Η Peggy Guggenheim, απόγονος μιας οικογένειας με αμύθητη περιουσία και περίοπτη θέση στους κοσμικούς κύκλους του 20ου αιώνα, από πολύ νεαρή ηλικία βρέθηκε στο μάτι του δημιουργικού κυκλώνα της σύγχρονης τέχνης. Ταξίδευε ανά τον κόσμο προωθώντας καλλιτέχνες στους οποίους πίστευε, ξεγλυστρώντας από τα δεινά δύο παγκοσμίων πολέμων και συνάπτοντας περιστασιακές σχέσεις όποτε και με όποιον της κάπνιζε. Ήταν η απόλυτη ενσάρκωση της σύγχρονης γυναίκας, με τα όλα της (συν μία κακή ρινοπλαστική). Η Peggy υπήρξε μια επαναστάτης που άλλαξε τον ρου της ιστορίας της τέχνης.
Στο νέο της ντοκυμαντέρ Peggy Guggenheim: Art Addict, η κινηματογραφίστρια Lisa Immordino Vreeland παρουσιάζει την Peggy ως μία σκανδαλώδη μοιραία γυναίκα του καλλιτεχνικού κόσμου και οραματίστρια που ενέπνευσε τις ζωές καλλιτεχνών όπως ο Max Ernst (τον οποίο και παντρεύτηκε), ο Jackson Pollock(τον οποίο ανακάλυψε και τον μετέτρεψε σε ίνδαλμα) και πολλών άλλων.
Η Peggy Guggenheim υπήρξε μοναδική. Από μικρή ηλικία αποφάσισε ότι ήθελε να δημιουργήσει την δική της ταυτότητα. Ξύρισε τα φρύδια της, είχε εραστές χωρίς να κρύβεται και εδραίωσε την απόλυτη ανεξαρτησία της μετακομίζοντας στο Παρίσι στα 1920's όπου μπορούσε να ζήσει όπως ήθελε. Μια πραγματικά μοντέρνα γυναίκα.
Εν έτει 1978 – 1979 η Jacqueline Bograd Weld πέρασε δύο ολόκληρα καλοκαίρια συζητώντας με την Peggy και παίρνοντας συνεντεύξεις από ακόμα 200 άτομα για να γράψει το βιβλίο της Peggy: The Wayward Guggenheim, την μοναδική βιογραφία που κυκλοφόρησε με την άδεια της ιδίας. Η Lisa Immordino Vreeland που είχε αποκτήσει τα δικαιώματα για το βιβλίο, κατά την διάρκεια της έρευνας της ανακάλυψε τις μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις στο υπόγειο της Bograd Weld. Ήταν ένας θησαυρός καθώς επρόκειτο για τις μακροσκελέστερες συνεντεύξεις που έδωσε ποτέ η Peggy και φυσικά αποτέλεσαν τον σκελετό του ντοκυμαντέρ. Εκεί η Peggy αφηγείται η ίδια πως επαναστάτησε στην αυστηρή ανατροφή και τους κανόνες που της επέβαλλαν η κοινωνική θέση και οι Γερμανίδες νταντάδες, διανθίζοντας την με ελάχιστες από τις άπειρες εκκεντρικότητες των Seligman που ήταν η οικογένεια της μητέρας της.
Η φαινομενικά ρόδινη ζωή της όμως σημαδεύτηκε από αρκετά τραγικά περιστατικά. Ο πνιγμός του πατέρα της στον Τιτανικό, ο θάνατος του εραστή της και η πτώση των δύο ανηψιών της από τον ταράτσα του Surrey Ηotel πιθανά οι αιτίες που την έκαναν να αναζητήσει παρηγοριά στην τέχνη και να διοχετεύσει την αγάπη της στα έργα και την συλλογή της.
