.
Αλλάζοντας δρόμους στις ιστορίες των ηρώων, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με επιλογές ζωής ή θανάτου, οι οποίες μερικές φορές, σας δίνουν περιορισμένο χρόνο για να πάρετε την επόμενη απόφαση, που με τη σειρά της θα σας ξεκλειδώσει καινούργια μονοπάτια στην πλοκή της ιστορίας. Πρέπει η Kara να μπει μπροστά και να προστατέψει την μικρή Alice όταν ο πατέρας της τη χτυπάει και τη σπρώχνει; Πρέπει ο Connor να σώσει ή να θυσιάσει ένα «αποκλίνον» ανδροειδές στο όνομα της αποστολής του; Ο Markus είναι ένας ιδεολόγος ειρηνιστής ή ένας βίαιος ηγέτης της επανάστασης των ανδροειδών;
Αυτές οι αποφάσεις πρέπει να παρθούν από τον παίκτη, μέσω των κατάλληλων κουμπιών, σε μικρό χρονικό διάστημα. Οι ισχυρές εικόνες, όπως οι πολιτικές αναταραχές και οι διαδηλώσεις στις πλατείες των εμπορικών κέντρων του Ντιτρόιτ, χάνουν συχνά τη σημασία τους και γίνονται γρήγορα γεγονότα ταχείας εξέλιξης υπό την πίεση του χρόνου και το πάτημα των κουμπιών.
Αυτά τα γεγονότα και οι συνδυασμοί καταλήγουν να γίνονται ένα τέχνασμα, συχνά αβέβαιο. Γιατί αυτές οι αστραπιαίες αποφάσεις σε κάθε στιγμιότυπο, στοχεύουν στο να μας κρατήσουν σε εγρήγορση, και όχι τόσο στο να αλλάξουν την ιδεολογική μας θέση. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουμε τον απαιτούμενο χρόνο για μια, μικρή έστω, ενδοσκόπηση.
Οι τρεις βασικοί ήρωες, τα τρία ανδροειδή, είναι σύγχρονοι σκλάβοι της ανθρωπότητας. Καλώς ή κακώς. Ενσωματώνουν το καθένα μια ξεχωριστή πλευρά των μεγάλων θεμάτων που θίγει το «Detroit: Become Human». Οι προκαταλήψεις εναντίον των ανδροειδών, τα οποία οι άνθρωποι βλέπουν ως μηχανές που παίρνουν τις δουλειές τους, είναι η γραμμή της ιστορίας του Connor.
Η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση των παιδιών είναι χαραγμένη στο μονοπάτι της Kara - μια υποβιβασμένη ανάθεση, αν σκεφτεί κανείς ότι η Kara είναι ο μοναδικός γυναικείος χαρακτήρας και τόσο η ίδια όσο και η μικρή Alice που προστατεύει, αντιμετωπίζονται ως de facto θύματα.
Ο Markus, ωστόσο, κουβαλάει το βαρύτερο φορτίο του παιχνιδιού, αυτό της ηθικής, αν και οι επιλογές του συχνά τον μεταφέρουν σε μια τηλεοπτική σφαίρα που θυμίζει sitcom επιστημονικής φαντασίας των 80s.
Μέσα στο «Jericho», ένα πλοίο φάντασμα που στέκεται ξεχασμένο στο λιμάνι του Ντιτρόιτ, ο Markus θα βρει τους φυγάδες συντρόφους του, όλα κακοποιημένα ανδροειδή που δραπέτευσαν από την ανθρώπινη φρίκη των αφεντικών τους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Κάποιο, βαριά χαλασμένο ανδροειδές, θα του πει «με είχαν δέσει πίσω από το αυτοκίνητο και με έσερναν στο δρόμο. Το έκαναν μόνο για να διασκεδάσουν».
Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι τα ανδροειδή βγάζουν στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό του ανθρώπου, ή πιο εύστοχα, ενισχύουν τα αρνητικά χαρακτηριστικά του. Απληστία. Μνησικακία. Βία. Ο δημιουργός αυτού του διαδραστικού δράματος, ο David Cage, έχει στήσει έτσι το σκηνικό του ώστε να είστε εξαρχής με την πλευρά των αδυνάτων.
