Το ρωσικό δίκτυο για τα δικαιώματα της LGBTQI+ κοινότητας (Russian LGBT Network) έδωσε τη Δευτέρα στη δημοσιότητα μία έκθεση για τις μαζικές απαγωγές και τις δολοφονίες ομοφυλόφιλων αντρών στην Τσετσενία.
Σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποίησαν και τις 33 μαρτυρίες που συνέλεξαν από επιζήσαντες, τα μέλη της ΜΚΟ εικάζουν ότι δεκάδες άνθρωποι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου ή δολοφονήθηκαν.
Οι ίδιοι πιστεύουν, ακόμη, ότι οι διώξεις συνεχίζονται παρά το γεγονός πως οι αρχές της χώρας έχουν γίνει πιο προσεχτικές μετά την πίεση που δέχονται από τη διεθνή κοινή γνώμη.
Οι περισσότερες από τις μαρτυρίες της έκθεσης, ακριβώς όπως και με την αντίστοιχη έκθεση του Διεθνούς Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, επιβεβαιώνουν την παρουσία και τη συμμετοχή του προέδρου του τσετσενικού κοινοβουλίου, Magomed Daudov στους βασανισμούς των ομοφυλοφίλων.
Αλλά δεν ήταν ο μόνος πολιτικός που έδινε το παρών καθώς σχεδόν όλα τα θύματα αναγνώρισαν τόσο τον Aiub Kataev, υπουργό Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας της πόλης Αργκούν (σ.σ. εκεί όπου επανειλημμένως έχει αναφερθεί πως βρίσκονται οι μυστικές φυλακές για τους ομοφυλόφιλους), όσο και τον Abuzaid Vismuradov, επικεφαλής της ειδικής μονάδας κρούσης (Special Division of First Responders).
Ένα από τα θύματα, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ανέφερε στην έκθεση: «Μία μέρα, όλοι οι συγγενείς μου ενημερώθηκαν για τη σύλληψή μου. Ο "άρχοντας" (σ.σ το υποκοριστικό του Daudov) ήρθε να μας βρει και όλοι σταθήκαμε μπροστά του γονατισμένοι. Ο "άρχοντας" μάς πλησίασε, έβγαλε φωτογραφίες με το κινητό του και μας ρώτησε αν ήμασταν gay. Έπρεπε να απαντήσουμε "ναι". Όλο αυτό έγινε μπροστά στους συγγενείς μας. Ο "άρχοντας" απευθύνθηκε προς το μέρος τους, λέγοντας ότι δυσφημούμε τη χώρα και τις οικογένειες μας. Τους είπε πως αν τιμούν τις παραδόσεις, πρέπει να μας σκοτώσουν. Αλλά και πως αν το έκαναν, δεν θα τους τιμωρούσαν γι΄αυτό».
Οι ακτιβιστές υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτιμούν ότι υπήρξαν τρία κύματα διώξεων εναντίον μελών της LGBTQI+: η πρώτη ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2016 και συνεχίστηκε μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο. Το δεύτερο κύμα διώξεων έλαβε χώρα από τον Μάρτιο του 2017 έως τον Μάιο, τον Ιερό Μήνα του Ραμαζανιού. Τελικώς, το τρίτο κύμα ξεκίνησε όταν τελείωσε το Ραμαζάνι και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
«Με έριξαν στο δάπεδο και με έδειραν», ομολογεί ένα άλλο θύμα. «Με χτύπησαν στο στήθος και στο πρόσωπο με τα πόδια τους και μου κοπάνησαν το κεφάλι στο έδαφος. Ένας από αυτούς είπε: "Μην τον χτυπάτε μέχρις ότου περιέλθει σε κατάσταση σοκ γιατί σ' εκείνο το σημείο θα σταματήσει να νιώθει πόνο. Δεν το θέλουμε αυτό". Με φώναζαν με γυναικεία ονόματα και προσφωνήσεις και απαιτούσαν να μάθουν τα ονόματα άλλων ομοφυλοφίλων που ήξερα. Με απείλησαν ότι θα με σκοτώσουν αν δεν το κάνω».
