Θα είχε σίγουρα ενδιαφέρον μια διερευνητική, ρεαλιστική, στεγνή τηλεοπτική σειρά μυθοπλασίας με θέμα τα πάσης φύσεως άδυτα και άβατα του Βατικανού. Ο Νεαρός Πάπας - νεαρός για πάπας, όπως ξεκαθαρίζεται από την αρχή, για κοινός θνητός μεσήλικας πλέον, τρία χρόνια μεγαλύτερος μάλιστα από την πραγματική ηλικία του 44χρονου πρωταγωνιστή Τζουντ Λο – δεν είναι αυτή η σειρά. Ούτε έχει καμιά σχέση με το σαρκαστικό, ψιλομπουφονικό ύφος και την προσγειωμένη διαχείριση του θέματος στην ταινία του Νάνι Μορέτι, Έχουμε Πάπα (2011). Το δημιούργημα του Πάολο Σορεντίνο έχει άλλες προτεραιότητες και φιλοδοξίες, αισθητικού, ακόμα και μεταφυσικού χαρακτήρα κυρίως, αλλά συγχρόνως και μια πεισματική διάθεση να φανταστεί πώς πραγματικά είναι να ανήκει κανείς στα βαριά ιδρυματοποιημένα, υψηλά κλιμάκια (και ειδικά στο υψηλότερο) αυτού του χρυσού μαυσωλείου, αυτού του πανίσχυρου όσο και ευάλωτου κράτους εν κράτει. Και συχνά - στα εντυπωσιακά κάδρα και ταμπλό που στήνει ο Σορεντίνο, στην ονειρική ατμόσφαιρα, στην αίσθηση λυτρωτικής εγκατάλειψης της βαρύτητας που σου αφήνει κάποιες στιγμές, στο υποβλητικό mood που σπανίως χαλαρώνει - το δέος υπερτερεί της αποστροφής. Μπορεί να πει κανείς ότι τα κονκλάβια του Βατικανού σαφώς και δεν πρόκειται να «αφορήσουν», ούτε καν να αποδοκιμάσουν μια σειρά που δεν έχει καμιά όρεξη να καταγγείλει ή να σοκάρει, από την άλλη είναι βέβαιο ότι δεν θα έχουν καμιά ιδέα του πώς να την εκλάβουν.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ SLIDESHOW
Ο Λένι / Πίος XVIII, όπως τον ενσαρκώνει (εξαιρετικά – όλη η σειρά είναι ραμμένη πάνω του) ο Τζουντ Λο, είναι ο Πάπας ως Ρίπλεϊ, με κάποια από τα μακιαβελικά ένστικτα του Φρανκ Άντεργουντ από το House of Cards, αλλά και μια σύγχρονη αντίληψη ενός επιμελώς υπολογισμένου αντι – μάρκετινγκ: παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζει πως είναι ενδεχομένως πιο ωραίος κι από τον Χριστό («αυτό όμως ας μείνει μεταξύ μας»), επιθυμεί να κυριαρχήσει μέσω του φόβου και της σκιάς, μέσω της μυστηρίου και της διεγερτικής αφάνειας.
