Ο γνωστός γκαλερίστας Γιώργος Τσαγκαράκης παρουσιάστηκε σήμερα ενώπιον του ανακριτή, καθώς κατηγορείται για υπεξαίρεση μνημείων και διακίνηση πλαστών έργων.
Νωρίτερα το πρωί της Τρίτης, ο δικηγόρος και νομικός σύμβουλος της Εθνικής Πινακοθήκης, Γιώργος Οικονομόπουλος, μίλησε για την υπόθεση, αναφέροντας πως ο κ. Τσαγκαράκης δημοπρατούσε έργα μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων όπως ο Φασιανός, ο Μυταράς και ο Τσαρούχης, τα οποία όμως ήταν φανερά πλαστά, με πλαστές υπογραφές.
Όπως αναφέρει, υπήρξε επί 35 χρόνια δικηγόρος του Φασιανού, και όταν εντόπισε την πλαστότητα αμέσως, ενημέρωσε και τη χήρα του ζωγράφου, Μαρίζα Φασιανού, η οποία επιβεβαίωσε ότι το έργο ήταν πλαστό.
Παράλληλα, εξηγεί ότι τα πλαστά έργα πωλούνται συχνά σε χαμηλότερη τιμή για να προσελκύσουν αγοραστές, ενώ τα αυθεντικά έργα έχουν πάντα αγοράζοντα, καθώς είναι περιορισμένα σε αριθμό.
«Ένα γνήσιο έργο θα επωλείτο για 10.000 ευρώ» λέει ο Γιώργος Οικονομόπουλος για την υπόθεση Τσαγκαράκη
«Εγώ δεν παρακολουθώ τηλεόραση, τα μεσημεριανά δελτία και λοιπά, αλλά ήμουν άρρωστος τη μέρα εκείνη, είχα πυρετό και παρακολουθούσα διάφορα θέματα στην τηλεόραση. Και είδα τον συγκεκριμένο γκαλερίστα να δημοπρατεί μεταξύ άλλων και έργο του Φασιανού του Μυταρά και του Τσαρούχη. Επειδή ασχολούμαι 39 χρόνια με τον αντικείμενο και ήμουν ο δικηγόρος του Φασιανού επί 35 χρόνια, γνώριζα πολύ καλά τη δουλειά του. Και διεπίστωσα ότι το έργο του ήταν καταφανώς πλαστό. Μάλιστα πήρα και τηλέφωνο. Το κατάλαβα διότι τόσο το έργο, το τεχνοτροπικό του ιδίωμα ήταν κατ’ απομίμηση του δικού του καλλιτεχνικού ιδιώματος και η υπογραφή του ήταν και αυτή καταφανώς πλαστή», ανέφερε αρχικά.
«Σαφέστατα δεν το καταλαβαίνετε, γι’ αυτό ακριβώς και επωλείτο. Διότι είναι πάρα πολύ δύσκολο και μάλιστα από τηλεοράσεως να ανιχνευθεί η πλαστότητα. Εις επίρρωση τούτου, πήρα τηλέφωνο και την χήρα του ζωγράφου τη στιγμή εκείνη, την Μαρίζα Φασιανού, και της είπα να συντονιστεί και αυτή στο ίδιο κανάλι για να διαπιστώσει την πλαστότητα. Και την επιβεβαίωσε την πλαστότητα του έργου αυτού. Εν πάση περιπτώσει, πλαστά ήταν και άλλα.
»Το δημοπρατούσε για 4.500 ευρώ, νομίζω ότι το τελευταίο χτύπημα ήταν 3.400. Παρότρυνε τον υποψήφιο αγοραστή να προσφέρει 4.500 γιατί δεν μπορούσε, είπε, να το πουλήσει πιο κάτω, ήταν αξιόλογο έργο. Και ο αγοραστής δεν προσέφερε το ποσό αυτό και τελικά δεν πουλήθηκε το έργο. Το δημοπρατούσε ως γνήσιο έργο του Φασιανού, το οποίο έφερε τάχα την γνήσια υπογραφή του ζωγράφου. Το έργο λοιπόν ήταν καταφανώς πλαστό, και έφερε πλαστογραφημένη την υπογραφή του ζωγράφου, κατ’ απομίμηση της γνήσιας υπογραφής του», συνέχισε.
«Ένα γνήσιο έργο θα επωλείτο για 10.000 ευρώ. Το πωλούν στη μισή τιμή για να πουληθεί εύκολα. Ένα έργο αξίας 10.000, αν πουληθεί 10.000, θα υπάρξει και μία δυσκολία στην πώλησή του αφού όσο πιο ακριβό είναι το έργο λιγοστεύουν και οι αγοραστές. Αυτό έχει το προνόμιο το πλαστό. Ότι πωλείται σε ευκαιρία. Και οι άνθρωποι θέλγονται από την ευκαιρία. Νομίζουν ότι αγοράζουν ευκαιρία. Ευκαιρία όμως στην τέχνη δεν υπάρχει γιατί το γνήσιο έργο, θα βρει οπωσδήποτε αγοραστή. Διότι τα γνήσια έργα είναι numerus clausus, δηλαδή κλειστός αριθμός.
»Έχουν γίνει δύο, τρία, τρεις, τέσσερις χιλιάδες έργα από έναν καλλιτέχνη, και τα έργα αυτά έχουν εξαντληθεί. Είτε στη διάρκεια της ζωής του είτε και λίγο μετά θάνατον. Τις περισσότερες περιπτώσεις πλαστογραφίας τις αντιλαμβάνομαι από το τίμημα της αγοράς τους. Όταν δηλαδή ερχόντουσαν διάφοροι αγοραστές πλαστών έργων στο γραφείο μου και μου έλεγαν την τιμή, λόγου χάρη έναν Παρθένη, ο οποίος θα ήταν αξίας ως γνήσιος 100.000 ευρώ, αυτοί μου έλεγαν τον πήραν 35. Και τους έλεγα ότι είναι πλαστό και διαπορούσαν, χωρίς να γίνει οποιαδήποτε έρευνα. Μετά κάναμε την έρευνα για να πιστοποιηθεί η πλαστότητα. Διαπορούσαν πώς το κατάλαβα. Διότι γνώριζα και γνωρίζω πολύ καλά ότι όταν κάποιος έχει έναν γνήσιο Παρθένη αξίας 100.000 ευρώ, θα επιδιώξει και θα εισπράξει την αξία του έργου που είναι 100.000 ευρώ», κατέληξε.
