Η Δέσποινα Γερουλάνου δεν έχει φύγει από την Ελευσίνα, δεν την εγκατέλειψε ποτέ

Αντίο Δέσποινα Facebook Twitter
Το μεγαλείο της Δέσποινας Γερουλάνου είναι το μοναδικό παράδειγμα προσφοράς ενός ανθρώπου παλιάς κοπής που συνόψισε την έννοια της αριστοκρατίας, της λεπτότητας, της ευγένειας, της δοτικότητας και της καλοσύνης. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
0

ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΤΗΣ «2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» υπάρχει μια σελίδα αφιερωμένη σε μια γυναίκα που ήταν και θα είναι για πάντα ένας μέρος της άυλης παρακαταθήκης της πόλης, τη Δέσποινα Γερουλάνου. Είναι το φως της παρουσίας της, το χαμόγελο και η βαθιά ανθρωπιά της, η πίστη της που αφήνουν ένα μοναδικό αποτύπωμα, κάτι το ανεπανάληπτο.

Οι απολογισμοί, ως είθισται, έχουν κέρδη και ζημίες, χάρες, λύπες, μικρά και μεγαλύτερα γεγονότα που αφήνουν μικρά ή μεγάλα σημάδια σε όσους εμπλέκονται στη διαδικασία των κοινών σχεδίων, ακόμα και των ανέφικτων οραμάτων αλλά και της καθημερινότητας, που σε περιπτώσεις όπως η διοργάνωση μιας πολιτιστικής πρωτεύουσας δεν είναι ποτέ ρουτίνα. Στον απολογισμό της Ελευσίνας υπάρχει αυτό το σημάδι, μελανό, βαθύ, απόλυτα τραυματικό, μια τεράστια απώλεια.

Η Δέσποινα ήταν ένα μεγάλο δώρο για την πόλη, για τη διοργάνωση και τους ανθρώπους γύρω της, με το βραχνό της γέλιο να αντηχεί διαλύοντας κάθε ανησυχία, κάθε δυσκολία. Αυτό ήταν το φυσικό, το μοναδικό και ανυπέρβλητο ταλέντο της: να κάνει να μοιάζουν όλα εύκολα και οι γύρω της να νιώθουν ασφαλείς.

Η Δέσποινα Γερουλάνου, ως πρόεδρος του Δ.Σ. της διοργάνωσης «2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» έδωσε την ψυχή της σε αυτή την υπόθεση. «… Ήρθαμε, και ερχόμαστε, σε επαφή με πολλούς αξιόλογους ανθρώπους, όλοι δουλεύουμε νυχθημερόν, σαν σκυλιά, τα κάνουμε όλα, και λάντζα και διοίκηση. Αυτό που θα ήθελα να αλλάξει πρώτο είναι η εικόνα που έχει ο κόσμος για την Ελευσίνα… Πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει, χρειάζεται περισσότερος χρόνος και ίσως περισσότεροι άνθρωποι για να γίνει αυτό, αλλά χάρη στη σχέση ζωής που έχουμε αποκτήσει με την πόλη έχουμε βάλει πείσμα όλα αυτά τα κτίρια που ξεκίνησαν να γίνονται, όλα όσα θα συμβούν να μείνουν στην πόλη και να αξιοποιηθούν ως παρακαταθήκη, συνεχίζοντας τη λειτουργία τους… Δεν μας ενδιαφέρει η φαντασμαγορία όσο το στοίχημα να βάλουμε την Ελευσίνα στον χάρτη, να την πάρουν χαμπάρι, να έχεις έναν λόγο να πας εκεί και έναν λόγο να επιστρέφεις ξανά και ξανά», είπε στη LiFO λίγο καιρό πριν φύγει από τη ζωή, στις 18 Απριλίου 2023, αφήνοντας τους ανθρώπους που έζησαν μαζί της την περιπέτεια της Ελευσίνας αληθινά συντετριμμένους, βωβούς και πολύ μόνους.

Αντίο Δέσποινα Facebook Twitter
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός μου εξομολογήθηκε: «Δεν έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου, έχασα το μπράτσο μου». Φωτ.: Προσωπικό αρχείο Μιχαήλ Μαρμαρινού

Η Δέσποινα ήταν ένα μεγάλο δώρο για την πόλη, για τη διοργάνωση και τους ανθρώπους γύρω της, με το βραχνό της γέλιο να αντηχεί διαλύοντας κάθε ανησυχία, κάθε δυσκολία. Αυτό ήταν το φυσικό, το μοναδικό και ανυπέρβλητο ταλέντο της: να κάνει να μοιάζουν όλα εύκολα και οι γύρω της να νιώθουν ασφαλείς. Το έπραττε σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, το έπραξε με αξιοθαύμαστη δύναμη και μέχρι το τέλος. Μπροστά στο στοίχημα, την πρόκληση, τον στόχο να αγαπήσουν και να φροντίσουν και οι άλλοι μια πόλη παρατημένη για δεκαετίες άφησε πίσω τον εαυτό της – άνθρωπο με λιγότερη εγωπάθεια και ναρκισσισμό δεν έχουμε συναντήσει ποτέ. Επέλεξε, παρά τα προβλήματα υγείας που είχε, να τρέξει τη ζωή σαν κούρσα ταχύτητας, μέχρι το τέλος, να την αρπάξει, αντί να παρακολουθεί να περνά αδιάφορα δίπλα της.

