ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΔΙΧΩΣ να ξέρουμε ποιος και με ποια αιτιολογία πυροβόλησε και σκότωσε τον ινφλουένσερ της τραμπικής Δεξιάς Τσάρλι Κερκ. Από τα σχόλια των Αρχών δίνεται η εντύπωση δράστη με σκοπευτικές γνώσεις και εμπειρία. Στις συνθήκες των ΗΠΑ, αυτό οδηγεί σε εκατομμύρια (δυνητικά) οπλοφόρους, αφού η αντίστοιχη «κουλτούρα» έχει γίνει θεμέλιος λίθος των ιδεών που υπερασπιζόταν με πάθος και το ίδιο το θύμα.
Τα στοιχεία ωστόσο του δολοφονημένου, η πολιτική του ταυτότητα και η δημόσια παρουσία του γίνονται αιτία πολέμου. Καθόλου παράξενο. Ο ίδιος ο Τραμπ αλλά και ένα παγκόσμιο διαδικτυακό κοινό (που περιλαμβάνει και πολλούς στη δική μας επικράτεια) θεωρούν πως η «ριζοσπαστική Αριστερά» όπλισε το χέρι του δολοφόνου. Το ότι ο Κερκ ήταν μια δημόσια φιγούρα απεχθής σε φιλελεύθερους αριστερούς και φυσικά στους πιο ριζοσπάστες νέους και νέες των ΗΠΑ οδηγεί στο συμπέρασμα πως η εξόντωσή του ήταν στο πρόγραμμά τους, αν όχι στη φαντασία τους.
Ξέρουμε πώς λειτουργούν τα πολιτικά πάθη και ιδίως οι αντιθέσεις σε περιβάλλοντα όπου οι μεν αμφισβητούν τις αξίες, τις περιγραφές του κόσμου και τις αποφάσεις των δε. Το γνωρίζουμε και εξ ιδίας πείρας: η αιματηρή πολιτική βία σε συνθήκες στις οποίες ο πολιτικός και ιδεολογικός ανταγωνισμός μπορεί να λάβει άλλη μορφή (ειρηνική ή έστω μη φονική) δημιουργεί την εντύπωση πως το εκάστοτε θύμα είναι αθώο. Επειδή ακριβώς υφίσταται την πιο ακραία διάκριση, την πιο ανελέητη ποινή: την αφαίρεση του δικαιώματος στη ζωή.
Μια πολύ δεξιά σφαίρα συναισθημάτων και ιδεών –βίαιη και ορμητική– κερδίζει έδαφος σε κάθε εγκώμιο της ανταγωνιστικής σκληρότητας, στη μαζική υποχώρηση των πολιτικών για το κλίμα και τη φύση και πλέον και στην αποθέωση της τεχνολογίας με αδιαφορία για το όποιο ανθρωπιστικό πλαίσιο.
Ό,τι και αν έχει πει κανείς, όσες ιδέες ανισότητας, ιεραρχικής σκληρότητας, φυλετικής ανωτερότητας κ.λπ. και αν έχει υποστηρίξει ως «κανονικότητα» και «φυσικό νόμο της ζωής» ο εκλιπών, τη στιγμή που ο ίδιος πέφτει νεκρός από σφαίρα μεταβάλλεται σε άνθρωπο βαθιά αδικημένο. Κυρίως όμως, η δολοφονία του «νομιμοποιεί» σε ένα καινούργιο κοινό (που μπορεί και να τον αγνοούσε ή να τον αμφισβητούσε) τις αντιλήψεις του.
Για να το θέσουμε διαφορετικά, η δολοφονία ενός ακροδεξιού εξαγνίζει και το περιεχόμενο των παρεμβάσεών του στα δημόσια πράγματα. Και κάτι τέτοιο βλέπει κανείς να συμβαίνει. Ένας ριζοσπαστικός δεξιός λόγος (έχουν δημοσιευτεί πολλά ανατριχιαστικά αποσπάσματα ομιλιών του Κερκ) παρουσιάζεται πλέον από διαφόρους σαν μια έντιμη συντηρητική υπεράσπιση αρχών και αξιών απέναντι στην «παράνοια της Αριστεράς». Με αυτόν τον τρόπο, η δολοφονία δίνει λαβή σε μια συνηθισμένη αντιστροφή της πραγματικότητας, που είναι και αληθινή διαστροφή των δεδομένων μιας ολόκληρης ιστορικής συγκυρίας.