Η Peggy Guggenheim υπήρξε μοναδική. Από μικρή ηλικία αποφάσισε ότι ήθελε να δημιουργήσει την δική της ταυτότητα. Ξύρισε τα φρύδια της, είχε εραστές χωρίς να κρύβεται και εδραίωσε την απόλυτη ανεξαρτησία της μετακομίζοντας στο Παρίσι στα 1920's όπου μπορούσε να ζήσει όπως ήθελε. Μια πραγματικά μοντέρνα γυναίκα. Όταν το 1946 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της με τίτλο Out of This Century οι συγγενείς της αναφέρονταν σε αυτή ως Out of Her Mind και προσπάθησαν να αγοράσουν κάθε αντίτυπο του βιβλίου στη Νέα Υόρκη για να βγει εκτός κυκλοφορίας. Προφανώς δεν θαύμαζαν το θάρρος της να δημοσιεύσει ένα βιβλίο οπου μαζί με τις εμπειρίες της από την σημαντικότατη αυτή περίοδο για την σύγχρονη τέχνη ανέφερε και όλους τους εραστές της.
Συν τω χρόνω η θέση και η προσφορά της στον χώρο της τέχνης αναγνωρίστηκε και έχει πάψει να θεωρείται μια γραφική περσόνα. Δικαίως μάλιστα, καθώς αποτελεί μία από τις ελάχιστες προσωπικότητες στον χώρο της ιστορίας της τέχνης που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις ζωές τόσων πολλών καλλιτεχνών σε τόσες διαφορετικές χώρες. Εξερεύνησε τον κόσμο της τέχνης στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και Βενετία, ήξερε να διακρίνει τους μεγάλους καλλιτέχνες και τους στήριζε παίζοντας με τους δικούς της κανόνες. Ακριβώς όπως και στην προσωπική της ζωή.
Η Peggy έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ζωή και το έργο πολλών καλλιτεχνών όμως εκείνον που θεωρούσε πνευματικό της παιδί ήταν ο Pollock. Τον στήριξε ώστε να δημιουργήσει τα έργα του με πραγματική ελευθερία και όταν οργανώθηκε η πρώτη εκθεση του στο Museo Correr στην Βενετία είχε πει: «Θυμάμαι την υπέρτατη χαρά που ένιωθα καθώς καθόμουν στην Piazza San Marco και κοιτούσα τους πίνακες να λάμπουν μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα του μουσείου, ήταν σαν να τοποθετείται ο Pollock ιστορικά εκεί που άνηκε, ως ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής μας που είχε κάθε δικαίωμα να εκθέτει το έργο του σε αυτό το μεγαλειώδες σκηνικό.»
Στην δική της επίδραση αποδίδεται και η στροφή των ζωγράφων Lucio Fontana και Alberto Burri στους μεγάλους καμβάδες όταν με την συμβολή της εκτέθηκαν για πρώτη φορά στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1948 μεγάλα έργα του Pollock και έγχρωμα έργα του Kandinsky. Ως τότε τα είχαν δει μόνο ασπόμαυρα τυπωμένα σε περιοδικά. Πέντε χρόνια νωρίτερα στην έκθεση της Exhibition of Collage ο Robert Motherwell χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το μέσο που θα τον καθιέρωνε. Επίσης δεν είναι ευρέως γνωστό ότι η πρώτη έκθεση στην οποία συμμετείχε ο Lucian Freud ήταν σε μία έκθεση παιδικής τέχνης στην γκαλερύ της στο Λονδίνο.
Μπορεί να μην ήταν μια παραδοσιακή φεμινίστρια αλλά η Peggy Guggenheim ενσάρκωνε τα φεμινιστικά ιδεώδη στον τρόπο που ζούσε και εργαζόταν. Με την έκθεση 31 Women το 1943 διοργάνωσε την πρώτη έκθεση αφιερωμένη αποκλειστικά σε γυναίκες καλλιτέχνες από όλη την Αμερική με έργα των Louise Nevelson, Leonor Fini, Frida Kahlo, Dorothea Tanning, Gypsy Rose Lee, και της κόρης της Pegeen Vail.
Στο τέλος της ταινίας ο Larry Gagosian λέει πως η συλλογή της την κατέστησε αθάνατη. Το όραμα μιας γυναίκας που λάτρευε την τέχνη ήταν να δημιουργήσει μια συλλογή για να την μοιραστεί με τον κόσμο. Κι αυτή είναι σαφώς μια πράξη αθανασίας.