Το μεγαλείο της Δέσποινας Γερουλάνου είναι το μοναδικό παράδειγμα προσφοράς ενός ανθρώπου παλιάς κοπής που συνόψισε την έννοια της αριστοκρατίας, της λεπτότητας, της ευγένειας, της δοτικότητας και της καλοσύνης. Χωρίς εκείνη πολλά δεν θα τα είχαμε ζήσει, δει ή απολαύσει, πολλά δεν θα είχαν συμβεί, έτσι απλά. «Συνδύαζε, με έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, τα δημιουργικά με τις άχαρες αποφάσεις της γραφειοκρατίας και κατάφερνε πάντα να αναδεικνύει με ευαισθησία τις λεπτές υφές των πραγμάτων. Η αύρα της και μια μετριοφροσύνη, που υπογράμμιζε όλες της τις πράξεις, θα συνεχίσει να μας συντροφεύει», λέει η Νανά Σπυροπούλου, διευθύνουσα σύμβουλος της «2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα».

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός μου εξομολογήθηκε: «Δεν έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου, έχασα το μπράτσο μου. Αυτή η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης αποκτά από σήμερα μια ιστορική μοναδικότητα: αφιερώνεται ολόψυχα, εκτός από μια πόλη, και σε έναν άνθρωπο. Θα το πω ακόμα μία φορά», λέει σκύβοντας επάνω στις φωτογραφίες της: «με τίποτα λιγότερο δεν μπορώ να συμβιβαστώ παρά με την ανάσταση». Αγαπητέ αναγνώστη, κάθε φορά που φτάνεις στην Ελευσίνα, κοίταξε ψηλά και σκέψου το μεγάλο Μυστήριο της Μνήμης. Η Δέσποινα Γερουλάνου δεν έχει φύγει από την πόλη, δεν την εγκατέλειψε ποτέ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Εικαστικά
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δέσποινα Γερουλάνου

Οι Αθηναίοι / H Δέσποινα Γερουλάνου από την Αθήνα ως την Ελευσίνα: μια ζωή

Η πρόεδρος του Δ.Σ. της διοργάνωσης «2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» και μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη μοιράζεται ιστορίες από τους σταθμούς της ζωής της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός μιλά για την τελετή λήξης της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης

LiFO X 2023 ΕΛΕVΣΙΣ / Μιχαήλ Μαρμαρινός: «Μία πολιτιστική πρωτεύουσα γίνεται για το μετά της»

Η Αργυρώ Μποζώνη συζητά με τον γενικό καλλιτεχνικό διευθυντή της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για την Ελευσίνα ως τόπο πολιτισμικών συναντήσεων και ιδεών, την επερχόμενη τελετή λήξης, την άυλη και υλική παρακαταθήκη που αφήνει η διοργάνωση στην πόλη.
THE LIFO TEAM

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Όσο ζούσε η ζωγραφική της δεν εκτιμήθηκε. Τώρα θριαμβεύει

Αλεξάνδρα Χρήστου / Όσο ζούσε η ζωγραφική της δεν εκτιμήθηκε. Τώρα θριαμβεύει

Η Αλεξάνδρα Χρήστου δεν κατόρθωσε όσο ήταν εν ζωή να δει τους πίνακές της σε μια γκαλερί. Τα θέματά της, μια μοναδική καταγραφή των ανθρώπων του περιθωρίου, ήταν απαγορευτικά. 16 χρόνια μετά τον θάνατό της, πήραν τη θέση που τους αξίζει με εκθέσεις στο εξωτερικό και την Ελλάδα. Αυτή είναι η ιστορία της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χλόη Ακριθάκη: Φωτογράφος. Γεννήθηκε στο Βερολίνο, ζει στα Εξάρχεια.

Οι Αθηναίοι / Χλόη Ακριθάκη: «Θαύμαζα τον πατέρα μου, κάποιες φορές τον αμφισβήτησα»

Μεγάλωσε δίπλα σε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους ενώ από την ηλικία των 8 έζησε το θρυλικό εστιατόριο της μητέρας της, το Fofi's Bar στο Βερολίνο. Είναι φωτογράφος και ακόμα θυμάται τον Χέλμουτ Νιούτον να της λέει στα πρώτα της βήματα «Τι κάθεστε και διαβάζετε; Βγείτε έξω, ζήστε». Η Χλόη Ακριθάκη αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ο Μιχάλης Κιούσης ζωγραφίζει ανθρώπινες φιγούρες σε αφρικανικά τοπία

