Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία

ΕΠΕΞ Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Οι Valérie Mairesse, Robert Dadiès και Agnès Varda στα γυρίσματα της ταινίας της "L’une chante, l’autre pas" (1976). Φωτ.: © Robert Picard/ Ciné-Tamaris
0

Στο Μουσείο Καρναβαλέ, ένα από τα πιο αγαπημένα της γαλλικής πρωτεύουσας και μουσείο της ιστορίας του Παρισιού, η έκθεση «Le Paris d’Agnès Varda, de-ci, de-là» («Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά, από εδώ έως εκεί»), που θα διαρκέσει έως τις 24 Αυγούστου 2025, εξερευνά το έργο της σπουδαίας σκηνοθέτιδας της Νουβέλ Βαγκ από μια νέα οπτική γωνία.

Η έκθεση προβάλλει το ελάχιστα γνωστό φωτογραφικό έργο της καλλιτέχνιδας και τονίζει τον καθοριστικό ρόλο της αυλής-ατελιέ της στην οδό Daguerre, στο 14ο διαμέρισμα του Παρισιού, έναν χώρο ζωής και δημιουργίας, που λειτουργούσε ως στούντιο λήψης και σκοτεινός θάλαμος από το 1951 έως το 2019. Ταυτόχρονα, δείχνει τη σημασία του Παρισιού σε ένα ελεύθερο και πολυδιάστατο έργο που δεν υποκύπτει ποτέ στην ευκολία και συνδυάζει με μαεστρία το ντοκιμαντέρ με τη μυθοπλασία.

Αφού ρίξει φως στα πρώτα βήματα της Ανιές Βαρντά ως φωτογράφου, η έκθεση οδηγεί τους επισκέπτες στην αυλή της, σε μια εποχή που ήταν ταυτόχρονα στούντιο φωτογραφίας, εργαστήριο εκτύπωσης και ο χώρος της πρώτης της ατομικής έκθεσης το 1954. Στη συνέχεια, η ίδια αυλή επανεξετάζεται στη δεκαετία του 1960. Μέχρι τότε, η Βαρντά μοιραζόταν τον χώρο με τον σκηνοθέτη Ζακ Ντεμί και εκεί σύχναζαν γνωστά ονόματα του κινηματογράφου και προσωπικότητες από τον κόσμο του θεάτρου.

Η πολυδιάστατη Ανιές Βαρντά συνέθεσε ένα έργο που περιλαμβάνει φωτογραφίες, ταινίες και εικαστικές εγκαταστάσεις, ένα ετερόκλητο corpus, όπου συνυπάρχουν το σινεμά της Νουβέλ Βαγκ, αυτό του συζύγου της Ζακ Ντεμί, αλλά και οι γάτες – διαχρονικές φιλικές παρουσίες.

Η έκθεση παρουσιάζει ένα σύνολο φωτογραφιών που αναδεικνύουν την παράξενη, χιουμοριστική και εκκεντρική ματιά μέσα από την οποία η Βαρντά παρατηρούσε τους ανθρώπους και τους δρόμους της πόλης. Στη διάρκεια αυτών των ετών είχε δεχτεί πολλές αναθέσεις, κυρίως πορτρέτα αλλά και ρεπορτάζ, τα οποία αντιμετώπιζε πάντα με τον δικό της πρωτότυπο τρόπο.

Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Αυτοπροσωπογραφία της Βαρντά στο ατελιέ της στην οδό Daguerre.

Η εικόνα που είχε για το Παρίσι αποτυπώνεται και σε ταινίες που γυρίστηκαν εκεί εξ ολοκλήρου, ξεκινώντας από την ταινία του 1962 «Η Κλεό από τις 5 έως τις 7», με την πόλη να κινηματογραφείται με τρόπο που απηχεί τα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας. Αυτή η ενότητα περιλαμβάνει επίσης αποσπάσματα από το «Les fiancés du pont MacDonald» (1962) και φωτογραφίες από τα γυρίσματα του «Loin du Vietnam» (1967). Μέσα από επιλεγμένα αποσπάσματα ταινιών μεγάλου και μικρού μήκους –μερικά από τα οποία είναι ανέκδοτα ή ανολοκλήρωτα–, η έκθεση διερευνά πώς η κάμερα της Βαρντά περιηγείται στην πόλη και αποκαλύπτει την αγάπη της για τις αστικές λεπτομέρειες που ξεφεύγουν από το βιαστικό βλέμμα.

