Έντονη κριτική ασκεί στην Καμάλα Χάρις ο «Economist» μέσω του πρωινού του editorial, καθώς της προσάπτει ότι δεν έχει το χάρισμα που απαιτείται για να νικήσει τον Ντόναλντ Τραμπ. «Είναι ένα δημιούργημα της θεσμικής πολιτικής, όχι ένας οραματιστής ή ιδεολόγος» αναφέρει μεταξύ άλλων.
Ο Economist επισημαίνει ότι, παρά τη συμβατική πολιτική της φύση, η Χάρις έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει μια ισχυρή επιλογή, εάν μπορέσει να ενθουσιάσει τους ψηφοφόρους και να ενωθεί το κόμμα της κάτω από δύσκολες συνθήκες. Μένει να φανεί.
Το περιοδικό επικεντρώνεται στην πολιτική σταδιοδρομία της Καμάλα Χάρις: «Όταν ήρθε στην πολιτική σκηνή τη δεκαετία του 1990, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ήταν μια ισχυρή δύναμη στην πολιτεία. Ενώ εργαζόταν ως τοπική εισαγγελέας στο Όκλαντ, η Χάρις είχε σχέση με τον Γουίλι Μπράουν, έναν σημαντικό παράγοντα των Δημοκρατικών, 30 χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος βοήθησε να ξεκινήσει η πολιτική της καριέρα. Αργότερα, με τη δική της προσπάθεια, κέρδισε εκλογές-σταθμούς ως εισαγγελέας, προσεγγίζοντας ταυτόχρονα τους Δημοκράτες και τους Ρεπουμπλικάνους σε ζητήματα ποινικής δικαιοσύνης, και εκλέχθηκε γενική εισαγγελέας της πολιτείας το 2010. Όταν το κόμμα της μετακινήθηκε προς τα αριστερά, άλλαξε θέσεις σε ζητήματα όπως η θανατική ποινή, την οποία αρχικά υποστήριξε και στη συνέχεια αντέτεινε. Οι επικριτές της την θεωρούν τυχοδιώκτρια, με πολλές φιλοδοξίες και λίγες πεποιθήσεις, μια φήμη που δυσκολεύεται να απεμπολήσει» αναφέρει το περιοδικό.
«Υπάρχει αρκετή “αυθεντικότητα” που φαίνεται να επιθυμούν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι από τους πολιτικούς τους, κρυμμένη στο υπόβαθρο και την καριέρα της Χάρις» αναφέρει με υπονοούμενο το περιοδικό. «Είναι κόρη μεταναστών. Η αείμνηστη μητέρα της ήταν ενδοκρινολόγος γεννημένη στην Ινδία, ενώ ο πατέρας της είναι οικονομολόγος γεννημένος στη Τζαμάικα. Το ζευγάρι συναντήθηκε όταν ήταν ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων στο Μπέρκλεϊ τη δεκαετία του 1960. Ένας άλλος πολιτικός μπορεί να είχε δημιουργήσει μια αξέχαστη περσόνα με αυτές τις καταβολές, αλλά η Χάρις έχει δυσκολευτεί να ορίσει τον εαυτό της στη εθνική σκηνή. Αν διοριστεί ως υποψήφια στη Δημοκρατική σύνοδο στο Σικάγο τον επόμενο μήνα, αναμένουμε μια συναισθηματική ανανέωση της βιογραφίας της και των επιτευγμάτων της» επισημαίνει.
«Πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η καμπάνια της εναντίον του Τραμπ;» διερωτάται η δημοσιογραφική ομάδα του περιοδικού. «Από τότε που ήρθε στην Ουάσινγκτον ως γερουσιαστής το 2017, η κ. Χάρις έχει αποδειχθεί πιο αποτελεσματική σε ντιμπέιτ και ακροάσεις, όπου οι οι ικανότητές της ως δικηγόρος είναι εμφανείς. Στις ακροάσεις της Γερουσίας, οι παρεμβάσεις της αναστάτωσαν έμπειρους Ρεπουμπλικάνους μάρτυρες όπως ο Μπρετ Κάβανο, κατά τη διάρκεια της ακρόασής του για να γίνει δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου, και ο Τζεφ Σέσιονς, πρώην γενικός εισαγγελέας.
Ωστόσο, η καμπάνια της για το Δημοκρατικό χρίσμα το 2020 απέτυχε οικτρά. Στη συνέχεια, υπερνίκησε τις προκλήσεις στο αντιπροεδρικό "ντιμπέιτ"εναντίον του Μάικ Πενς, ενός μακροχρόνιου ραδιοφωνικού παρουσιαστή, άνετου στη σκηνή. Έχει τη φήμη ενός ανθρώπου που μπορεί να εξασφαλίσει πολύ εύκολα δωρεές και θα κληρονομήσει το μεγάλο ταμείο του Μπάιντεν. Ωστόσο, δυσκολεύεται με τον αυθορμητισμό, μια από τις βασικές ικανότητες της πολιτικής ζωής. Ακόμα και οι καθηγητές μαθηματικών ίσως καταλάβουν γιατί γελοιοποιείται για τις ενθουσιώδεις αναλύσεις της για τα διαγράμματα Βεν. Σε μια συζήτηση εναντίον του Τραμπ, μπορεί να καταφέρει να ενοχλήσει τον αντίπαλό της ή μπορεί να χάσει την πορεία της» εξηγεί.
«Αν αναδειχθεί ως υποψήφια στη σύνοδο του επόμενου μήνα, η Χάρις θα πρέπει να απαντήσει ευθέως στις επιθέσεις του Τραμπ για τη μετανάστευση και να προτείνει μια φρέσκια και πιο φιλόδοξη εσωτερική πολιτική ατζέντα για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, από ό,τι ο κ. Μπάιντεν κατάφερε να επικοινωνήσει» επισημαίνεται.
«Στην εξωτερική πολιτική, η Χάρις έχει τοποθετήσει τον εαυτό της ως κεντρώα Δημοκρατική στην παραδοσιακή διατλαντική παράδοση και είναι αδιαπραγμάτευτη υποστηρίκτρια της ισχυρής βοήθειας προς την Ουκρανία. Ο σύμβουλός της για θέματα εθνικής ασφάλειας, Φίλιπ Γκόρντον, είναι σεβαστός ειδικός για την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Φαίνεται πιθανό να ακολουθήσει τις γραμμές της κυβέρνησης Μπάιντεν, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της καμπάνιας» αναφέρεται.
«Η Χάρις θα μπορούσε να αποδειχθεί αποτελεσματική στην αποκάλυψη των ψεμάτων του και στο να υπενθυμίσει στους ψηφοφόρους τις ατασθαλίες του. Για να κερδίσει, θα πρέπει να ενώσει το κόμμα της υπό δύσκολες συνθήκες, να ενθουσιάσει τους ψηφοφόρους, να αντιπαρατεθεί με τις προσβολές του Τραμπ και να ανακαλύψει ταλέντα για την καμπάνια υπό πίεση που δεν έχει μέχρι στιγμής επιδείξει. Είναι μια συμβατική πολιτικός σε πολλές απόψεις. Ωστόσο, το Οβάλ Γραφείο έχει καταληφθεί από μερικούς πιο αδύναμους εσωτερικούς παράγοντες που στάλθηκαν εκεί από ψηφοφόρους που κατάπιαν τις απογοητεύσεις τους και συμβιβάστηκαν με την καλύτερη διαθέσιμη επιλογή» καταλήγει το περιοδικό.
