ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ μάθουμε ποτέ τους πραγματικούς λόγους που η Νίκι Μινάζ έγινε MAGA, κι αν δεν αποφασίσαμε τι θα κάνουμε με τις playlists και αν θα την κάνουμε unfollow στα σόσιαλ και στις πλατφόρμες, τουλάχιστον μάθαμε πως πωλείται μια κάρτα αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων, με την οποία ενισχύεται οικονομικά το MAGA πρότζεκτ και εξαγοράζεται η πολιτογράφηση στις ΗΠΑ. Μάλιστα, κυκλοφορεί και αυθεντική και απομίμηση – θέλει προσοχή.
Τόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή στις ΗΠΑ του Τραμπ, που λέει και το άσμα, γιατί «το σύστημα έχει κι άλλα συστήματα φριχτά / σε κλείνει μες στη γυάλα / σε κόβει σε λεφτά»*, όσο η ICE σε ημερήσια διάταξη δολοφονεί, ξεσπιτώνει «παράνομα» ανήλικα με σχολικές τσάντες, συλλαμβάνει μαύρους δημοσιογράφους εν ώρα ρεπορτάζ και τραμπουκίζει ολόκληρες γειτονιές.
Πάντως, όσο περιμένω το μετρό στη στάση Βικτώρια, καπνίζοντας στα σκαλάκια με τις υπόλοιπες θεριακλούδες, παρατηρώ ότι εδώ, στην τουριστική όαση της Αθήνας, το διακύβευμα είναι ποιος έχει να πληρώσει €1,20 για εισιτήριο. Και αναρωτιέμαι πότε θα εκδοθεί και για εμάς τις λόκαλ βασανισμένες ψυχές μια «πράσινη κάρτα» για τα ενοίκια, τους λογαριασμούς ρεύματος, τις υπερχρεωμένες πιστωτικές, τα ωρομίσθια που από τον Απρίλη θα είναι €5,88 μεικτά –€4,65 καθαρά– και τελικά πόση ώρα εργαζόμαστε για να αγοράσουμε ένα εισιτήριο μετρό που κανείς μας δεν θέλει να πληρώσει κατά βάθος. Τόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, πιο φτηνή κι από έναν φραπέ στο χέρι.
Ως διά μαγείας η γενοκτονία στην Παλαιστίνη έπαψε να απασχολεί τον εγχώριο ανήσυχο καλλιτεχνικό κόσμο, τα συμβολικά καρπούζια εξαφανίστηκαν από τα ποστ του Instagram και η ίδια η Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, η πρώτη τρανς νικήτρια του διαγωνισμού, μας άφησε «ορφανές».
Ίσως γιατί τα βαγόνια είναι πάντα βρόμικα, τα καθίσματα σπασμένα, ασφυκτικά γεμάτα, ίσως γιατί τα λεωφορεία σχεδόν πάντα αργούν, ίσως γιατί τα τρόλεϊ μας αποχαιρετούν σιγά σιγά και αναρωτιέμαι, παρατηρώντας τους νεοδιορισμένους ένστολους αστυνομικούς να περιφρουρούν τη θέση του οδηγού στο 049 Ομόνοια-Πειραιάς, αν αυτό θα σημαίνει αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων ή αύξηση στους μισθούς των αστυνομικών ή αν είναι ένα είδος διυπουργικής κοινωνικής προσφοράς από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών σε συνεργασία με το Προστασίας του Πολίτη και στο εισιτήριο €1,20 συμπεριλαμβάνεται ως δώρο το κόστος της αστυνομικής φρουράς.
Προτού μπω στο gov.gr να ελέγξω αν η περιφρούρηση περιλαμβάνει και πυροσβέστες, γιατί ως Αθηναία φορολογούμενη έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου και θέλω να μπορώ να επιλέξω ποιος με φρουρεί, ρωτάω τον οδηγό αν συνέβη κάτι ή αν ανάμεσα στους επιβάτες βρίσκεται κάποιο σημαίνον πρόσωπο από αυτά που συνήθως φρουρούνται. Πλάκα θα έχει να κοιτάξω στη γαλαρία και να δω καμία Κίμπερλι με όλο το επιτελείο (νυχούδες, κομμώτριες), να μη νιώθω και τόση μοναξιά κάθε φορά που βγάζω το καθρεφτάκι μου για να φρεσκάρω το λιπ γκλος μου. Μάλλον θα μας πάνε με το ζόρι να παρακολουθήσουμε την ταινία Melania, αλλιώς δεν εξηγούνται τα ρουνά.
Στα ακουστικά μου παίζει αντισυστημικός Σταμάτης Κραουνάκης του 1995 και όσο οι αστυνομικοί περιφρουρούν τα αστικά λεωφορεία, τις αλυσίδες καφέ και τις αντικυβερνητικές πορείες, τίποτα δεν μπορεί να πάει λάθος στην Αθήνα. Το πολύ πολύ να πλημμυρίσει λίγο η Πατησίων, να κλείσει ένας σταθμός μετρό, να συγκρουστούν κι άλλα τρένα, να καούν κι άλλα εργοστάσια, κι εμείς να μετράμε τα θύματα. Πόσες γυναίκες κάηκαν ζωντανές, πόσοι επιβάτες είχαν εισιτήριο και γιατί, πόσες γυναίκες πρόσφυγες δεν πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να φτάσουν στη στεριά, ποιος λάδωσε ποιον, και ποιο άτομο θα εκπροσωπήσει τη χώρα στη Γιουροβίζιον.
Ως διά μαγείας η γενοκτονία στην Παλαιστίνη έπαψε να απασχολεί τον εγχώριο ανήσυχο καλλιτεχνικό κόσμο, τα συμβολικά καρπούζια εξαφανίστηκαν από τα ποστ του Instagram, το χασμουρητό της Μαρίνας Σάττι δεν ξέρουμε αν θα βρει αντάξιο διάδοχο και η ίδια η Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, η πρώτη τρανς νικήτρια του διαγωνισμού, εκπροσωπώντας το Ισραήλ το 1992, μας άφησε «ορφανές». Τα ηχεία του λεωφορείου παίζουν Κωνσταντίνο Αργυρό με παράσιτα και η Αθήνα με τους αστυνομικούς μέσα στα αστικά λεωφορεία είναι μια Αθήνα που θα ήθελα να αποφύγω. Δεν είναι η Αθήνα μου.
*Μουσική-στίχοι: Σ. Κραουνάκης
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