Η έκθεση συνεχίζεται με θεματικές που αγαπούσε η Βαρντά, όπως την προσοχή και το βλέμμα που έριχνε στους ανθρώπους –και ιδιαίτερα στις γυναίκες και τους περιθωριοποιημένους–, δημιουργώντας διαρκώς δεσμούς ανάμεσα στο φωτογραφικό και το κινηματογραφικό της έργο. Για την ταινία «L’une chante, l’autre pas» (1977), που αφηγείται την απελευθέρωση δύο γυναικών, ανακατασκεύασε το κατάστημα ενός παριζιάνου φωτογράφου, για το οποίο δημιούργησε μια σειρά πορτρέτων γυναικών – δώδεκα από αυτά θα παρουσιαστούν ανασχεδιασμένα στην έκθεση.

Η έκθεση αποκαλύπτει επίσης το φωτογραφικό πρότζεκτ «L’opéra-Mouffe», που αρχικά προοριζόταν να είναι μέρος ενός βιβλίου για τη συνοικία Mouffetard. Το 1958 μετατράπηκε σε μικρού μήκους ταινία, καταγράφοντας τα αντιφατικά συναισθήματα μιας εγκύου σε μία από τις πιο φτωχές γειτονιές του Παρισιού. Παρουσιάζεται επίσης το «Daguerréotypes» (1975), ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο στην οδό Daguerre, στο οποίο η Βαρντά δημιουργεί πορτρέτα των γειτόνων της, ιδιοκτητών μικρών καταστημάτων.

Η έκθεση ολοκληρώνεται με πορτρέτα της ίδιας της καλλιτέχνιδας, φωτογραφημένης και κινηματογραφημένης στην αυλή-ατελιέ της, που μετατράπηκε σε κήπο και αποτέλεσε το επίκεντρο της καλλιτεχνικής της δράσης, ενώ ταυτόχρονα εκεί σμιλεύτηκε το πολύχρωμο και ελεύθερο προσωπικό της ύφος.

ΕΠΕΞ Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Ο Φεντερίκο Φελίνι φωτογραφημένος από την Ανιές Βαρντά στο Βανβ, Παρίσι, Μάρτιος 1956. Φωτ.: Succession Agnès Varda

Γεννημένη το 1928 στο Ιξέλ, η πολυδιάστατη Ανιές Βαρντά συνέθεσε ένα έργο που περιλαμβάνει φωτογραφίες, ταινίες και εικαστικές εγκαταστάσεις, ένα ετερόκλητο corpus, όπου συνυπάρχουν το σινεμά της Νουβέλ Βαγκ, αυτό του συζύγου της Ζακ Ντεμί, αλλά και οι γάτες – διαχρονικές φιλικές παρουσίες.

Εξοπλισμένη με τη Rolleiflex της, η Ανιές Βαρντά φωτογραφίζει ό,τι την περιβάλλει από το 1947. Το 1949 αποκτά πτυχίο φωτογραφίας από τη Σχολή Vaugirard, ενώ από το 1948 έγινε η επίσημη φωτογράφος του Φεστιβάλ της Αβινιόν. Από το 1951 έως το 1961 εργάζεται ως η επίσημη φωτογράφος του Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου (TNP), απαθανατίζοντας τόσο ό,τι συμβαίνει στη σκηνή όσο και τη ζωή στα παρασκήνια. Γρήγορα αποκτά φήμη και δημοσιεύει σε περιοδικά όπως το «Réalité».

