ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΝΙΩΘΕ να πλήττει, ο Πάου Μπρουνέτ αποφάσισε να ξεδιαλύνει το νόημα της ειρωνείας. «Ήθελα να δω αν μπορούσα να καταλάβω το μόνο πράγμα που οι γονείς μου πίστευαν ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να καταλάβω...» Και τα κατάφερε, όχι με τη μία, αλλά βήμα-βήμα, συνειδητοποιώντας πόσο δύσκολο είναι για αυτόν να κατανοήσει τις πολλές αμφισημίες της ζωής και την ισορροπία που απαιτείται για να τις αντιμετωπίσει. Η ισορροπία είναι μια σύνθετη λέξη στη ζωή του. Ο Πάου είναι 12 ετών και διαγνωσμένος με διαταραχές φάσματος του αυτισμού – μια διάγνωση που αντικατοπτρίζει μερικές από τις ανισορροπίες που γνωρίζει από την παιδική του ηλικία.
Ο Πάου μια ζωντανή αντίθεση, ένα άτομο με εξαιρετική νοημοσύνη που στερείται ορισμένων δεξιοτήτων που θα έδιναν μια αρμονία την καθημερινή του ζωή, ενώ διαθέτει άλλες σε υπερβολικό βαθμό. Η χαρισματικότητα, για παράδειγμα, όπως αποδεικνύει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου έχει περισσότερους από 1,2 εκατομμύρια ακόλουθους (o λογαριασμός του ονομάζεται PauPautista) καθώς βοηθά τους άλλους να κατανοήσουν, με τη βοήθεια των γονιών του, τον εξαιρετικά περίπλοκο κόσμο του αυτισμού.
Το αίσθημα της κοινωνικής απομόνωσης τον τραυμάτισε κατά την πρώτη δεκαετία της ζωής του. Στο σχολείο δεν είχε φίλους. «Δημιουργούσαν κλίκες και με άφηναν έξω», θυμάται.
Η φήμη του ήταν ήδη σημαντική πριν μια συνέντευξη με τον διάσημο Ισπανό ποδοσφαιριστή Μαρκ Κουκουρέγια τον εκτοξεύσει σε άλλα επίπεδα δημοτικότητας. Στη συζήτησή τους, που έγινε viral στο TikTok, το Instagram και στο κανάλι του μικρού στο YouTube, ο ποδοσφαιριστής της Τσέλσι και της εθνικής ομάδας της Ισπανίας ξέσπασε σε δάκρυα ενώ μιλούσε για τον γιο του Ματέο, ο οποίος είναι επίσης αυτιστικός. Το αποτέλεσμα ήταν να δει ένα ευρύ κοινό τα βίντεο του Πάου, τα οποία ανεβάζει με τη σύμπραξη των γονιών, επιχειρώντας να εξηγήσει τον αυτισμό στο κοινό. Πώς τον ορίζει ο ίδιος; «Ως έναν τρόπο να βιώνεις τον κόσμο και την ζωή», απαντά.
O Πάου διαθέτει υψηλό IQ (129), «ωστόσο, η μνήμη του πέφτει στο 60, κάτι που αποτελεί ένδειξη πλήρους διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας», εξηγεί ο πατέρας του. «Ακούω πέντε φορές περισσότερο», συμπληρώνει ο Πάου. «Είμαι σαν ένα χαλασμένο ραδιόφωνο. Ακούω τα πάντα ταυτόχρονα. Επίσης αντιλαμβάνομαι το πραγματικό βάρος του σώματός μου πέντε φορές λιγότερο. Οι αισθήσεις μου είναι αλλοιωμένες. Αυτό είναι μέρος του αυτισμού». Όλα αυτά καθιστούν δύσκολη την παραμονή του σε θορυβώδεις χώρους, όπως αεροδρόμια ή σιδηροδρομικοί σταθμοί, αν και του αρέσει να ταξιδεύει, ειδικά όταν τον πηγαίνουν εκδρομές με τροχόσπιτο. Έχει επίσης κακή αίσθηση προσανατολισμού και δεν λειτουργούν σωστά οι αισθητήρες θερμοκρασίας του σώματός του. Νιώθει κρύο όταν κάνει ζέστη και το αντίστροφο. «Μπορεί να θέλω να ανοίξω τον ανεμιστήρα όταν οι γονείς μου χρειάζονται τρεις κουβέρτες», λέει.
Το αίσθημα της κοινωνικής απομόνωσης τον τραυμάτισε κατά την πρώτη δεκαετία της ζωής του. Στο σχολείο δεν είχε φίλους. «Δημιουργούσαν κλίκες και με άφηναν έξω», θυμάται. Εδώ και κάποιο καιρό όμως, έχει αποκτήσει στενές φιλίες με μερικούς από τους συμμαθητές του. Έχει μάλιστα υιοθετήσει έναν πολύ συγκεκριμένο ορισμό της φιλίας: «Κάποιος που σε αγαπάει απεριόριστα και σε αποδέχεται. Ίσως όχι τόσο όσο οι γονείς μου ή ένα κατοικίδιο, αλλά είναι άνθρωποι που εμπιστεύεσαι και ξέρεις ότι δεν θα σε πληγώσουν».
Έχει μάθει να ξεχωρίζει τους αληθινούς φίλους από εκείνους που τον πλησιάζουν υστερόβουλα. Μετά από εκείνο το βίντεο με τον Κουκουρέγια, παραδέχεται ότι τα διαλείμματα στο σχολείο έχουν γίνει ένα μικρό μαρτύριο: «Μου αρέσει το σχολείο, αλλά όταν έρχεται η ώρα του διαλείμματος... τα ερεθίσματα είναι πάρα πολλά. Έγινα λίγο δημοφιλής εξαιτίας αυτού του βίντεο και ήταν τρελό. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω 20 άτομα στον ίδιο χώρο σε λιγότερο από 20 δευτερόλεπτα!» Στη συνέχεια, στην τάξη, χαλαρώνει, ειδικά όταν έρχεται η ώρα των φυσικών επιστημών. Το πρόβλημα είναι η λογοτεχνία, τα αρχαία κείμενα, η ποίηση, οτιδήποτε περιλαμβάνει ανεξέλεγκτη γλωσσική πολυσημία. Αλλά αυτό κι αυτό έχει γίνει λιγότερο πρόβλημα από τότε που αποφάσισε ως πρόκληση να κατανοήσει κάτι που κανείς δεν πίστευε ότι ήταν ικανός να κάνει: την ειρωνεία και τον σαρκασμό. «Άρχισε να τη διακρίνει από τον τόνο που χρησιμοποιούσαμε όταν του λέγαμε κάτι», λέει ο πατέρας του. «Και πλέον, μπορεί να το κάνει και ο ίδιος».
Με στοιχεία από El Pais