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας του δικτύου, όσοι κρατούνταν στις φυλακές αντιμετωπίζοντας κατηγορίες σχετικές με εμπόριο ναρκωτικών ή τρομοκρατία είχαν καλύτερη αντιμετώπιση απ' όσους κατηγορούνταν για ομοφυλοφιλία. Αυτή η καλύτερη μεταχείριση σήμαινε πιο θρεπτική διατροφή και κρεβάτια. Οι ομοφυλόφιλοι κρατούμενοι αναγκάζονταν να κοιμούνται μόνο για τρεις ώρες σε τσιμεντένιο δάπεδο χωρίς να έχουν πρόσβαση σε τουαλέτα. «Οι περισσότεροι από τους τρόφιμους των φυλακών έκαναν χρήση του προνομίου να βασανίζουν και να παρενοχλούν τους ομοφυλόφιλους, αλλά ορισμένοι ήταν πιο συμπονετικοί και μοιράζονταν το φαγητό μαζί τους», επισημαίνει η έκθεση.
«Μας έβαζαν να ξαπλώνουμε μπρούμυτα στο δάπεδο και κάθε άτομο που βρισκόταν στο κελί μας χτυπούσε με έναν σωλήνα. Καθώς περνούσε η βδομάδα, σχεδόν 18 άτομα της LGBTQI+ της κοινότητας είχαν φτάσει να κρατούνται στις φυλακές και να βασανίζονταο. Ο νεότερος ήταν 17 ετών και ο μεγαλύτερος 47. Δεν μας επέτρεπαν να πλυθούμε. Ορισμένοι από τους τρόφιμους είχαν ανοιχτές πληγές και το κελί μύριζε σαν σάπιο κρέας».
Με την παρότρυνση των αρχών, αρκετές οικογένειες προέβησαν σε «εγκλήματα τιμής», σκοτώνοντας μέλη που είχε αποκαλυφθεί ότι ήταν ομοφυλόφιλοι. Το ρωσικό δίκτυο για τα δικαιώματα των LGBTQI+ δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει τον ακριβή αριθμό αυτού του είδους των δολοφονιών.
Αυτού του είδους τα περιστατικά επιβεβαιώνονται από τις μαρτυρίες των επιζώντων: «ένας νεαρός άντρας συνελήφθη από στρατιωτικούς το Μάρτιο. Φυλακίστηκε στην πόλη Αργκούν. Ο πατέρας και ο θείος του ήρθαν να τον δουν. Οι αρχές τους έβαλαν να ακούσουν τις ηχογραφημένες συνομιλίες που επιβεβαίωναν πως ήταν ομοφυλόφιλος. Οι συγγενείς απάντησαν ότι θα τον τιμωρούσαν οι ίδιοι. Τον πήραν στο δάσος και τον έθαψαν χωρίς κηδεία».
Παραδόξως, στις μαρτυρίες τους τα θύματα δεν κατηγόρησαν τους συγγενείς τους - τους γονείς, τα αδέρφια ή όποιον άλλο τους απείλησε με θάνατο.
Αξίζει να σημειωθεί πως μέχρι σήμερα, το δίκτυο έχει καταφέρει να φυγαδεύσει από την Τσετσενία 64 ανθρώπους. 30 από αυτούς μεταφέρθηκαν εκτός Ρωσίας. Ωστόσο, η πλειοψηφία των ομοφυλοφίλων παραμένει στη χώρα, αδυνατώντας να ξεφύγει από τη διαρκή παρακολούθηση και πίεση του κράτους.
Ακολουθεί ένα φιλμ που έφτιαξε το δίκτυο με τη συγκλονιστική μαρτυρία ενός ομοφυλόφιλου Τσετσένου:
σχόλια