ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ από τότε που το MeToo μπήκε στη ζωή μας ως ένα «ξενόφερτο κίνημα» δημόσιας καταγγελίας σεξουαλικών παρενοχλήσεων μέσα από τις ανατριχιαστικές αφηγήσεις της oλυμπιονίκη Σ. Μπεκατώρου. Όμως η οικειοποίηση και η παραδοχή αυτού του τόσο κοινού –όπως αποδείχτηκε– στην ελληνική πραγματικότητα βιώματος στη δημόσια σφαίρα, στα κοινωνικά κινήματα και στις παρέες εξέλιξε τον άγνωστο αυτόν όρο σε όρο-ομπρέλα για κάθε έμφυλη εκδοχή ανισότητας. Απόπειρες βιασμών, βιασμοί, στημένες οντισιόν ακόμα και μισθολογικές ανισότητες καταγγέλθηκαν και ακολούθησαν τα ανάλογα cancel «επιφανών» ανδρών. Δικαστήρια και πρωτόδικες καταδίκες κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, ενώ αναμένονται τα εφετεία στις πιο πολύκροτες υποθέσεις (Π. Φιλιππίδης, Δ. Λιγνάδης).
Άνοιξαν στόματα, έκλεισαν σπίτια και κυρίως θέατρα, το ΜeΤoo έγινε hashtag, κουλτούρα, πολιτική θέση και αφορμή για μισογυνιστικό οχετό στα σόσιαλ μίντια.
«Καλά να πάθει», «προκαλεί», «γιατί τώρα;», ήταν και είναι το τρίπτυχο όσων αναλαμβάνουν να ξεπλύνουν τους θύτες· δεν είναι ισαποστακισμός, ούτε αντικειμενική δημοσιογραφία αυτό.
Οι γυναίκες που καταγγέλλουν την κακοποίησή τους εξακολουθούν να απολογούνται δημόσια για τις πράξεις των κακοποιητών τους.
Ακόμα και η τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Σακελλαροπούλου τάχθηκε υπέρ του κινήματος MeΤoo, όσο η υπουργός Πολιτισμού Λ. Μενδώνη δήλωνε «εξαπατημένη» από κάποιο ταλέντο.
Ολυμπιονίκες, ηθοποιοί, ακαδημαϊκοί και άνθρωποι της διπλανής πόρτας ενδυναμώθηκαν ακόμα και δεκαετίες μετά την κακοποίησή τους, cis γυναίκες και άνδρες, κουίρ άτομα όλων των ηλικιών χρησιμοποίησαν το βήμα της τηλεόρασης ή και των σόσιαλ μίντια και μοιράστηκαν «περήφανα» και επώδυνα το δικό τους MeΤoo.
Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας ερμήνευσαν τη χρονική στιγμή της καραντίνας ως αφορμή για ενδοσκόπηση και μνήμη. Όμως η καραντίνα έχει λήξει, έχουμε επιστρέψει στις ακόμα πιο απαιτητικές επαγγελματικές μας υποχρεώσεις – και σίγουρα στην πιο κακοπληρωμένη εκδοχή τους, εφόσον η ζωή στην Ελλάδα είναι πιο «ακριβή» από ποτέ. Οι καταγγελίες συνεχίζονται.
Οι άνθρωποι που εργάζονται στις ίδιες εκπομπές που πριν από πέντε χρόνια «ξεζούμιζαν» τα θύματα και τις υποθέσεις του MeΤoo, σήμερα με κροκοδείλια δάκρυα αφιερώνουν τηλεοπτικό χρόνο για να σχολιάσουν τη face mask της Ι. Τούνη ή την προσωπική ζωή της Α. Ηλιάδη σαν να ξεπέρασαν την άλλοτε δεδομένη αλληλεγγύη τους. Σαν να δικαιούνται να κρίνουν ένα θύμα με όρους και ρεπορτάζ που αποπροσανατολίζουν το κοινό από την ουσία και αποδυναμώνουν τις καταγγελίες ή ακόμα και τις καταδικαστικές αποφάσεις.
