ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΑ εξαρχής μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, τα προεκλογικά πολιτικά ντιμπέιτ σπάνια βγάζουν ειδήσεις κι ακόμα σπανιότερα κυοφορούν εκπλήξεις, πόσο μάλλον όταν και οι συμμετέχοντες πολιτικοί αρχηγοί μένουν σταθερά προσηλωμένοι στον «μπούσουλα» αλλά και οι παριστάμενοι δημοσιογράφοι δεν βρίσκουν ούτε τη διάθεση, ούτε (ακόμα χειρότερα) τον λόγο να τους «τσιγκλίσουν» ιδιαίτερα. Οι περισσότερες απαντήσεις ήταν εντελώς προβλέψιμες, μέχρι κι εκείνες που πρόδιδαν κάποιο κενό ή αμηχανία, το ίδιο και οι ερωτήσεις, ενώ και το όλο στήσιμο της τρίωρης σχεδόν τηλεοπτικής «μονομαχίας» ήταν μάλλον δυσκοίλιο.
Πέρα, όμως, από το τι είπαν και το πόσο καλά τα πήγαν ή δεν τα πήγαν οι πρωταγωνιστές του χτεσινού ντιμπέιτ, σημασία έχει και το τι δεν είπαν, τι δεν έθιξαν καν, όπως και το γιατί κάποιες ερωτήσεις που θα μπορούσαν να δώσουν ένα παραπάνω ενδιαφέρον στο «ματς» απευθύνθηκαν σε λάθος αποδέκτες. Και οι «μεγάλοι απόντες» ήταν δυστυχώς τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, παρότι μάλιστα οι τέσσερις από τους έξι παριστάμενους πολιτικούς ηγούνται αριστερών κομμάτων, που κατά παράδοση δείχνουν αυξημένη ευαισθησία σε αυτά τα ζητήματα. Ναι, ξέρω, τι να τους πρωτορωτούσαν, ήταν στενά τα χρονικά περιθώρια, λογικό ήταν να δοθεί προτεραιότητα σε νευραλγικούς τομείς όπως η οικονομία, η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, η άμυνα κ.λπ., όμως, αλήθεια, τόσο αδιάφορη είναι η ποιότητα της δημοκρατίας μας; Δηλαδή αν με κάποιον μαγικό τρόπο εξασφαλίζαμε την περίθαλψή μας, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας κι ένα πιάτο φαΐ καθημερινά –που κι αυτά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα είναι–, θα χορεύαμε γυμνοί στους δρόμους πανηγυρίζοντας το τέλος της ιστορίας;
Οι περισσότερες απαντήσεις ήταν εντελώς προβλέψιμες, μέχρι κι εκείνες που πρόδιδαν κάποιο κενό ή αμηχανία, το ίδιο και οι ερωτήσεις, ενώ και το όλο στήσιμο της τρίωρης σχεδόν τηλεοπτικής «μονομαχίας» ήταν μάλλον δυσκοίλιο.
• Αναφορικά με την ποιότητα του πολιτεύματός μας, που δεν είναι και η καλύτερη, σύμφωνα και με σειρά διεθνών εκθέσεων, έγινε μία και μόνη νύξη, αυτή της Ράνιας Τζήμα προς τον πρωθυπουργό, τον οποίο ρώτησε αν η δημοκρατία μας είναι «υποδεέστερη», χωρίς όμως να υπάρχει καμία εμβάθυνση ή συνέχεια. Ο οποίος πρωθυπουργός σιγά βέβαια μην παραδεχόταν –ούτε υπήρχε περίπτωση να πιεστεί να το κάνει– ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας». Ακόμα και για το σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο αναγνώρισε ως τέτοιο, απεκδύθηκε οποιασδήποτε ευθύνης.
• Το ζήτημα των υποκλοπών ήταν και το μόνο σχεδόν που αναδείχθηκε από όσα σχετίζονται με δικαιώματα και ελευθερίες. Σε αυτό επέμεινε, όπως ήταν αναμενόμενο, και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος έφτασε να απαιτήσει φυλακές για τους υπεύθυνους, χωρίς όμως ούτε εκείνος ούτε κάποιος δημοσιογράφος να δώσει την εύλογη συνέχεια, ποιοι δηλαδή θα πρέπει κατά τη γνώμη του να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη, στην οποία εν τέλει κατέφυγε όταν κατάλαβε ότι το άπλωσε πολύ το σχοινί και έπρεπε κάπως να το μαζέψει.
• Η έμφυλη ισότητα, η έμφυλη βία, τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων επίσης ήταν θεαματικά απόντα. Για τα δύο πρώτα δεν θυμάμαι να έγινε καν κάποια νύξη, μολονότι η Ελλάδα είναι από τις τελευταίες χώρες στην Ευρώπη στους δείκτες ισότητας των δύο φύλων. Για το τρίτο, απόλυτη σιωπή –ούτε καν ο γάμος δεν τέθηκε στο τραπέζι–, με εξαίρεση μια πιο γενική ερώτηση που περιλάμβανε τα εμβόλια και τις αμβλώσεις, την οποία ο Σρόιτερ έκρινε ότι ο πλέον κατάλληλος να την απαντήσει ήταν ο… Βελόπουλος της «ψεκασμένης», ακροδεξιάς Ελληνικής Λύσης. Προβληματική βέβαια ήταν και η ερώτηση καθαυτή, αφού αναφερόταν σε «αλλαγή φύλου», έναν όρο προ πολλού ξεπερασμένο, όμως, αλήθεια, τι στην ευχή περίμενε κανείς να απαντήσει εδώ ο κομιστής των επιστολών του Ιησού πέρα από την αντίθεσή του στο «παρά φύσιν ζην»; Ο οποίος Βελόπουλος ας σημειωθεί ότι έλαβε όσες «πάσες» χρειαζόταν για να προπαγανδίσει όλη τη μαύρη αντίδραση που αντιπροσωπεύει – η χαζομάρα ολκής με την… «Παναγία την Γκέισα» δεν νομίζω ότι απασχόλησε κανέναν από το δυνάμει κοινό του.
