Μια «ήσυχη» δολοφονία

Μια «ήσυχη» δολοφονία Facebook Twitter
Τέτοια περιστατικά πάντα συνέβαιναν, απλώς σήμερα σοκάρουν περισσότερο γιατί θεωρείται ότι έχουμε προχωρήσει πολύ ως κοινωνία, έχοντας αφήσει πολύ πίσω μας τα «κυνήγια μαγισσών». Eικονογράφηση: bianka/LIFO
0


ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΘΕΜΑ ΣΤΙΣ ειδήσεις είναι αυτές τις μέρες, όπως βέβαια αναμενόταν, οι φωτιές που κατακαίνε την Ελλάδα από την Κέρκυρα μέχρι τη Ρόδο, όμως εγώ ξεχώρισα μία που πέρασε σε δευτερότριτη μοίρα και που κι εγώ ομολογώ ότι, μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό, την «ανακάλυψα» με κάποια καθυστέρηση. Αφορούσε την άγρια δολοφονία ενός 64χρονου άνδρα μέσα στο διαμέρισμά του στη Μενεμένη της Θεσσαλονίκης από έναν 29χρονο με τον οποίο είχαν γνωριστεί αξημέρωτα στην περιοχή του Νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού.

Μια δολοφονία που θυμίζει εκείνες των επώνυμων Νίκου Σεργιανόπουλου και Μένη Κουμανταρέα αλλά και δεκάδων άλλων «ανώνυμων» ομοφυλόφιλων ανδρών από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μια δολοφονία που μοιάζει αρκετά με εκείνη της Κουβανής τρανς Άννας Ιβάνκοβα στον Άγιο Παντελεήμονα έναν μήνα πριν. Αντίθετα όμως με τις δημόσιες καταγγελίες, τις συγκεντρώσεις και τις πορείες διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκαν στη μνήμη εκείνης –και πολύ σωστά–, ο εν λόγω γκέι άνδρας, που ούτε το ονοματεπώνυμό του δεν μάθαμε ακόμα (η ΕΛΑΣ δημοσιεύει ονόματα δραστών και θυμάτων μόνο εφόσον υπάρξει άδεια από την εισαγγελία), πήγε εντελώς «άκλαφτος».

Έχουν, μαθαίνω, συμβεί κι άλλες ομοφοβικές επιθέσεις τελευταία στη Θεσσαλονίκη, πιθανότατα και στην Αθήνα και αλλού –όχι μοιραίες, ευτυχώς–, για τις οποίες επίσης δεν μάθαμε τίποτα ή «χάθηκαν» σε κάποιο ανυποψίαστο μονόστηλο, με εξαίρεση ίσως κάποια κοινοτικά μέσα. Ίσως γιατί τα θύματα ήταν «ανώνυμα», ίσως επειδή τα ίδια δεν επιθυμούσαν τη δημοσιότητα, ίσως γιατί κρίθηκε ότι οι εν λόγω ειδήσεις δεν θα μάζευαν πολλά «κλικ».

Δεν ήταν, βλέπεις, κάποιο γνωστό και αγαπητό μέλος της κοινότητας, δεν ήταν καν «out and proud» από ό,τι πληροφορούμαι –επρόκειτο για έναν μοναχικό συνταξιούχο χωρίς κάποια ιδιαίτερη οικονομική άνεση–, αυτό όμως δεν καθιστά τη δολοφονία του λιγότερο καταδικαστέα, λιγότερο αποτρόπαια, και υπάρχει ένας επιπλέον λόγος γι’ αυτό, όπως θα δούμε.

Σύμφωνα με τον δράστη, ο οποίος μετά το φονικό πήρε το μηχανάκι του θύματος και παραδόθηκε αυτοβούλως στην αστυνομία, ο 64χρονος τον προσκάλεσε σπίτι του για υδραυλικές εργασίες(!) κι εκεί του επιτέθηκε με σκοπό να τον βιάσει. Κατελήφθη τότε καθώς είπε από αμόκ –δήθεν δεν γνώριζε τίποτα για την «ταμπακέρα»– και αφού του κατάφερε πολλαπλά χτυπήματα στο κεφάλι, τον έπνιξε με ένα κορδόνι. Ο 29χρονος, άτομο με ψυχολογικά προβλήματα (ο πολιτικά ορθός όρος είναι «νευροδιαφορετικός», αλλά δεν ξέρω πόσο καλύπτει όλες αυτές τις περιπτώσεις), ήταν γνωστός στις αρχές καθώς είχε κάνει φυλακή για κλοπές και είχε επίσης μπλεξίματα με ουσίες.

Αποφυλακισμένος πρόσφατα, λίγες μέρες πριν το φονικό είχε παρουσιαστεί ξανά στις αρχές ισχυριζόμενος ότι δολοφόνησε δύο αλλοδαπούς κι έριξε τα πτώματά τους στον Γαλλικό Ποταμό, κάτι που ευτυχώς αποδείχθηκε ότι συνέβη μόνο στη φαντασία του. Στην περίπτωση ωστόσο του 64χρονου έλεγε δυστυχώς την αλήθεια, έστω και σε εκείνη την εκδοχή που του φαινόταν ότι θα «δικαίωνε» ως έναν βαθμό την πράξη του.