Η Σετ, πόλη όπου είχε καταφύγει με τους γονείς της κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τραβά την προσοχή της και εκεί φωτογραφίζει τη λαϊκή γειτονιά των ψαράδων που ονομάζεται La Pointe Courte και είναι η έμπνευσή της για την πρώτη της ταινία, «La Pointe Courte», το 1954. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, η 26χρονη Βαρντά ανοίγει το ατελιέ-εργαστήριό της στην οδό Daguerre, ένα μέρος στο οποίο θα μείνει πιστή για όλη της τη ζωή.

Στους τοίχους του εργαστηρίου της αναρτά πορτρέτα, γυμνά και νεκρές φύσεις. Τα θέματά της είναι συγγενείς, φίλοι και γείτονες. Αυτό το προσωπικό αρχείο προαναγγέλλει ήδη το ελεύθερο πνεύμα της, την αγάπη της και την προσήλωση στα αντικείμενα της καθημερινότητας και τις μεταμορφώσεις τους.

Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μία νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Ulysse (1954) Agnès Varda

Το 1954 τραβά μια φωτογραφία που θα γίνει εμβληματική: σε μια παραλία της Νορμανδίας στέκεται ένας γυμνός άνδρας που συνοδεύεται από τον μικρό του γιο. Στο προσκήνιο, μια νεκρή κατσίκα μοιάζει να κοιμάται πάνω στα βότσαλα. Σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, το 1982, η Βαρντά δημιουργεί ένα ασπρόμαυρο ταινιάκι 22 λεπτών βασισμένο σε αυτήν τη φωτογραφία. Το «Ulysse» αφηγείται την ιστορία και το «γιατί» αυτής της καθοριστικής στιγμής και θα κερδίσει το βραβείο César καλύτερης μικρού μήκους ταινίας.

Η Ανιές Βαρντά είναι από τις ελάχιστες γυναίκες που γεννήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και ακολούθησαν καριέρα σκηνοθέτιδας.

Μέχρι το τέλος της ζωής της και έως το «Visages Villages» (2017), που γυρίστηκε στους γαλλικούς δρόμους με τον καλλιτέχνη JR, δεν έχανε ευκαιρία να δείξει το πάθος και τον ενθουσιασμό της για το «θέατρο της ζωής». Περαστικοί, θαμώνες καφενείων, επιβάτες λεωφορείων, πρόσωπα της εποχής, ηθοποιοί πρωτοεμφανιζόμενοι ή ερασιτέχνες συγκροτούν τον κόσμο της.

Είτε ιδωθούν μέσα από κοινωνικοπολιτική είτε μέσα από καλλιτεχνική σκοπιά, τα έργα της, φωτογραφίες και ταινίες, αποτυπώνουν την εποχή τους. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες δουλεμένες με φροντίδα, γραμμές φυγής, προσεγμένη σύνθεση των πλάνων και προσοχή στη λεπτομέρεια αποδεικνύουν τη διαρκή παρουσία της φωτογράφου πίσω από τη σκηνοθέτρια. Η Βαρντά για πολλά χρόνια εμφάνιζε μόνη της τις φωτογραφίες της, πειραματιζόμενη με σουρεαλιστικές τεχνικές μοντάζ. Αργότερα εμπιστεύτηκε την εμφάνιση στον διάσημο φωτογράφο-τεχνικό Diamantino Quintas. Παρέμεινε για καιρό «με το ένα πόδι στη φωτογραφία και το άλλο στον κινηματογράφο». Η Βαρντά αγάπησε με πάθος τον κινηματογράφο, αλλά αναγνώριζε στη φωτογραφία τη λεπτότητα ενός ρυθμού που δεν βασίζεται στην κίνηση, αλλά στη διαδοχή των εικόνων.

