ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ που στήριξαν τον Στέφανο Κασσελάκη για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ είχαν εξαρχής την ανομολόγητη προσδοκία ότι θα τον καθοδηγούσαν. Η απειρία του νέου αρχηγού που είχε βρεθεί σε ένα άγνωστο για εκείνον πεδίο πίστευαν ότι θα τον ανάγκαζε να αναζητήσει στηρίγματα σε αυτούς, αντιλαμβανόμενος τις ελλείψεις του. Εκείνος όμως δεν ήταν διατεθειμένος να δεχθεί επιτροπία και είχε δηλώσει με αρκετή αυτοπεποίθηση ότι θα μάθει γρήγορα.
Και πράγματι έμαθε και ανακάλυψε αρκετά γρήγορα τι είδους κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και πώς λειτουργεί. Αλλά αυτό που βρήκε δεν του άρεσε και τώρα θέλει να το αλλάξει. Άλλωστε, του το είπε και ο Αλέξης Τσίπρας, όπως λέει, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται μεγάλες αλλαγές. Αυτό δεν το είπε πρώτη φορά τώρα, το έλεγε από την αρχή που έβαλε υποψηφιότητα. Του το είπαν επίσης, όπως υποστηρίζει, και τα χιλιάδες μέλη που απάντησαν ήδη στο ερωτηματολόγιό του.
Τις απαντήσεις τους όμως δεν θα τις δημοσιοποιήσει. Αυτή είναι η δική του μικρή υποχώρηση (αν την τηρήσει) μετά την αναστάτωση της κομματικής γραφειοκρατίας, επειδή ζητήθηκε η γνώμη των μελών και φίλων για το αν είναι ικανοποιημένοι από το κόμμα.
Όσοι νόμιζαν ότι θα ξεμπέρδευαν εύκολα μαζί του, τώρα αντιλαμβάνονται ότι έκαναν λάθος. Δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα, γιατί ο Κασσελάκης είναι διατεθειμένος να ξοδέψει όσο χρόνο και ενέργεια χρειάζεται για να μη χάσει την ευκαιρία που του δόθηκε.
Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει χάσει προ πολλού την εμπιστοσύνη των προεστών του ΣΥΡΙΖΑ, από τότε που κατάλαβαν ότι είναι «ανεξέλεγκτος» και ο Νίκος Παππάς με τον Χρήστο Σπίρτζη είχαν αναλάβει να ελέγξουν την Κεντρική Επιτροπή και τους συνέδρους για να τον πιέσουν μόλις θα χρειαζόταν. Η ισχύς του Κασσελάκη όμως πηγάζει από τα χιλιάδες μέλη που τον ψήφισαν από τη βάση, την οποία επικαλείται διαρκώς, καθώς εκτιμά ότι είναι με το μέρος του και στην οποία θα προσφύγει, αν καταστεί αναγκαίο για να διασωθεί.
Όσοι νόμιζαν ότι θα ξεμπέρδευαν εύκολα μαζί του, τώρα αντιλαμβάνονται ότι έκαναν λάθος. Δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα, γιατί ο Κασσελάκης είναι διατεθειμένος να ξοδέψει όσο χρόνο και ενέργεια χρειάζεται για να μη χάσει την ευκαιρία που του δόθηκε. Εχθές στην εκδήλωση του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του LSE στο Λονδίνο τον ρώτησαν αν θα παραιτηθεί σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές χάσει με περισσότερες από 20 μονάδες, και εκείνος απάντησε με ένα απόλυτο «όχι».
«Ο στόχος του Κασσελάκη είναι να βγει στις ευρωεκλογές δεύτερος και όλα κρίνονται από αυτό» σχολίαζε πρόσφατα ένα από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, εξηγώντας ότι αυτός είναι και ο αντικειμενικός τους στόχος. Να διατηρηθεί η δεύτερη θέση. «Τα ποσοστά δεν θα έχουν τόση σημασία. Αν παραμείνει δεύτερος, δεν θα αμφισβητηθεί εύκολα, από τη στιγμή που ισχυρή εναλλακτική πρόταση για την αρχηγία ως τώρα δεν υπάρχει». Ο Κασσελάκης έχει πολλά εμπόδια ακόμα μπροστά του, με σημαντικότερο το άμεσο του συνεδρίου. Αν επιβιώσει από αυτό, η κατάρτιση του ευρωψηφοδελτίου είναι άλλο ένα.
Καθώς δεν διαφαίνεται προοπτική εξουσίας για τον ΣΥΡΙΖΑ στο ορατό μέλλον, οι θέσεις των υποψηφίων για τις ευρωεκλογές είναι περιζήτητες, αφού δεν θα υπάρξουν άλλες με τόσες οικονομικές απολαβές και προνόμια. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ από τις 6 έδρες που κέρδισε το 2019 θα πέσει ίσως σε μόλις 2-3 καθιστά τις πιέσεις που δέχεται ακόμα εντονότερες. Οι δύο ευρωβουλευτές που του έχουν απομείνει (καθώς τέσσερις έχουν αποχωρήσει) επιδιώκουν να μην υπάρξουν ισχυροί ανταγωνιστές για να καταφέρουν να διατηρήσουν τις έδρες τους.
Η ηγεσία του κόμματος όμως, αφενός για να τα πάει καλά στις ευρωεκλογές, θέλει πιο δυνατά ονόματα με ισχυρούς πολιτικούς συμβολισμούς, τους οποίους η Έλενα Κουντουρά και ο Κώστας Αρβανίτης, που έχουν απομείνει, θεωρεί πως δεν διαθέτουν, αφετέρου υπάρχουν πολλά στελέχη που τον υποστήριξαν και τώρα θέλουν να διασωθούν κι αυτοί στην κιβωτό του ευρωκοινοβουλίου για τα επόμενα πέντε χρόνια.
Τέλος, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν είναι εκλεγμένος βουλευτής, και αυτό αποτελεί μειονέκτημα, δεν θα σκεφτεί, μετά τον πόλεμο που δέχεται, να είναι υποψήφιος, ώστε αν εκλεγεί ευρωβουλευτής –οι οποίοι εκλέγονται από όλη την επικράτεια– να διαθέτει και τη λαϊκή νομιμοποίηση.
