25η ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ και ο μπακαλιάρος σκορδαλιά είναι από τα πιο αγαπημένα μου πατροπαράδοτα ελληνικά πιάτα, οπότε είναι το καλύτερό μου να του βάλω κρασιά δίπλα του.
Κλασικές και αγαπημένες ρετσίνες, με φυσαλίδες ακόμη καλύτερα, ασύρτικα από τη Σαντορίνη ή και από αλλού, αλλά και Σαββατιανά, Μοσχοφίλερα, Μοσχάτα Σπίνας, Κυδωνίτσες είναι σίγουρα επιτυχημένες επιλογές για να γιορτάσουμε, να γελάσουμε, να βρεθούμε γύρω από ένα τραπέζι. Ξέρετε, με όσα γίνονται γύρω μας, πιστεύω όλο και περισσότερο πως δεν πρέπει να αφήνουμε καμία ευκαιρία για να βρεθούμε με ανθρώπους που περνάμε πραγματικά καλά να πηγαίνει χαμένη.
Αυτά θα σας προτείνω για αυτήν τη γιορτινή μέρα, μόνο ελληνικά, μόνο γηγενείς ποικιλίες, κρασιά με ψυχή και άποψη για να κάνετε ωραίες συζητήσεις, για να τραγουδήσετε, για να γελάσετε, για να μαλώσετε, για να τα ξαναβρείτε.
Όπως σας έχω χιλιοπεί και στο podcast, εκτός από το κυρίως πιάτο που μας οδηγεί στην επιλογή του κρασιού, μεγάλο ρόλο παίζει το συνοδευτικό του, και σε αυτό το ελληνικοπρεπέστατο έδεσμα η σκορδαλιά κατέχει τον μέγιστο βαθμό δυσκολίας στο πολυπόθητο επιτυχημένο pairing. Ο μπακαλιάρος από μόνος του είναι εύκολος, έχει λιπαρότητα, άρα θέλει δίπλα του οξύτητες για να ισορροπήσει η απόλαυση στο στόμα, έχει την αλμύρα του, άρα όλα τα κρασιά θα τα κάνει να φαίνονται πιο μεγαλόπρεπα. Το θέμα μας είναι τι κάνουμε με την αμαρτωλή σκορδαλιά, που έρχεται με τα σκόρδα της, με το ξίδι της και με την κάψα της να μας ανάψει τα αίματα στον ουρανίσκο.
Η αλήθεια είναι πως η ρετσίνα όντως είναι μια κλασική και αγαπημένη επιλογή. Εγώ θα επιλέξω για φέτος τη sparkling ρετσίνα Botanic από το οινοποιείο Νικολού στην Αττική. Δροσερή και απολαυστική, με ωραίο αφρισμό και διακριτική φυτικότητα, είναι μια εξαιρετική επιλογή που θα παίξει τον ρόλο του ισορροπιστή, θα δροσίσει και θα μεγαλουργήσει στην επίγευση του πιάτου. Σερβίρετέ την σε ποτήρι του λευκού κρασιού στους 6 βαθμούς. Θα ταιριάξει υπέροχα και με τα υπόλοιπα κλασικά πιάτα, από τηγανητά καλαμαράκια, ως στρείδια και ντολμάδες γιαλαντζί.
Κυδωνίτσα Τσιμπίδη. Κλασική και αγαπημένη επιλογή από τους ανθρώπους που έβαλαν την ποικιλία στο τραπέζι μας. Κυδώνια, μοσχολέμονα, λουίζα και πράσινα μήλα εναλλάσσονται γευστικά. Θα αντέξουν και στο σκόρδο και θα μας αφήσουν μια ωραία ανάμνηση από φρέσκα λεμονάτα αρώματα. Αν έχετε δίπλα και μύδια αχνιστά, τότε πάμε σε άλλες διαστάσεις αισθητηριακής απόλαυσης.
