Σε πάνω από 700 σελίδες –χωρίς τη βιβλιογραφία που θα μπορούσε να αποτελεί ξεχωριστή έκδοση– εκτείνεται η ενδελεχής νέα βιογραφία της Madonna που έγραψε η Mary Gabriel, φιναλίστ του βραβείου Πούλιτζερ και πρώην ρεπόρτερ του πρακτορείου Reuters. Και μόνο το μέγεθος και το εύρος του Madonna: A Rebel Life αποτελεί μια δήλωση προθέσεων εκ μέρους της συγγραφέως ότι πρόκειται για ένα θέμα που αξίζει το είδος της επιμελούς προσοχής που δίνεται σε οποιονδήποτε άλλο μεγάλο καλλιτέχνη του 20ού αιώνα.
«Η Madonna ζούσε μια διπλή ζωή», γράφει η Gabriel για την εφηβεία της Μαντόνα Λουίζ Τσικόνε στο Μίσιγκαν. «Από τη μία ήταν θλιμμένη και θυμωμένη και ανασφαλής, κι από την άλλη επεδείκνυε σθένος και μαγκιά για δημόσια κατανάλωση».
Η ανασφάλειά της λιώνει σταδιακά καθώς βρίσκει τα πατήματά της ως χορεύτρια. Υπό την καθοδήγηση του δασκάλου της στο Ann Arbor, Christopher Flynn, ενώθηκαν τελικά «τα ετερόκλητα κομμάτια που θα καθόριζαν την καλλιτεχνική της υπόσταση: σεξ, χορός και μουσική παράσταση». Όμως το Μίσιγκαν είναι πολύ μικρό για τις προσδοκίες της κι έτσι αναπόφευκτα πραγματοποιεί το υποχρεωτικό προσκύνημα στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του '70, οπλισμένη με μια επιστολή αποδοχής από την ομάδα χορού του Alvin Ailey και ένα μικρό ποσό χρημάτων που κέρδισε καθαρίζοντας σπίτια, μεταξύ άλλων περιστασιακών εργασιών.
Η εξερεύνηση του πολιτιστικού αντίκτυπου της Madonna αποτελεί εδώ και καιρό μόνιμη απασχόληση πολλών αναλυτών, ειδικών και μη. Έχει χρησιμοποιήσει τη σεξουαλικότητά της ως εργαλείο αυτοδημιούργητης ισχύος ή ως μια διαρκή επίκληση στον καταναλωτισμό;
Η Νέα Υόρκη ήταν, φυσικά, το κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Η Madonna γίνεται φίλη με τον Keith Haring και τον Jean-Michel Basquiat, τον Fab Five Freddy και την Jenny Holzer – καλλιτέχνες που παρακάμπτουν την παραδοσιακή οδό των γκαλερί και πηγαίνουν την τέχνη τους κατευθείαν στο κοινό.
Αυτό ακριβώς θα κάνει και η ίδια. Έχοντας γράψει μερικά τραγούδια με τον φίλο της από το Μίσιγκαν, τον Stephen Bray, πηγαίνει στο διάσημο κλαμπ Danceteria και πείθει τον DJ Mark Kamins να παίξει το κομμάτι της Everybody. Το δισκογραφικό συμβόλαιο γίνεται πραγματικότητα αμέσως μετά. Από εκεί και πέρα, το τρένο της Madonna μοιάζει ασταμάτητο. πηδάει στις γρήγορες ράγες. Γρήγορα κατακτά την εκκολαπτόμενη τέχνη του μουσικού βίντεο και κυριαρχεί στο MTV με κομμάτια όπως το Borderline, το Crazy for You, το Burning Up και βέβαια το Like A Virgin.
Είχε γίνει ήδη αστέρι και σύμβολο – αλλά ποιανού ακριβώς πράγματος; Η εξερεύνηση του πολιτιστικού αντίκτυπου της Madonna αποτελεί εδώ και καιρό μόνιμη απασχόληση πολλών αναλυτών, ειδικών και μη. Έχει χρησιμοποιήσει τη σεξουαλικότητά της ως εργαλείο αυτοδημιούργητης ισχύος ή ως μια διαρκή επίκληση στον καταναλωτισμό;
Η Gabriel παίρνει το μέρος των αγγέλων: Για τη συγγραφέα αυτής της βιογραφίας, η Madonna είναι μια ερμηνεύτρια που θεωρεί το σεξ πηγή δύναμης και όχι προϊόν εκμετάλλευσης, και έχει εργαστεί σκληρά για να διεκδικήσει το δικό της είδος φεμινισμού. «Χλευάζοντας το κοινωνικό σύμφωνο που παραδοσιακά κωδικοποιούσε την ιδιότητα της γυναίκας ως κατώτερης», γράφει η Gabriel, «διακήρυξε την απελευθέρωση όχι στη γλώσσα της φεμινιστικής πολιτικής αλλά στη γλώσσα του σεξ».
Αφού κατακτά τη Νέα Υόρκη, η Madonna κατακτά σε σύντομο χρονικό διάστημα και τον κόσμο, ενώ παράλληλα διαμορφώνει την άποψη του κόσμου για την ίδια. Όταν η επιδημία του AIDS σπαράζει την γκέι κοινότητα της Νέας Υόρκης, παίρνοντας μαζί της πολλούς από τους πιο στενούς της φίλους, η Madonna είναι η πρώτη ποπ σταρ του βεληνεκούς της που μιλάει για την αναγκαιότητα της έρευνας και της θεραπείας. Η Madonna λειτούργησε ως ένας κρίσιμος φάρος ευαισθητοποίησης για το AIDS σε μια εποχή που ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είχε ακόμη αναγνωρίσει την ύπαρξη της ασθένειας.
Μετά το 1990, όταν η Madonna έχει γίνει πλέον σταθερό στοιχείο της συλλογικής μας συνείδησης, το διακύβευμα δεν είναι τόσο υψηλό όσο ήταν κάποτε, η ίδια όμως εξακολουθούσε πάντα να κοιτάει μπροστά.
Με στοιχεία από The Los Angeles Times