Αυτό, άλλωστε, το νόημα φαίνεται να είχε η φράση «παιδεραστής -1» που έγραψε με το αίμα του θύματος στον τοίχο της γκαρσονιέρας. Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή ο δράστης κοντεύει να πατήσει τα 30 και άρα η απόδοση αυτού του χαρακτηρισμού στον άτυχο 64χρονο –και μάλιστα με έναν μακάβριο τρόπο που πιθανόν εμπνεύστηκε από κάποιο θρίλερ– είναι τελείως άτοπη, καμία καταγγελία ή άλλη πληροφορία ότι το θύμα προσέγγιζε ανήλικους δεν υπάρχει.

Συμβαίνει, όμως, να έχει τόσο τα τελευταία χρόνια «ξεχειλωθεί» αυτός ο όρος στον δημόσιο λόγο, φτάνοντας να αναφέρεται μέχρι και σε άτομα που έχουν υπερβεί κατά πολύ την ηλικία συναίνεσης, και να έχει τόσο δαιμονοποιηθεί σε αυτή την τραβηγμένη εκδοχή του ακόμα και μέσα στην ίδια την κοινότητα, στην προσπάθεια ενός κομματιού της να υπερθεματίσει σε «κανονικότητα», ώστε αφενός να συσκοτίζεται έτσι η πραγματική –και απόλυτα καταδικαστέα, εννοείται– έννοια της παιδεραστίας και του παιδοβιασμού, να κινδυνεύει να γίνει το ιδανικό άλλοθι για ομοφοβικές επιθέσεις ή και για δολοφονίες αφετέρου.

Αυτό το τελευταίο φοβάμαι ότι θα το ξανασυναντήσουμε με την πρώτη ευκαιρία και είναι σίγουρα ένα πισωγύρισμα, καθώς παραπέμπει σε παλιότερες, πολύ πιο ανελεύθερες εποχές, οπότε οι κατηγορίες της παιδεραστίας και της διαφθοράς ανηλίκων πρωτοστατούσαν στη ρητορική μίσους και στις διώξεις κατά των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων.

Έχουν, μαθαίνω, συμβεί κι άλλες ομοφοβικές επιθέσεις τελευταία στη Θεσσαλονίκη, πιθανότατα και στην Αθήνα και αλλού –όχι μοιραίες, ευτυχώς–, για τις οποίες επίσης δεν μάθαμε τίποτα ή «χάθηκαν» σε κάποιο ανυποψίαστο μονόστηλο, με εξαίρεση ίσως κάποια κοινοτικά μέσα. Ίσως γιατί τα θύματα ήταν «ανώνυμα», ίσως επειδή τα ίδια δεν επιθυμούσαν τη δημοσιότητα, ίσως γιατί κρίθηκε ότι οι εν λόγω ειδήσεις δεν θα μάζευαν πολλά «κλικ». Τέτοια περιστατικά πάντα συνέβαιναν, απλώς σήμερα σοκάρουν περισσότερο γιατί θεωρείται ότι έχουμε προχωρήσει πολύ ως κοινωνία, έχοντας αφήσει πολύ πίσω μας τα «κυνήγια μαγισσών».

Πιθανόν, μάλιστα, να είναι η ίδια η αυξημένη ορατότητα, οι διεκδικήσεις και οι κατακτήσεις που υποδαυλίζουν την ομοτρανσφοβική βία από άτομα και κοινωνικές ομάδες που αισθάνονται ή τους έχουν υποβάλει την ιδέα ότι «απειλούνται» επειδή κάποιοι άλλοι άνθρωποι απλώς αξιώνουν να φανούν και να κάνουν το ίδιο ελεύθερα με εκείνους, για να παραφράσω τον μεγάλο ποιητή που φέτος έχει την τιμητική του. Και άτομα κάποιας ηλικίας χωρίς κάποιο περιβάλλον που να τα νοιάζεται και να τα στηρίζει είναι περισσότερο εκτεθειμένα σε αυτή – πάντα ήταν. Δικό μας στοίχημα και ιδιαίτερα των νεότερων γενιών είναι ακριβώς να πάψει αυτό το «πάντα», ξεριζώνοντας τις αιτίες που το δημιουργούν και το θρέφουν.   

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δικαιοσύνη για την Άννα και σεβασμό στη μνήμη της

Θ. Αντωνόπουλος / Δικαιοσύνη για την Άννα και σεβασμό στη μνήμη της

Μια Κουβανή τρανς γυναίκα βρέθηκε δολοφονημένη χτες στο σπίτι της στον Άγιο Παντελεήμονα κι αν δεν ήταν τα social media και η «δικτύωση» της κοινότητας, δεν ξέρω αν και πότε θα μαθαίναμε ποιο ήταν το θύμα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι διακοπές που δεν κάναμε φέτος

Ρεπορτάζ / Οι διακοπές που δεν κάναμε φέτος

Με τους μισθούς καθηλωμένους και τα κόστη των διακοπών να έχουν ξεφύγει, οι μεγάλες καλοκαιρινές εξορμήσεις που συνηθίζαμε μέχρι πρόσφατα, κατέληξαν σε «long weekends» για πολλούς, ενώ για άλλους ούτε καν αυτό δεν είναι πια επιλογή.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Αθήνα / Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ κεντρικής διοίκησης και Δήμου Αθηναίων βρίσκεται πλέον το θέμα της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας, μετά την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να προχωρήσει, κατά πλειοψηφία, στην επαναφορά της κυκλοφορίας οχημάτων και στη μετατροπή της σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