• Ο «φράχτης» του Έβρου, ο οποίος προβλήθηκε ως αδήριτη αναγκαιότητα από το σύνολο των πολιτικών αρχηγών (ούτε ο Τσίπρας ούτε κανείς άλλος τον αμφισβήτησε, με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καλεί απλώς την Ευρώπη αναλάβει κι αυτή τις ευθύνες της και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ απλώς να «δείχνει» την Τουρκία), ήταν η μόνη αναφορά που έγινε στο μεταναστευτικό-προσφυγικό. Θα περίμενε κανείς να δοθεί περισσότερη σημασία σε ένα ζήτημα αιχμής και μόνο λόγω γεωγραφικής θέσης αλλά και δημογραφικών αναγκών για μια χώρα σαν την Ελλάδα, ένα ζήτημα που αφορά τις δεκάδες ή και εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές που χάνονται κάθε χρόνο στα θαλάσσια και χερσαία «τείχη» της χώρας, αλλά και τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που αντιμετωπίζονται ως πολίτες β’ διαλογής, πέφτοντας συχνά θύματα ρατσισμού και διακρίσεων, και ειδικά όταν κάποια κόμματα επαίρονται για τους μεταναστευτικής καταγωγής υποψηφίους τους. Όμως ούτε για απλοποίηση –και εξορθολογισμό– των διαδικασιών απόκτησης ιθαγένειας ακούσαμε, ούτε κάποια κριτική πάνω στον νέο μεταναστευτικό κώδικα που εν πολλοίς δυσκολεύει τη ζωή τόσο των μεταναστών β’ γενιάς όσο και ανθρώπων που ζουν και εργάζονται εδώ δεκαετίες τώρα, ούτε βέβαια για κάποια πιστότερη εφαρμογή των ίδιων των κανονισμών που προβλέπουν οι ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες για την παροχή ασύλου. Και βέβαια ούτε κουβέντα για πολιτικές ένταξης, ενσωμάτωσης, εκπαίδευσης, εργασίας κ.λπ, με δεδομένη κιόλας τη μεγάλη έλλειψη εργατικών χεριών.
• Εκτός συζήτησης ακόμα και στο κομμάτι που αφορούσε τη νεολαία έμεινε όχι μόνο η αστυνομική βία και αυθαιρεσία αλλά και η διαφθορά που ενδημεί στην ΕΛ.ΑΣ., παρότι η τελευταία «βγάζει μάτι» αν απλώς ανατρέξει κανείς στην ειδησεογραφία των τελευταίων μηνών. Το ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες σε μια από τις πιο «αστυνομοκρατούμενες» χώρες στην Ευρώπη συγκριτικά με τον πληθυσμό, μια χώρα όπου οι ένστολοι δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο όχι στην αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος αλλά στην καταστολή πολιτικών συγκεντρώσεων, έμεινε στα αζήτητα. Μόνη εξαίρεση η αναφορά στην πανεπιστημιακή αστυνομία, η οποία όμως έγινε προς έναν πολιτικό αρχηγό που ναι μεν τυγχάνει πανεπιστημιακός αλλά που είναι απίθανο να κυβερνήσει, τον Γιάνη Βαρουφάκη.
• Ακόμα και η φύσει δικαιωματική ερώτηση για την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας έγινε πάλι στον γ.γ. του ΜέΡΑ25, το οποίο και πρεσβεύει τη θέση αυτή. Μήπως όμως θα έπρεπε καταρχήν να ερωτηθούν ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου έχουν υπάρξει κιόλας αντιρρησίες συνείδησης;
• Εκτός συζήτησης έμειναν και μια σειρά άλλα ζητήματα δικαιωμάτων και ελευθεριών, από την ανάγκη για διαχωρισμό Εκκλησίας - κράτους (τι θυμάμαι κι εγώ τώρα), την κατάσταση στις φυλακές, τα δικαιώματα των κρατουμένων και την άκριτη, όπως έχει καταγγελθεί, αυστηροποίηση μιας σειράς ποινών προς ικανοποίηση του συντηρητικού ακροατηρίου, μέχρι την αποποινικοποίηση της κάνναβης και για ευφορική χρήση, αλλά φοβάμαι ότι ζητάω πολλά. Σε κάθε περίπτωση, γι’ αυτά και για τόσα άλλα θέματα που ξεκινούν από την ακρίβεια και την ανεργία και φτάνουν μέχρι τα Τέμπη, θα συμφωνήσω απόλυτα με την «ψαρωτική» έκκληση του Κυριάκου στους νέους να κρίνουν αυστηρά τόσο το δικό του όσο και τα άλλα κόμματα που ζητούν την ψήφο τους την Κυριακή 21 Μαΐου. Είθε να το πράξουν!
