ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟ, που θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε Σάββατο, συνέβησαν δυο γεγονότα φαινομενικά εντελώς άσχετα μεταξύ τους. Το πρώτο ήταν μια πομπώδης ανακοίνωση της κυβέρνησης με την οποία πανηγύρισε γιατί οι ΗΠΑ ενέκριναν την πώληση στη χώρα μας των περίφημων υπερσύγχρονων πολεμικών αεροσκαφών F-35, παράλληλα με άλλα οπλικά συστήματα, με το συνολικό κόστος να φτάνει τα 8,2 δισ. ευρώ. Ο πρωθυπουργός, από το Μέγαρο Μαξίμου, εμφανίστηκε μέσω βίντεο ενθουσιασμένος και χαρακτήρισε την ημέρα σημαντική για την εθνική μας άμυνα και για την ελληνική διπλωματία. Υπουργοί μοιράστηκαν τον ενθουσιασμό του.
Με ανάλογο ενθουσιασμό τηλεοπτικοί σταθμοί φιλοξένησαν τις επόμενες ώρες και ημέρες σε εκπομπές και δελτία ειδήσεων δημοσιογράφους, απόστρατους και στρατιωτικούς αναλυτές (ένα είδος που έχει μεγάλη ζήτηση) οι οποίοι έλεγαν πως η χώρα τώρα δεν έχει να φοβάται τίποτε από τους γείτονες, τους επιθετικούς γείτονες, όπως τόνιζαν. Ένας από αυτούς, δημοσιογράφος, όχι απόστρατος, ύψωσε λίγο περισσότερο τη φωνή του, έστρεψε το βλέμμα του από τους υπόλοιπους, κοίταξε τον τηλεοπτικό φακό και απευθύνθηκε στον Ερντογάν –ναι, στον ίδιο τον Ερντογάν–, λέγοντας περίπου: «Τώρα, ας έρθετε νύχτα, κύριε Πρόεδρε, όπως μας απειλούσατε, για ελάτε…». Οι υπόλοιποι στο πάνελ χαμογέλασαν. Προσποιητά, με την ευγένεια των καλεσμένων, δεν έχω ιδέα – πάντως χαμογέλασαν.
Τα 8,2 δισ. ευρώ θα δοθούν σε βάρος της παιδείας, της αντιμετώπισης της φτώχειας που θερίζει αυτόν τον καιρό λόγω της ακρίβειας, των υποδομών που λείπουν, της υγείας, τελικά σε βάρος των ασθενοφόρων που δεν είναι εύκολα διαθέσιμα ένα Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης.
Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας μια δημοσιογράφος γίνεται αυτόπτης μάρτυρας ενός τροχαίου που συμβαίνει στο κέντρο της πολύβουης πρωτεύουσας. Συμβολή Βασιλέως Γεωργίου και Κωνσταντίνου, πιο κέντρο δεν γίνεται. Ένα νέο ζευγάρι που επιβαίνει σε μοτοσικλέτα, μετά από ελιγμό αυτοκινήτου που έσπευσε να εξαφανιστεί από το σημείο (εγκατάλειψη, όχι και τόσο σπάνιο φαινόμενο), σωριάζεται στο έδαφος· η κοπέλα σηκώνεται, ο νεαρός παραμένει στην παγωμένη άσφαλτο με τη μισή μηχανή επάνω του και το αίμα να πλημυρίζει τον δρόμο. Περαστικοί –ευτυχώς ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τον διπλανό– τον βοηθούν όπως μπορούν, δίνουν πρώτες βοήθειες και καλούν ασθενοφόρο.
Περνάει περισσότερο από μισή ώρα και αυτό δεν έρχεται, γίνονται επανειλημμένως κλήσεις με ένταση λόγω αγωνίας για την ανθρώπινη ζωή που κινδυνεύει, αλλά δεν έρχεται. Κάποιος από τους συγκεντρωμένους λέει πως αυτό είναι σύνηθες, δεν έχει οδηγούς το ΕΚΑΒ, τα ασθενοφόρα είναι παλιά και χαλάνε αρκετά συχνά. Οι κουβέντες του δεν ξαφνιάζουν κανέναν από όσους έχουν συγκεντρωθεί γύρω από τον τραυματία, απολύτως κανέναν. Έχουν ακούσει δεκάδες φορές ειδήσεις που μιλάνε για το μεγάλο έλλειμμα ασθενοφόρων και προσωπικού στο δημόσιο ΕΚΑΒ. Κάποιοι έχουν πεθάνει γι’ αυτόν τον λόγο. Για καλή τύχη του τραυματισμένου νεαρού, από το σημείο περνάει ένα ιδιωτικό ασθενοφόρο. Τον παίρνει αυτό και τον μεταφέρει στο νοσοκομείο.
Άκουσα την πρώτη είδηση σε όλους τους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς (ήταν πρώτη είδηση εκείνη την ημέρα) και τη διάβασα σε όλες τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες. Δικαιολογημένα, ακόμα και αν είναι αποκρουστικό το εμπόριο πατριωτισμού από διάφορους στρατόκαυλους δημοσιογράφους – αντικειμενικά, είναι μια είδηση που κρίνεται σημαντική, αφορά την άμυνα της χώρας. Περιττό να σημειώσω την αξιολόγηση του δεύτερου γεγονότος, δεν υπήρχε πουθενά. Επίσης δικαιολογημένα όμως. Ναι, το γεγονός ότι Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πρωτεύουσας, γύρω από το οποίο βρίσκονται αρκετά νοσοκομεία, ένα ασθενοφόρο καθυστερεί τουλάχιστον μισή ώρα ανεξαρτήτως του πόσο μπορεί να κινδυνεύει μια ανθρώπινη ζωή, είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι ένα τόσο σπάνιο για να έχει μια θέση στην ειδησεογραφία, έστω λίγο πριν από το δελτίο καιρού. Απλώς συμβαίνει, αυτά συμβαίνουν, το συνηθίσαμε. Αν δεν υπήρχε η δημοσιογράφος να το καταγράψει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν θα το μαθαίναμε καν.
Η καταγραφή των δυο γεγονότων έχει μόνο σημειολογική σημασία. Σαν να θέλει να φωνάξει για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Τα 8,2 δισ. ευρώ θα δοθούν σε βάρος της παιδείας, της αντιμετώπισης της φτώχειας που θερίζει αυτόν τον καιρό λόγω της ακρίβειας, των υποδομών που λείπουν, της υγείας, τελικά σε βάρος των ασθενοφόρων που δεν είναι εύκολα διαθέσιμα ένα Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης. Αποτελεί, άραγε λαϊκισμό, μια τέτοια σύγκριση, αυτός ο παραλληλισμός; Πάντα υπήρχαν κάποιοι που είχαν αυτή την άποψη, υπήρχαν όμως και λίγοι που μιλούσαν άλλη γλώσσα. Αναφέρονταν στην εξωτερική πολιτική και στις σχέσεις με την Τουρκία, προτάσσοντας όμως τον διάλογο για τα προβλήματα, την προσπάθεια προσέγγισης του γείτονα με αμοιβαίους, αν χρειαστεί, συμβιβασμούς. Πάντα κυριαρχούσαν οι πρώτοι. Αναρωτιέμαι, τόσα χρόνια μετά, αν θα δικαιωθούν ποτέ…
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