ΕΠΕΞ Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Οι Valentine Schlegel και Frédérique Bourguet στη Μονμάρτρη, Παρίσι (1948-1949). Φωτ.: Succession Agnès Varda
ΕΠΕΞ Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Οδός Mouffetard, Παρίσι, 1957. Φωτ.: Succession Agnès Varda

Στα τέλη του 1962, η Ανιές Βαρντά πήγε στην Κούβα προσκεκλημένη από το Κουβανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Εκεί έζησε τη φλόγα της επανάστασης, που συνοδευόταν και από μια πολιτιστική επανάσταση στον κινηματογράφο και τη φωτογραφία. Τράβηξε έναν εντυπωσιακό αριθμό φωτογραφιών 24x36 με τη Leica της και από αυτές τις λήψεις δημιούργησε το 1963 ένα ρυθμικό μοντάζ 30 λεπτών. Το «Salut les Cubains» είναι μια αλληλουχία αυτών των φωτογραφιών, φιλμαρισμένη με κινητή κάμερα. Το έργο τιμήθηκε με το χάλκινο μετάλλιο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Βενετίας. Από το ταξίδι αυτό υπάρχει επίσης ένα συγκινητικό πορτρέτο του Φιντέλ Κάστρο.

Το 2000 ξεκινά τη χρήση ψηφιακής φωτογραφίας αλλά και το «ντοκιμαντέρ δρόμου» «Les Glaneurs et la Glaneuse» («Οι ρακοσυλλέκτες και η ρακοσυλλέκτρια»), ένα τολμηρό πορτρέτο της σύγχρονης Γαλλίας, ανάμεσα στη σπατάλη και την εγκατάλειψη.

Για τη Βαρντά, γλώσσα και αναπαράσταση είναι αλληλένδετες. Ίσως αυτή η ικανότητά της να ενώνει λέξεις και εικόνες είναι και ο λόγος που ο κινηματογράφος τής οφείλει τόσα πολλά και την τίμησε δεόντως με βραβεία όπως το Σεζάρ, το Όσκαρ, ο Τιμητικός Χρυσός Φοίνικας και πολυάριθμες άλλες διακρίσεις και τιμές.

Το 1983, η Ανιές Βαρντά πρότεινε ένα πρωτότυπο πρόγραμμα στο τρίτο πρόγραμμα της γαλλικής κρατικής τηλεόρασης: «Une Minute pour Une Image» («Ένα λεπτό για μια εικόνα»). Σε αυτό το τηλεοπτικό πείραμα, μια φωτογραφία προβάλλεται στην οθόνη και στη συνέχεια ακολουθεί ένα μονόλεπτο σχόλιο. Ο δημιουργός της εικόνας (ο Henri Cartier-Bresson, η Sarah Moon, ο Robert Delpire) αλλά και ο σχολιαστής που δεν προέρχεται από τον κόσμο της τέχνης, είναι για παράδειγμα ένας φούρναρης ή ένας κομμωτής, παραμένουν ανώνυμοι. Γυρίστηκαν 170 επεισόδια.

«Μου αρέσει η σιωπή που υπάρχει μέσα σε μια εικόνα, μου αρέσει που μπορείς να χαθείς μέσα της ενώ ταυτόχρονα σου γεννά ερωτήματα. Μου αρέσει αυτό το πήγαινε-έλα της σκέψης και του βλέμματος όταν κοιτά κανείς μια φωτογραφία», έλεγε η Ανιές Βαρντά.

ΕΠΕΞ Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Η οδός Boulevard du Montparnasse στο Παρίσι, Μάρτιος 1956. Φωτ.: Succession Agnès Varda

Η Βαρντά δημιουργεί ένα κράμα μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, που δεν χάνει ποτέ τη φωτογραφική του διάσταση. «Το να φιλμάρω είναι σαν να αντιγράφω φωτογραφίες τραβηγμένες στιγμιαία, με το αποτέλεσμά μου να μοιάζει όσο το δυνατόν λιγότερο "φτιαχτό", ενώ αποδέχομαι πάντα τα "ευτυχή ατυχήματα" των γυρισμάτων, τον απρόσμενο θόρυβο ή την κίνηση που μπαίνει στο πλάνο», έλεγε.

Η αεικίνητη δημιουργός, φιλοπερίεργη, διψασμένη για συναντήσεις, έπιασε τον παλμό των γυναικών, των περιθωριακών, της εποχής και του κόσμου. Σπάζοντας τα συλλογικά στερεότυπα, ό,τι άγγιξε το μετέτρεψε σε κάτι ποιητικό, δείχνοντας άλλους τρόπους ύπαρξης και συνύπαρξης στον κόσμο.

