Το θέμα δεν είναι απλώς ότι το φετινό Vanity Fair Oscar Party είχε κακό φωτισμό. Το θέμα είναι ότι ένα από τα πιο μυθοποιημένα events της χολιγουντιανής εικόνας, ένα πάρτι χτισμένο σχεδόν επιστημονικά πάνω στην κολακεία του προσώπου, έπαψε για μία βραδιά να προστατεύει τα πρόσωπα που υποτίθεται ότι υπηρετεί.
Ο νέος global editorial director του Vanity Fair, Mark Guiducci, φαίνεται πως ήθελε να ξαναδώσει στο πάρτι την απόλυτη A-list αίγλη του. Εσφιξε τη λίστα, μετακίνησε το event στο LACMA, επένδυσε σε ένα νέο αφήγημα κύρους. Και σχεδόν ταυτόχρονα, το ίδιο το Vanity Fair δημοσίευε ένα επίσημο behind-the-scenes πορτρέτο γεμάτο από controlled λέξεις και controlled διαθέσεις: effortless glamour, low amber glow, silver surfaces, modern Hollywood elegance. Η σκηνή είχε στηθεί σαν να έπρεπε να υποδεχτεί όχι απλώς σταρ, αλλά την ιδέα του σταρ. Κι έπειτα ήρθε η πραγματικότητα του φωτός.
Το πιο ειρωνικό στοιχείο της ιστορίας είναι πως η μεγάλη γκάφα δεν αφορούσε το catering, ούτε το traffic, ούτε καν τους influencer hosts. Αφορούσε τον πυρήνα του ίδιου του μύθου: τη φωτογράφιση. Για χρόνια, το Vanity Fair Oscar Party λειτουργούσε και ως μια μηχανή κολακευτικής εικόνας. Ηταν το μέρος όπου ακόμα και οι πιο κουρασμένοι, οι πιο αγχωμένοι, οι πιο αμυντικοί απέναντι στον φακό σταρ ήξεραν ότι θα βγουν "σωστά". Φέτος, αυτός ο άγραφος νόμος έσπασε.
Και όταν έσπασε, φάνηκε κάτι μεγαλύτερο από μια αισθητική αστοχία. Φάνηκε η ματαιοδοξία της νέας σκηνοθεσίας. Ο Guiducci ήθελε, όπως όλα δείχνουν, να ξανακάνει το πάρτι σημείο απόλυτης εκδοτικής και κοινωνικής εξουσίας. Οχι απλώς ένα μεγάλο μετα-Oscar event, αλλά μια επιμελημένη απόδειξη ότι το Vanity Fair παραμένει ο χώρος όπου η λάμψη περνά από έλεγχο, φίλτρο και υπογραφή. Μόνο που αυτήν τη φορά, αντί για φίλτρο, έπεσε πάνω στους καλεσμένους ένα φως σχεδόν τιμωρητικό.
Εκεί η ιστορία παύει να είναι απλό gossip και γίνεται κάτι πιο ενδιαφέρον. Γιατί το φως δεν "χάλασε" μόνο φωτογραφίες. Χάλασε για λίγο τη συμφωνία ανάμεσα στη celebrity κουλτούρα και στο media περιβάλλον που τη συντηρεί: εσείς μας δίνετε πρόσωπο, εμείς σας δίνουμε λάμψη. Οταν αυτή η συμφωνία σπάει, όταν οι φωτογραφίες φεύγουν προς το Instagram και το TikTok όχι ως εικόνες επιθυμίας αλλά ως υλικό ειρωνείας, τότε το prestige αρχίζει να δείχνει πόσο εύθραυστο είναι.
Ισως αυτό να είναι και το πραγματικό πορτρέτο της πρώτης μεγάλης βραδιάς του νέου editor. Οχι μια θριαμβευτική επανεκκίνηση, αλλά μια σκηνή όπου η φιλοδοξία του να λάμψει φάνηκε λίγο πιο έντονα απ' όσο έπρεπε.
Και σε έναν κόσμο όπως αυτός του Vanity Fair, όπου όλα κρίνονται από τη σωστή απόχρωση της επιφάνειας, καμιά φορά αρκεί ένα λάθος dimmer για να φανεί όλο το άγχος πίσω από την αίγλη.