Ποια είναι αυτά τα δεδομένα; Ότι οι δυνάμεις της επιχειρηματικής, πολιτικής και κοινωνικής ακροδεξιάς ασκούν πολύ μεγαλύτερη εξουσία στη Δύση από όσο κάποια «ριζοσπαστική Αριστερά». Ακόμα και στα πανεπιστημιακά campus η εικόνα μιας ριζοσπαστικής ηγεμονίας που δεν επιτρέπει άλλους λόγους και προσεγγίσεις να υπάρξουν έχει μεγάλο ποσοστό μυθοποίησης. Υπάρχουν θύλακες και χώροι δικαιωματικής, αντικαπιταλιστικής, νεοφεμινιστικής κ.λπ. «πολιτιστικής κυριαρχίας».
Στο ευρύτερο κοινωνικό και πολιτισμικό σύστημα, ιδέες σαν αυτές του Κερκ έχουν πολύ μεγάλα ακροατήρια. Και πάνω από όλα ενσαρκώνονται στην πραγματική ζωή πολύ περισσότερο από τις εξισωτικές, περιβαλλοντικές, αντικαπιταλιστικές «ουτοπίες» των άλλων: μια πολύ δεξιά σφαίρα συναισθημάτων και ιδεών –βίαιη και ορμητική– κερδίζει έδαφος σε κάθε εγκώμιο της ανταγωνιστικής σκληρότητας, στη μαζική υποχώρηση των πολιτικών για το κλίμα και τη φύση και πλέον και στην αποθέωση της τεχνολογίας με αδιαφορία για το όποιο ανθρωπιστικό πλαίσιο. Είναι η λατρεία της ισχύος και η αρρενωπή φαντασίωση την οποία σέρνει μαζί της· αυτό είναι η αληθινή παράνοια της εποχής.
Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος που δολοφονήθηκε στο Πανεπιστήμιο Γιούτα Βάλεϊ ήταν προπαγανδιστής και μαχητής ενός ρεύματος που κυριαρχεί σε πολλές πλευρές της ζωής, και –όχι βεβαίως με τον ίδιο τρόπο– σε κάποια πεδία των θεσμών, της διανόησης, της τέχνης και της ανώτατης εκπαίδευσης. Αυτό το ρεύμα έχει πλέον την εξουσία σε κράτη (Ισραήλ, Ρωσία, ΗΠΑ κ.λπ.) και την ίδια στιγμή φυσικά αναπτύσσεται στις πλατφόρμες και στην καθημερινή «ιδεολογία» ευρύτερων μαζών σε πολλές χώρες.
Ο Κερκ δεν ήταν επομένως ένας εναλλακτικός που έπεσε θύμα των αιρετικών και θαρραλέων ιδεών του. Η δολοφονία του είναι απεχθής, ηθικά απαράδεκτη και πολιτικά ηλίθια. Όπως είναι ηθικά λειψός και πολιτικά ηλίθιος κάθε αντιφασισμός που δεν μπορεί ή δεν έχει τη διάθεση να απαντήσει αξιακά, κοινωνικά και έλλογα στην άνοδο των αντιπάλων του.
Και κάτι επιπλέον: η ένοπλη πολιτική βία, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει κατά βάση και πλειοψηφικά ακροδεξιό αποτύπωμα. Είναι βία εθνικιστική και όχι αντιεθνικιστική. Βία που ακόμα και όταν στρέφεται κατά του ομοσπονδιακού κράτους και της Αστυνομίας (από ακροδεξιούς συνωμοσιολόγους και παραληρηματικούς) αποζητά κυρίως την ανάσχεση του εκδημοκρατισμού των έμφυλων ή φυλετικών σχέσεων, την παλινόρθωση παλαιών, λευκών μεγαλείων, την εκ νέου επιβεβαίωση της αμερικανικής υπεροχής. Είναι, σε μικρογραφία, η φονική βία ατόμων που αντιστοιχούν στην έξαρση των ιμπεριαλισμών και των ηγεμονικών εκβιασμών που δεσπόζουν στο μεγάλο κάδρο.
Αυτά τα σκληρά δεδομένα κανείς δεν μπορεί να τα σβήσει ή να τα αποσιωπήσει. Ακόμα και αν αποδειχθεί ότι ο Κερκ όντως δολοφονήθηκε από οργισμένο αντίφα ή αριστερό ριζοσπάστη.