Η έκθεση βασίζεται κυρίως στη φωτογραφική συλλογή της Ανιές Βαρντά και στα αρχεία Ciné-Tamaris. Συγκρίνει τη φωτογραφική με την κινηματογραφική της δουλειά μέσα από ένα σύνολο 130 εκτυπώσεων, πολλές από τις οποίες δεν έχουν ποτέ πριν εκτεθεί, καθώς και αποσπάσματα από ταινίες που γυρίστηκαν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει στο Παρίσι. Παρουσιάζει επίσης εκδόσεις, έγγραφα, αντικείμενα που ανήκαν στην καλλιτέχνιδα, αφίσες, φωτογραφίες από διάφορα γυρίσματα ταινιών, ακόμη και ένα γλυπτό της γάτας της, Νινί.

ΕΠΕΞ Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
O καλλιτέχνης Alexander Calder φωτογραφημένος από τη Βαρντά με το έργο του "21 White Sheets", Παρίσι, 1954. Φωτ.: Succession Agnès Varda
ΕΠΕΞ Το φωτογραφικό έργο της Ανιές Βαρντά σε μια νέα έκθεση/ Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά έχει χιούμορ/ Η Ανιές Βαρντά εκτός από το σινεμά αγάπησε με πάθος και τη φωτογραφία/ Το ανορθόδοξο και διψασμένο για ζωή βλέμμα της Ανιές Βαρντά Facebook Twitter
Η Corinne Marchand στο πλατό της ταινίας «Η Κλεό από τις 5 έως τις 7» της Ανιές Βαρντά, Παρίσι, 1961. Φωτ.: Ciné-Tamaris

Info

Η έκθεση «Το Παρίσι της Ανιές Βαρντά, από εδώ έως εκεί» στο Μουσείο Carnavalet στο Παρίσι θα διαρκέσει μέχρι τις 24 Αυγούστου 2025.

Με πληροφορίες από La Cinémathèque française, Musée Carnavalet

Φωτογραφία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Ένας μύθος λέει πως αν χάσεις κάτι στην Αθήνα, θα το βρεις στον Ελαιώνα»

Βιβλίο / «Ένας μύθος λέει πως αν χάσεις κάτι στην Αθήνα, θα το βρεις στον Ελαιώνα»

Στο νέο του βιβλίο, «Lost Things Found», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Hyper Hypo, ο εικαστικός φωτογράφος Αντώνης Θεοδωρίδης εξερευνά τον μαγικό κόσμο της υπαίθριας αγοράς του Ελαιώνα.
ΙΩΝΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
Οι γονείς μου κρατιούνται χέρι-χέρι μετά τον υποβοηθούμενο θάνατό τους

Φωτογραφία / Οι γονείς μου κρατιούνται χέρι-χέρι μετά τον υποβοηθούμενο θάνατό τους

«Η ζωή τους γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Δεν ήθελαν να πάνε σε οίκο ευγηρίας και κανένας από τους δύο δεν ήθελε να ζήσει χωρίς τον άλλον. Έτσι έφυγαν από τη ζωή μαζί». Η πιο προσωπική φωτογραφία του Martin Roemers
THE LIFO TEAM
Αποτυπώνοντας την ολοκληρωτική χαρά του ποδοσφαίρου σε μια και μόνο στιγμή

Φωτογραφία / Αποτυπώνοντας την έκσταση του ποδοσφαίρου σε μερικά κλικ

Ο φωτογράφος André Coelho βρέθηκε στο στάδιο Nilton Santos στο Ρίο ντε Τζανέιρο, που ήταν γεμάτο με χιλιάδες οπαδούς της Μποταφόγκο που δεν μπόρεσαν να ταξιδέψουν για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα από κοντά.
THE LIFO TEAM
Νίκος Οικονομόπουλος: «Οι μοδάτοι φωτογραφίζουν σήμερα με φιλμ· αλλά η ψηφιακή είναι μακράν ανώτερη φωτογραφία»