Στην ιστορία που έχει στήσει φαντάζεται πώς οι άνθρωποι μπορούν να καταχραστούν την τεχνολογία σε σημαντικά θέματα που βασανίζουν την κοινωνία μας: τα ίσα δικαιώματα, η κλιματική αλλαγή, η κατάχρηση εξουσίας. Καθ 'όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, καθώς χειρίζεστε τις ζωές των τριών ανδροειδών, τα βλέπετε που αρχίζουν να αναπτύσσουν συναισθήματα και να αποκτούν την ικανότητα να εναντιώνονται στον προγραμματισμό τους. Δηλαδή, να εξανθρωπίζονται.
To κάθε ανδροειδές ανήκει σε κάποιον άνθρωπο. Οι ιστορίες τους τρέχουν παράλληλα και όλοι αυτοί οι χαρακτήρες, άνθρωποι και μηχανές, έχουν ευκαιρίες να δημιουργήσουν σχέσεις, να πάρουν δύσκολες αποφάσεις ή να πεθάνουν με βάση την αφθονία των επιλογών που προσφέρει το παιχνίδι.
Στο τέλος κάθε κεφαλαίου εμφανίζεται ένα διάγραμμα ροής όλων των πιθανών παραλλαγών της ιστορίας και αυτό που είναι εντυπωσιακό, είναι τα πόσα διαφορετικά πράγματα μπορούν να συμβούν ανάλογα με τις αποφάσεις που θα πάρει ο κάθε παίκτης. Αυτό σημαίνει, ότι ο κάθε ένας από εμάς θα τρέξει την ιστορία διαφορετικά, θα παίξει το παιχνίδι με τον δικό του τρόπο.
Ένα μικρό παράδειγμα μιας μεγάλης απόφασης είναι όταν η Kara θέλει να προστατέψει την μικρή Alice από τη βροχή και το κρύο. Μπορεί να κλέψει χρήματα για να μείνει σε ένα ξενοδοχείο, μπορεί να βρει ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, μπορεί να σπάσει ένα αυτοκίνητο.
Ανάλογα με τις επιλογές σας θα βρεθείτε σε διαφορετικά σενάρια με περισσότερες δύσκολες αποφάσεις. Η πλοήγηση σε αυτό το συναρπαστικό και ταυτόχρονα τρομακτικό κόσμο στο τέλος θα αντικατοπτρίζει μόνο τις δικές σας πράξεις. Οι διπλανοί σας μπορεί να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.
Το Detroit: Become Human θα μπορούσε να είναι πολλά, ένας μακρινός απόγονος μιας ιστορίας του Phillip K. Dick ή ακόμα και τρία διαφορετικά επεισόδια ενός διαδραστικού Black Mirror.
Βέβαια, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια προσπάθεια να δοκιμάσει η βιομηχανία βίντεο παιχνιδιών μία διαφορετική πρόταση Βασικά, όμως, είναι μια προσπάθεια να δουν οι δημιουργοί του εάν οι άνθρωποι θέλουν να «διασκεδάζουν» ενώ ταυτόχρονα τους απασχολούν σοβαρά κοινωνικοπολιτικά θέματα.
Η εμπορική πορεία του θα μιλήσει για το τελευταίο. Εμείς το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πώς πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό παιχνίδι με προσεγμένο σενάριο, καλό καστ και έξυπνο χειρισμό, που αξίζει την προσοχή σας αν έχετε βαρεθεί να εξοντώνεται τέρατα σε φανταστικούς κόσμους ή να τρέχετε σε ατελείωτους λαβυρίνθους με χιλιάδες ζόμπι να σας κυνηγούν.
Συμπερασματικά, αν το «Detroit: Become Human» σου έδινε λίγο παραπάνω χρόνο να επεξεργαστείς τα μηνύματα που θέλει να περάσει - γιατί όλα δυστυχώς συμβαίνουν πολύ γρήγορα- θα μιλάγαμε για ένα από τα αριστουργήματα της σύγχρονης τεχνολογικής διασκέδασης.
Το Detroit: Become Human της Quantic Dream κυκλοφορεί αποκλειστικά στο PS4.
σχόλια