Μοσχάτο Σπίνας Κουρκουλού. Το μικρό αυτό οινοποιείο από το Ρέθυμνο έβγαλε από ένα μικρό αμπελάκι πριν από κάποια χρόνια αυτό το Μοσχάτο Σπίνας και μας τάραξε το μυαλό. Το κρασί έγινε ανάρπαστο και όποιος είχε προλάβει να αγοράσει ήταν τυχερός. Έκτοτε το αμπελάκι μεγάλωσε, η παραγωγή επίσης, και αξίζει να ψάξετε αυτό το πεντανόστιμο Μοσχάτο Σπίνας που θα ενεργοποιήσει τους σιελογόνους αδένες σας και θα γεμίσει το στόμα σας με νότες από γιασεμιά, χαμομήλια και λεμονανθούς. Το σκόρδο δεν το φοβάται, με τον μπακαλιάρο κάνει θραύση και κάθε μπουκιά φέρνει και μια ανάμνηση Κρήτης.
Σαν τα Μάραθα. Ασύρτικο από τη Σύρο, το κρασί αυτό είναι σαν να πίνεις την αλμύρα της θάλασσας, με γεύση από φύκια, δεντρολίβανο και θρούμπι. Έχει νεύρο, διάρκεια, μυρίζει καλοκαίρι και κουβαλάει μέσα του όνειρα, γιατί γεννήθηκε από ένα όνειρο και από μια απόφαση ζωής. Άλλωστε το κρασί δεν το κρίνουμε μόνο οργανοληπτικά. Στον όρο terroir κρύβεται και ο άνθρωπος, και στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο Νίκος Χατζάκης και η ανθρωποσοφία του. Βάλτε το σε μεγάλο ποτήρι τύπου Βουργουνδίας και θα με θυμηθείτε.
Το Μοσχοφίλερο έχει φύγει από τη στάμπα των κρασιών δεξιώσεων και μας δείχνει το δυναμικό του comeback. Έχω γράψει για τα κρασιά του Μορόπουλου που μου αρέσουν ιδιαίτερα, αλλά τώρα θα πάω σε ένα πιο κλασικό, αρωματικό και φρέσκο κρασί, το A Priori του Λεωνίδα Νασιάκου. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η οικογένεια Νασιάκου έβαλε έναν μεγάλο θεμέλιο λίθο και στην καλλιέργεια και στην οινοποίηση του μοσχοφίλερου, ο Λεωνίδας είναι από παιδί στους μούστους του μοσχοφίλερου και έχει κάνει κρασιά που έχουν ταξιδέψει στον κόσμο. Οπότε, για αυτή την 25η Μαρτίου θα απολαύσουμε το δικό του Μοσχοφίλερο από το δικό του πια οινοποιείο.
Θα μου επιτρέψετε να κλείσω με ένα ακόμη κρητικό κρασί, γιατί πιστεύω πως απλώς είναι σαν να φτιάχτηκε για τον μπακαλιάρο σκορδαλιά. Δεν είναι άλλο από το Ψαράδες Δαφνί από το οινοποιείο Λυραράκη. Δεν υπάρχει άλλο κρασί με τέτοια δυναμική ανάμνησης. Δεν υπάρχει περίπτωση να το πιεις και να το ξεχάσεις, είναι σαν να σου κάνει κάποιος γευστικό τατουάζ. Φρεσκοστυμμένα λεμόνια, δαφνόφυλλα, θυμάρια στη γεύση, επίγευση που εξελίσσεται σαν το κρασί να σου μιλάει. Και εκεί νιώθεις σαν να μην έχεις ξαναδοκιμάσει κάτι ανάλογο, και όντως δεν έχεις – ίσως κάποια carricante βγάζουν τέτοιες εντάσεις και γεύσεις από την αδερφό νήσο Σικελία.
Αυτά θα σας προτείνω για αυτήν τη γιορτινή μέρα, μόνο ελληνικά, μόνο γηγενείς ποικιλίες, κρασιά με ψυχή και άποψη για να κάνετε ωραίες συζητήσεις, για να τραγουδήσετε, για να γελάσετε, για να μαλώσετε, για να τα ξαναβρείτε. Γιατί η ζωή είναι ωραία και τώρα πιο πολύ από ποτέ πρέπει να τη ρουφάμε, σταγόνα σταγόνα.