Νίκος Οικονομόπουλος / Νίκος Οικονομόπουλος: «Οι μοδάτοι φωτογραφίζουν σήμερα με φιλμ· αλλά η ψηφιακή είναι μακράν ανώτερη φωτογραφία»

Σε μια σπάνια συνέντευξή του, ο διεθνούς φήμης φωτογράφος του Magnum μιλά στον M. Hulot για την συναρπαστική φωτογραφική του ανέλιξη και τις σκέψεις του πάνω στα αιώνια διλήμματα της τέχνης του.
M. HULOT
Αγκαλιές και φιλιά στο τέλος του κόσμου. H τρυφερή μελαγχολία στις εικόνες του Spyros Rennt

Spyros Rennt / «Το κουίρ είναι το βάρος που σηκώνουμε απέναντι στην κοινωνία που δεν μας αγκαλιάζει»

Φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι, εραστές: Στο τέταρτο φωτογραφικό του βιβλίο «Intertwined», ο Έλληνας καλλιτέχνης Spyros Rennt στρέφει το βλέμμα του προς μια πιο ήσυχη πλευρά της κουίρ επαφής.
ΙΩΝΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
«Η Ελλάδα που πρωτοείδα ήταν βουτηγμένη στη φτώχεια» ή «Γνώρισα/πρόλαβα μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». ή «Οι άνθρωποι στα νησιά δεν γνώριζαν καν τι σημαίνει τουρίστας»

Οι Αθηναίοι / «Τώρα η γλώσσα του Οδυσσέα είναι η γλώσσα μου. Και το Αιγαίο είναι η θάλασσά μου»

Γεννημένος στο Σικάγο, η αληθινή αλλαγή στη ζωή του ήρθε όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στα ελληνικά νησιά και την Αθήνα το 1954. Αποτύπωσε φωτογραφικά «τα χρόνια της ελπίδας σε μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». Σήμερα, εκφράζει την ανησυχία του για τα όμορφα τοπία της και τις γειτονιές, όπως η Πλάκα, που «είναι γεμάτες από καταστήματα με σουβενίρ». Ο φιλέλληνας φωτογράφος Ρόμπερτ Μακέιμπ είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Οι φωτογραφίες της Χλόης Ακριθάκη γίνονται έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη

Φωτογραφία / Μια έκθεση για τους πολύ προσωπικούς χώρους των καλλιτεχνών

Η έκθεση «Συναντήσεις» της Χλόης Ακριθάκη στο Μουσείο Μπενάκη είναι μια σειρά φωτογραφιών που ξεκινά το 1992, στο ατελιέ του πατέρα της, και φτάνει μέχρι σήμερα, με την ίδια να επισκέπτεται φίλους εικαστικούς κατά τη διάρκεια της δουλειάς τους.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Οι νικητές και οι φιναλίστ του Nature Photography Contest 2024

Φωτογραφία / Οι νικητές και οι φιναλίστ του Nature Photography Contest 2024

Οι νικητές του δεύτερου ετήσιου Διαγωνισμού Φωτογραφίας Φύσης παρουσιάζουν εκπληκτικές εικόνες που κόβουν την ανάσα και αποκαλύπτουν τη ζωή στον πλανήτη μας. Ο φετινός διαγωνισμός αναδεικνύει τη δύναμη της φωτογραφίας να αποτυπώνει τοπία, την άγρια ζωή και τη λεπτή ισορροπία που διατηρεί τη ζωή στη Γη.
THE LIFO TEAM
«Η ζωή είναι παράξενη και αστεία» - Μία ταινία για τη ζωή και το έργο του σπουδαίου Βρετανού φωτογράφου Martin Parr

Φωτογραφία / Η ζωή και το έργο του φωτογράφου Martin Parr γίνονται ντοκιμαντέρ

«Προσπαθώ να δείξω τα πράγματα που θεωρώ ενδιαφέροντα και μερικές φορές είναι αστεία. Οι άνθρωποι είναι αστείοι, οπότε πώς γίνεται να μην είναι και το έργο αστείο; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου χιουμοριστικό φωτογράφο, αλλά η ζωή είναι παράξενη και αστεία».
THE LIFO TEAM