Οι γυναίκες που καταγγέλλουν την κακοποίησή τους εξακολουθούν να απολογούνται δημόσια για τις πράξεις των κακοποιητών τους.
Είναι δυνατόν να μην έχουν καταλάβει πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτήν που χρειάζεται ένα θύμα για να μοιραστεί με κάθε λεπτομέρεια και δημόσια την κακοποίησή του, ή απλώς όσο τα κανάλια δείχνουν επιείκεια εκεί που θα έπρεπε να δείχνουν τον δρόμο της εξόδου, διατηρούν το σπίτι τους «καθαρό»;
Παράλληλα και ως διά μαγείας αυτοπαρουσιάζεται ως ένας επαγγελματικός παράδεισος αυτοδημιούργητων βιοπαλαιστών στον οποίον το MeΤoo πέρασε αλλά δεν ακούμπησε. Πού είναι το MeΤoo των τηλεοπτικών καναλιών και των πολιτικών κομμάτων και ποια συμφωνία μεταξύ τους τα αφήνει στο απυρόβλητο;
Οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια πριν έκαναν σεξιστικά αστεία, ομοφοβικά και τρανσφοβικά σχόλια, γελούσαν on air με περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, θεωρούνται έως και σήμερα τηλεοπτικά ακέραιοι για να διαχειρίζονται συνεντεύξεις και καταγγελίες.
Προσπαθώντας πια να κανονικοποιήσουν μια «ζυγαριά ηθικής» ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα, όπου οι μεν προβάλλονται ως άνδρες οικογενειάρχες που ακόμα και μετά την καταδίκη τους «πρέπει» να επιστρέψουν σε μια κανονική ζωή, στο επάγγελμά τους, στη γειτονιά τους, ενώ τα θύματά τους «οφείλουν» να συνεχίσουν τη ζωή τους σεμνά και ταπεινά και να μην προκαλούν.
Οι δημοσιογράφοι και τα πάνελ που το 2021 ανέλαβαν τον ρόλο των θεματοφυλάκων, τώρα ξεστομίζουν ό,τι πιο λαϊκίστικο τους επιτρέπει η σκαλέτα της εκπομπής και η διανομή των ρόλων μεταξύ τους για να μην επιτρέψουν στα θύματα να χαρούν ούτε τη δικαίωσή τους.
Οι προσωπικές αντιπάθειες και το vitality γίνονται εργαλεία υποτίμησης του τραύματος και του στίγματος, ανάλογα με το αν και κατά πόσο το θύμα επιβιώνει, εργάζεται, συνεχίζει τη ζωή του.
Ο τηλεοπτικός χρόνος δεν αφιερώνεται στην επικύρωση του ΜeΤoo αλλά στην αμφισβήτησή του και την ακύρωσή του. Η παντοδύναμη δικαιοσύνη, την οποία τόσο συχνά επικαλούνται στις οθόνες μας όταν σχολιάζουν τα ρουσφέτια, τα σκάνδαλα των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και το «παρακράτος» που κανιβαλίζει τις ζωές μας, τους φαίνεται ανεπαρκής στις υποθέσεις ΜeΤoo και συνεχίζουν να λιθοβολούν τα θύματα στον τηλεοπτικό αέρα, ώσπου κάθε θύμα να καταστραφεί προσωπικά, οικονομικά, κοινωνικά ή να αυτοκτονήσει. Η τηλεόραση γίνεται το «πλυντήριο» του MeΤoo επιμένοντας να δίνει μεροκάματο στους λασπολόγους του, αρκεί να μη δώσει στα σκάνδαλα της κυβέρνησης τον ανάλογο τηλεοπτικό χρόνο και κινδυνεύσουν να κατηγορηθούν οι πολιτικοί που τα πασούμια τους κοστίζουν πιο ακριβά από τον βασικό μισθό των εργατών.