Εικαστικά / Η αγάπη του Μιχάλη Κιούση για την Αφρική φαίνεται στα έργα του

Στην τρίτη προσωπική του έκθεση με τίτλο «The spaces in between», ο μυστικισμός, ο ανιμισμός και ο θρησκευτικός συμβολισμός συνυπάρχουν και συγκρούονται σε συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων που δημιουργούν έναν δικό του κόσμο, αναγνωρίσιμο και γεμάτο χρώματα.
M. HULOT
Stephen Antonakos, ο καλλιτέχνης που έκανε ποίηση με νέον

Εικαστικά / Stephen Antonakos, ο καλλιτέχνης που έκανε ποίηση με νέον

Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη τιμά τον σπουδαίο εικαστικό με μια μεγάλη έκθεση που φέρνει το έργο του σε δημιουργικό διάλογο με κορυφαίες μορφές της διεθνούς πρωτοπορίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΕΠΕΞ Έξι χώροι τέχνης των Εξαρχείων ενώνουν τις δυνάμεις τους με θέμα το νερό

Εικαστικά / Έξι γκαλερί των Εξαρχείων, έξι εκθέσεις για το νερό

Μια διαδρομή σε έξι χώρους τέχνης μέσα από τα έργα 46 καλλιτεχνών/καλλιτέχνιδων διαμορφώνει μια συνολική εμπειρία που αναδεικνύει το κέντρο της πόλης σε τόπο παραγωγής, συνομιλίας και πνευματικής κίνησης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«The End»: Το εμβληματικό έργο του Νίκου Αλεξίου εκτίθεται ξανά

Εικαστικά / «The End»: Το εμβληματικό έργο του Νίκου Αλεξίου εκτίθεται ξανά

Η γκαλερί Ζουμπουλάκη οργανώνει μια έκθεση τιμώντας τον πρόωρα χαμένο καλλιτέχνη, στην οποία θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε την εμβληματική εγκατάσταση που μας εκπροσώπησε το 2007 στην Μπιενάλε της Βενετίας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Diriyah Biennale 2026: Ράπερ, αραβικό χιπ χοπ και σύγχρονη τέχνη

Αποστολή στο Ριάντ / Diriyah Biennale 2026: Ράπερ, αραβικό χιπ χοπ και σύγχρονη τέχνη

Η LiFO ταξίδεψε στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας για την 3η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Ντιρίγια. Από τις μνήμες της προσφυγιάς έως τα σύγχρονα εικαστικά τοπία, η φετινή διοργάνωση εξερευνά την κίνηση ως θεμελιώδη εμπειρία της εποχής μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Επιτύμβιο του Νίκου Στεφάνου

Guest Editors / Επιτύμβιο του Νίκου Στεφάνου

Mε αφορμή το έργο του «Νεκρή φύση σε άσπρο τραπέζι», θυμόμαστε τον σπουδαίο εικαστικό που χάθηκε πριν από μερικούς μήνες, τον τρόπο που τα τοπία του υπαινίσσονται την πραγματικότητα, χωρίς να υπενθυμίζουν τον χυδαίο χαρακτήρα της.
Ν. Π. ΠΑΪ́ΣΙΟΣ
Μια αποκαλυπτική επιστολή του Γιάννη Τσαρούχη από το μακρινό 1951

Εικαστικά / «Υπέροχη κόλαση, η Αθήνα»: Μια αποκαλυπτική επιστολή του Γιάννη Τσαρούχη από το 1951

Ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος γράφει από το Παρίσι στη φίλη του και ζωγράφο Ελένη Σταθοπούλου για την εμπειρία της έκθεσής του στην Πόλη του Φωτός, τονίζοντας τη νοσταλγία του για την «υπέροχη κόλαση, την Αθήνα».
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Οι «Άηχοι διάλογοι» του Νίκου και του Γιώργου Χουλιαρά

Εικαστικά / Μια έκθεση φέρνει κοντά το έργο του Νίκου και του Γιώργου Χουλιαρά

Τα έργα των δύο Ηπειρωτών δημιουργών παρουσιάζονται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων με τον τίτλο «Άηχοι Διάλογοι». Παρότι οι καλλιτεχνικές τους διαδρομές αποκλίνουν, ένα κοινό ρεύμα τις διαπερνά, επιτρέποντας μια διακριτική αλλά ουσιαστική «συνομιλία» ανάμεσά τους.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μαρία Τσαντσάνογλου: «Θα ήθελα η ρωσική πρωτοπορία να λειτουργήσει ως ύμνος για τον άνθρωπο και την ανάγκη για έναν ανατρεπτικό τρόπο σκέψης»

Εικαστικά / Μαρία Τσαντσάνογλου: «Στη Μόσχα έλεγαν τον Κωστάκη "τρελοέλληνα"»

Mε αφορμή την έκθεση για τη ρωσική πρωτοπορία με έργα από τη Συλλογή Κωστάκη στην Εθνική Πινακοθήκη, η διευθύντρια του του ΜΟΜus – Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, μιλάει για τη σημασία της.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