Μια κάποια φρίκη θα την έφαγαν βέβαια και μάλιστα με το καλημέρα: η σειρά ξεκινάει με την παραισθητική σκηνή που δείχνει το νέο Πάπα να αναδύεται μέσα από ένα τεράστιο σωρό από κοιμισμένα γυμνά βρέφη. Αυτός είναι ο Άγιος Πατέρας Πάπας Πίος XIII: νέος, φιλόδοξος, εκκεντρικός, καπνιστής, σκοταδόψυχος, μυστικοπαθής, αντικοινωνικός, ενδεχομένως κοινωνιοπαθής και ακραία νεοσυντηρητικός (ακριβώς το αντίθετο δηλαδή του πραγματικού, τρέχοντος Πάπα Φραγκίσκου), αντί για την φωτογενή χαμογελαστή μαριονέτα που υπολόγιζαν οι Καρδινάλιοι οι οποίοι συνωμότησαν υπέρ της εκλογής του. Θα έπρεπε να το είχαν σκεφτεί πριν ορίσουν επίσημο εκπρόσωπο του Κυρίου κάποιον που ονομάζεται Λένι Μπελάρντο, γεννήθηκε στο Μπρούκλιν και μεγάλωσε με τη φροντίδα της Αδελφής Μαρίας (η οποία τώρα έχει τη μορφή της Νταϊάν Κίτον, έχει διοριστεί από τον ίδιο ως ειδική σύμβουλος της Αγίας Έδρας και μέσα από τα ράσα της καλόγριας, φοράει ένα τοπ που γράφει «Είμαι παρθένα – αλλά αυτό είναι παλιό t-shirt») στο ορφανοτροφείο που τον εγκατέλειψαν οι χίπιδες γονείς του. Ο Λένι / Πίος XVIII, όπως τον ενσαρκώνει (εξαιρετικά – όλη η σειρά είναι ραμμένη πάνω του) ο Τζουντ Λο, είναι ο Πάπας ως Ρίπλεϊ, με κάποια από τα μακιαβελικά ένστικτα του Φρανκ Άντεργουντ από το House of Cards, αλλά και μια σύγχρονη αντίληψη ενός επιμελώς υπολογισμένου αντι – μάρκετινγκ: παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζει πως είναι ενδεχομένως πιο ωραίος κι από τον Χριστό («αυτό όμως ας μείνει μεταξύ μας»), επιθυμεί να κυριαρχήσει μέσω του φόβου και της σκιάς, μέσω της μυστηρίου και της διεγερτικής αφάνειας. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ο ίδιος, θέλει να γίνει ο «Σάλιντζερ / Κιούμπρικ / Banksy / Daft Punk των Παπών».
Όσοι, όπως ο γράφων, είχαν ενθουσιαστεί με την ακροβατική ισορροπία μεταξύ στυλ και ουσίας στο Il Divo και με την ιδιοσυγκρασιακή γενναιοψυχία του This Must Be the Place (Εκεί που χτυπά η καρδιά μου) για να απογοητευτούν κατόπιν με την υπερτροφική Τέλεια Ομορφιά και κυρίως με την προκλητικά ανούσια Νιότη, μπορούν να αναθαρρήσουν πιστεύω. Όχι ότι δεν του φεύγουν του Ιταλού κάποιες πληθωρικές αισθητικά, φελινικά ματαιόδοξες και άστοχες τελικά πινελιές εστέτ συμβολισμού, αλλά είναι σπάνιες σε μια σειρά την οποία γράφει (στα αγγλικά) και σκηνοθετεί κάθε επεισόδιο. Respect. Πρόκειται για την πρώτη «ευρωπαϊκή» μεγάλη σειρά (από την Ιταλική εταιρεία παραγωγής Wildside με τα κανάλια Sky, Canal Plus και το αμερικανικό HBO, που θα προβάλλει τη σειρά στην Αμερική τον ερχόμενο Γενάρη, να μοιράζονται το κόστος των 45 εκατομμυρίων δολαρίων) του πρόσφατου παρελθόντος που ανταγωνίζεται πραγματικά τις πιο εξέχουσες αμερικάνικες. Ακόμα και το – τυπικά για έργο του Σορεντίνο – καλόγουστο και καθόλου διακριτικό (αν δεν σου αρέσει, μπορεί να έχεις προβλήματα με τη σειρά) soundtrack μοιάζει αλάνθαστα «ευρωπαϊκό», είτε είσαι Έλληνας είτε Ιταλός, Γερμανός ή Σκανδιναβός, είτε πρόκειται για τις ambient ηλεκτρονικές βινιέτες που κορυφώνουν την ένταση είτε για διαχρονικά ευρω-χιτ ευρείας γκάμας από το «Melancolia in Settembre» με τον Peppino Di Capri ως το «I Can’t Escape Myself» των Sound.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ TRAILER
